ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

หลูซื่อวางของในมือข้างหนึ่งลงแล้วเขี่ยปลายจมูกนาง พร้อมกล่าวยิ้มๆ “ได้ชุดใหม่ก็ดีใจถึงขนาดนี้เชียว วันหลังในเรือนมีเงินเหลือเก็บ แม่จะเย็บให้เจ้าอีก ให้อวี้เอ๋อร์ของแม่ได้สวมเสื้อผ้าใหม่บ่อยๆ”

“ท่านแม่ไม่สวมชุดใหม่บ้างหรือ”

“ตัวแม่ไม่โตขึ้นแล้ว สวมอะไรก็เหมือนกันหมด เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ของแม่ต้องรีบโตไวๆ เจ้ายิ่งโตไว แม่จะได้ทำชุดใหม่ให้มากขึ้น”

“อื้อ อวี้เอ๋อร์จะโตไวๆ”

อี๋อวี้ฟังคำกล่าวของนางแล้วแปลบปลาบในใจ วันนี้นางเพิ่งรู้ว่าหลูซื่อเย็บอาภรณ์ให้แต่พวกนางพี่น้อง ตนเองกลับสวมชุดเก่า ทั้งที่รู้แก่ใจว่านี่เป็นคำพูดเฉไฉ นางก็ได้แต่แสร้งทำท่าเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างและพยักหน้ารับ

เมื่อครั้งอยู่ในยุคปัจจุบัน นางเป็นเด็กกำพร้า ตอนเด็กๆ มักจะสวมเสื้อผ้าที่คนอื่นบริจาคให้ จนกระทั่งเข้าเรียนชั้นมัธยม เริ่มต้นทำงานไปเรียนไปถึงซื้อเสื้อผ้าใหม่มาใส่ได้ แต่พอกลับมาสู่ยุคอดีตอยู่ในครอบครัวชาวนาเล็กๆ นี้ นางกลับได้สวมชุดใหม่ที่แม่แท้ๆ ตัดเย็บให้ จะไม่ให้นางตื้นตันใจได้อย่างไร

การที่นางสามารถกลมกลืนเข้ากับชีวิตในสมัยโบราณได้รวดเร็วปานนี้มิใช่แค่เพราะปรับตัวได้เก่ง สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือความรักความอบอุ่นของครอบครัวนี้ที่ห้อมล้อมนางไว้ ถ้าก่อนหน้านี้นางยังรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ที่ยึดครองร่างกายนี้ไว้ ตอนนี้กลับยอมรับฐานะใหม่ของตนได้อย่างสบายใจแล้วจริงๆ

ไม่สำคัญว่าแต่ก่อนนางเป็นใคร ด้วยนั่นกลายเป็นอดีตไปหมดแล้ว ในใจนางเห็นว่าชีวิตตลอดยี่สิบปีนั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน ขณะนี้สิ่งที่นางต้องทำก็คือมุ่งมั่นมานะให้อยู่รอดต่อไปพร้อมกับมารดาและพี่ชายสองคน เป็นบุตรสาวและน้องสาวที่ดี รักและเคารพพวกเขา อีกทั้งพยายามทำให้พวกเขามีความสุขอย่างสุดความสามารถ

เหนืออื่นใดนางไม่ใช่อี๋อวี้ที่มีสติปัญญาธรรมดาคนนั้นอีกต่อไป ถึงยังคงขยันพากเพียรดุจเก่า แต่นางมีครอบครัวและพรสวรรค์ที่ใฝ่ฝันมานานแสนนานแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องหลบหนีความจริง ตัดพ้อต่อว่าและอิจฉาริษยาผู้ใดอีก นางจะทะนุถนอมชีวิตใหม่ที่หาได้ยากนี้ไว้ให้ดีๆ

ชีวิตมักเกิดเรื่องวุ่นวายไม่เคยขาด วันเวลาที่สุขสงบจำเป็นต้องมีเหตุไม่คาดฝันมาเพิ่มสีสันบ้าง จะได้ไม่ไร้รสชาติเกินไป

วันนี้หลูซื่อลงนาดูแลควบคุมคนงานรับจ้างพลิกหน้าดิน ส่วนหลูจวิ้นไปสำนักยุทธ์ตามปกติ ในเรือนเหลือแค่พี่ชายคนโตกับน้องสาวสองคน

หลูจื้อนั่งอ่านตำราอยู่ในลานเรือนดังเคย ฝ่ายอี๋อวี้ฝึกปักผ้าอยู่ใกล้ๆ

“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ”