ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

อี๋อวี้ได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองไปทางหน้าประตู เห็นเด็กหญิงมัดจุกชี้ฟ้าคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น นางมองปราดเดียวก็จดจำได้ว่าเป็นเด็กหญิงที่หวังซื่อสตรีวัยกลางคนช่างนินทาที่มายืมไม้คานหาบในวันนั้นพามา เด็กหญิงอายุหกขวบนางนี้มีนามว่า ‘หลี่เสี่ยวเหมย’

“ข้าปักผ้า พี่ใหญ่กำลังอ่านตำรา” อี๋อวี้เห็นสายตาของหลี่เสี่ยวเหมยจับจ้องอยู่ที่หลูจื้อข้างกายอย่างชัดเจน แต่เขาหาได้แยแสนางแม้สักนิด เลยหลุดปากตอบออกไป

วันนี้แม่นางน้อยหลี่เสี่ยวเหมยเบื่อหน่ายเหลือแสน บิดามารดาไปลงนากันหมด ทิ้งนางอยู่เฝ้าเรือนคนเดียว นางนึกขึ้นได้ว่าไม่พบหน้าพี่ชายสกุลหลูมานานมากก็อยากจะมาเยี่ยมสักหน่อย ไม่คิดว่าน้องสาวโง่งมของเขาคนนั้นจะอยู่ด้วย แม้ได้ยินว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่โง่แล้ว แต่ภาพที่น้องสาวคนเล็กสกุลหลูมีน้ำมูกน้ำลายเปรอะเต็มหน้าในกาลก่อนยังติดตรึงอยู่ในหัว คราวก่อนมายืมของที่เรือนสกุลหลูพร้อมกับมารดาก็เห็นน้องสาวโง่งมคนนี้ที่ดูสะอาดสะอ้านขึ้น ทว่ามันยากมากจะเปลี่ยนแปลงความคิดในใจนางที่มีต่อคนปัญญาอ่อนผู้นี้ได้

เพราะหลูจื้อไม่สนใจไยดีนาง หลี่เสี่ยวเหมยไม่รู้ว่าเหตุใดถึงน้อยอกน้อยใจอยู่บ้าง ก็พุ่งเป้าไปเล่นงานอี๋อวี้ที่พูดตอบตนเอง

“เจ้าเป็นคนปัญญาอ่อนมิใช่หรือ เหตุใดถึงได้พูดเป็นล่ะ”

อี๋อวี้ลอบยุ่งยากในใจ นางเห็นว่าเด็กหญิงผู้นี้ไม่เพียงหน้าตาธรรมดาๆ ยังพูดจาน่าตีเหลือเกิน กระนั้นนางไม่อาจถือสาหาความกับเด็กไม่ประสีประสาที่เพิ่งย่างหกเจ็บขวบคนหนึ่ง จึงก้มหน้าปักผ้าต่อโดยไม่พูดตอบอะไรอีก แต่นางไม่ใส่ใจ ใช่ว่าผู้อื่นจะไม่ใส่ใจ ทันทีที่หลูจื้อซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างตั้งสมาธิจดจ่อกับหนังสือได้ยินแม่นางน้อยพูดคำว่า ‘ปัญญาอ่อน’ ก็เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ พอมองเห็นว่าเป็นเด็กหญิงในหมู่บ้านที่ชอบวิ่งตามหลังหลูจวิ้นต้อยๆ คนนั้น หัวคิ้วของเขาย่นเข้าหากันอย่างห้ามไม่อยู่

แม้ว่าเป็น ‘คนคุ้นเคยกัน’ แต่หลูจื้อยังไม่คิดจะละเว้นคนที่เอ่ยเรื่องสะเทือนใจของตนขึ้นมา ด้วยเหตุนี้เขาหรี่ตาพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ “เจ้ารู้ว่าอะไรคือปัญญาอ่อนหรือไม่”

หลี่เสี่ยวเหมยอยากตอบคำถามของเขามาก นางเองก็รู้ว่าปัญญาอ่อนมิใช่ถ้อยคำที่ดีอะไร แต่กลับบอกเหตุผลไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกล่าวตอบ “ข้าไม่รู้ อะไรคือปัญญาอ่อนหรือ”

หลูจื้อได้ยินคำพูดของนางแล้วก้มหน้ามองหนังสือดังเก่า มีเพียงเสียงตอบดังลอดจากปาก “คนที่ไม่รู้ว่าปัญญาอ่อนคืออะไรก็คือคนปัญญาอ่อน”

อี๋อวี้นั่งเหงื่อแตกพลั่ก พี่ชายคนโตที่ไม่ชมชอบพูดจากับคนแปลกหน้าของนางผู้นี้ ทันทีที่ปริปากก็นับเป็นอาวุธลับเฉพาะตัวได้เลยทีเดียว อายุเพียงเท่านี้สามารถสังหารคนด้วยลมปาก ทำร้ายคนด้วยมือที่มองไม่เห็นแล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่าสติปัญญาของแม่นางน้อยหลี่เสี่ยวเหมยยังไม่ถึงขั้น หลูจื้อพูดขนาดนี้แล้ว นางยังยืนเบิ่งตาโตทำหน้างงงวย ผ่านไปครู่ใหญ่หลูจื้อไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็เงยหน้ามองนางอีกแวบหนึ่ง ใบหน้าเขามีรอยยุ่งยากใจผุดขึ้นวูบหนึ่ง คล้ายสะท้อนใจในความด้อยปัญญาของสหายน้อยหลี่เสี่ยวเหมย เขาพึมพำถ้อยคำหนึ่งเบาๆ กลับทำให้เด็กหญิงร้องไห้โฮวิ่งกลับไป

“กระทั่งคำพูดของข้ายังฟังไม่รู้เรื่อง มิใช่คนปัญญาอ่อนแล้วเป็นอะไร”