ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

อี๋อวี้นึกในใจ เด็กวัยเดียวกันคนอื่นๆ ยังวิ่งเล่นน้ำมูกไหลยืดอยู่เลย แต่พี่ชายของนางเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยที่เคร่งขรึมแล้ว ท่านแม่มีวิธีอบรมสั่งสอนได้ดีเหลือเกิน ถึงทำให้เด็กชนบทสองคนเจริญวัยขึ้นมาอย่างดีเยี่ยมเสียยิ่งกว่าเด็กในเมืองเหล่านั้น

หลูจวิ้นเห็นสีหน้าอิ่มเอมใจของมารดากับน้องสาว เขาเอ่ยถามอย่างเก้อเขิน “เป็นอย่างไรบ้าง ข้าแต่งตัวอย่างนี้ไม่ดูแปลกประหลาดหรือ ปกติเห็นแต่อาจารย์ในหมู่บ้านที่สวมเสื้อคลุมยาวแล้วดูงามดี ข้าใส่แล้วไม่เหมาะใช่หรือไม่”

หลูจื้อชำเลืองมองเขาแวบหนึ่งแล้ว กล่าวต่อขึ้นพร้อมอมยิ้มตรงมุมปาก “เจ้าใส่แล้วไม่ค่อยจะเหมาะ เหมือนลิงใส่เสื้อคน มิสู้ถอดออกดีแล้ว ถึงอย่างไรพวกเราตัวสูงไล่เลี่ยกัน ถือเสียว่าท่านแม่ทำให้ข้าสองชุดก็แล้วกัน”

หลูซื่อยังผสมโรงอยู่ด้านข้าง “นั่นสิ แม่ดูจื้อเกอเอ๋อร์ใส่แล้วดูหล่อเหลากว่า” ว่าแล้วก็มองหลูจวิ้นที่ข่มกลั้นความร้อนใจขุ่นเคืองจนหน้าตาแดงก่ำแล้วหัวร่อออกมา

“พี่ชายสองคน…ทั้งงดงามทั้งหล่อเหลาเจ้าค่ะ” อี๋อวี้เอ่ยพลางแย้มปากเล็กๆ ออกส่งยิ้มให้พวกเขา

“ยังคงเป็นเสี่ยวอวี้ที่ดีกว่าใครๆ! พี่ใหญ่ชอบหัวเราะเยาะข้า ข้าก็รู้สึกว่าตนเองใส่แล้วดูเข้าท่าดีนี่นา ฮึ!”

หลูจื้อเห็นน้องชายไม่ขวยอายอีก ก็หันไปบอกกับหลูซื่อ “เสี่ยวอวี้ต่างหากที่สวมชุดใหม่แล้วงามจริงๆ ท่านแม่มีฝีมือเย็บปักถักร้อย ทำชุดอะไรออกมาก็สวยงามเสมอขอรับ” ทั้งสามพากันมองท่าทางเป็นเด็กดีน่ารักของอี๋อวี้ด้วยแววตารักใคร่อาทร

อาภรณ์ใหม่ของอี๋อวี้เป็นเสื้อคลุมป้ายข้างสวมกับกระโปรงตามแบบฉบับสตรีราชวงศ์ถัง นี่เป็นชุดที่ค่อนข้างเป็นแบบแผนของยุคนี้ที่นางได้รับเป็นชุดแรก เห็นสีหน้าปลาบปลื้มของหลูซื่อกับรอยยิ้มบนใบหน้าของพี่ชายสองคนแล้ว นางรู้สึกว่าตอนนี้มีความสุขมาก เสื้อผ้าชุดนี้ที่มาจากแรงกายแรงใจของมารดาผู้หนึ่งบรรจุไว้ด้วยความรักลึกซึ้ง ยามสวมอยู่บนตัวราวกับยังเจือไว้ด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของข้าวสาลีจางๆ

ล่วงเข้ายามบ่าย หลูจวิ้นสวมชุดใหม่วิ่งหน้าระรื่นออกไปอวดกับเพื่อนเล่นของเขา ขณะที่หลูจื้อถอดชุดใหม่ออกอย่างทะนุถนอมแล้วกลับไปอ่านตำราต่อในลานเรือน

หลูซื่อพึงพอใจมากกับผ้าเช็ดหน้าที่อี๋อวี้จงใจปักอย่างช้าๆ พูดชมการจับคู่สีของนาง แล้วยังจุปากอย่างอัศจรรย์ใจกับฝีมือปักของนาง มันทำให้นางยิ่งซาบซึ้งถึงประโยชน์ของพรวิเศษจากการข้ามภพอยู่ในใจ ถ้ามิใช่สติปัญญาดีขึ้น อย่าว่าแต่หลูซื่อสั่งสอนชี้แนะอย่างละเอียดและชำนิชำนาญกว่านี้ ลำพังแค่เรื่องเครื่องไม้เครื่องมือฝึกปักผ้าชั้นเลวพวกนี้อย่างเดียว ต่อให้เปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงรุดหน้าได้ยากเย็นเป็นแน่

อี๋อวี้สวมชุดใหม่นั่งอยู่ตรงหัวเตียงมองดูหลูซื่อจัดของด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า นางพูดอย่างอ่อนหวาน “ท่านแม่ อวี้เอ๋อร์ดีใจมาก” นางมักแสร้งทำท่าน่ารักน่าเอ็นดูให้หลูซื่ออารมณ์ดีจนเป็นนิสัยไปแล้ว