ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

ทดลองอ่าน – บทที่ 5

 อี๋อวี้คายเมล็ดซานจาเล็กๆ สองสามเม็ดในปากออกมา นางพยายามลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบท่ามกลางความตะลึงพรึงเพริด นางกำลังใช้ความคิดอยู่ นิ้วมือก็ถูกหนามตำ พอยกขึ้นอมในปากใช้น้ำลายเลียแผลให้สะอาด สุดท้ายผลซานจาที่ถูกเด็ดไปจนไม่เหลือหลอก็งอกขึ้นอีก!

เลือด…เป็นเลือดของนาง! หลังจากนิ้วถูกตำมีเลือดไหลหยดลงไปบนกิ่งซานจาพุ่มนั้น ผลของมันก็งอกออกมา พอคิดออกแล้ว อี๋อวี้รู้สึกงงงวยเล็กน้อย ถ้าเป็นผลจากเลือดของนางจริงๆ นั่นจะเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวเชียวนะ แม้จะมั่นใจเกินครึ่ง นางยังอยากพิสูจน์ซ้ำอีกครา เมื่อหันหน้าไปเห็นหลูจวิ้นยังสาละวนปีนป่ายอยู่บนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก ดูท่าทางคงจะไม่ลงมาในชั่วประเดี๋ยวประด๋าว นางจึงยกนิ้วชี้ที่ถูกหนามตำขึ้น บีบแรงๆ ทีหนึ่ง แผลตรงปลายนิ้วที่ตอนแรกเลือดหยุดไหลไปแล้วมีเลือดสีแดงสดผุดซึมหยดหนึ่ง นางเหยียดแขนเล็กที่สั่นเทาน้อยๆ ออกไป สะบัดเลือดหยดนั้นให้ร่วงหล่นลงบนกิ่งไม้อีกพุ่มหนึ่ง

จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนเรียกของหลูจวิ้นทางด้านหลัง นางถึงคลายฟันที่กัดริมฝีปากล่างไว้จนเจ็บออก ขณะมองดูกิ่งไม้ที่ออกผลสีแดงเพลิงสองพุ่มตรงหน้า บอกไม่ถูกว่าในใจรู้สึกยินดีหรือพรั่นพรึงมากกว่า เลือดของนางเร่งให้ต้นซานจาติดผลได้หรือนี่ มิหนำซ้ำยังอาจจะเร่งการเจริญเติบโตของพืชชนิดอื่นๆ ได้ด้วย หยดลงบนต้นซานจาแล้วเป็นแบบนี้ ถ้าหยดลงบนตัวคนเล่า จะชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นขึ้นมาได้อย่างนั้นหรือ นี่เป็นเพราะเหตุใดกันแน่ นางคิดแล้วไม่เข้าใจสักนิด ถ้าจะบอกว่าเป็นอานุภาพของพรวิเศษจากการข้ามภพอีกเช่นเคย เรื่องนี้ก็ออกจะน่ากลัวเกินไปแล้ว เลือดของนางผิดปกติแบบนี้ ยังนับเป็นมนุษย์อีกหรือไม่ จะมิกลายเป็นยาอายุวัฒนะที่มีชีวิตเฉกเดียวกับพระถังซานจั้งผู้โด่งดังนั่นหรือไร

นางต้องตั้งสติให้ดีสักหน่อย บางทีอาจไม่น่ากลัวอย่างที่นางนึกภาพไว้ แค่เร่งให้ต้นไม้โตเร็วขึ้นเท่านั้น ไม่แน่ว่าจะมีฤทธิ์ทำให้เป็นอมตะแบบเดียวกับพระถังซานจั้งเสมอไป แต่ว่า…ใครก็ได้ช่วยไขความกระจ่างให้นางทีว่าเจ้าลูกกลมๆ เล็กๆ ที่กำลังงอกออกมาช้าๆ บนกิ่งก้านรอบต้นซานจาตรงหน้าที่เดิมทีถูกเด็ดผลไปหมดเกลี้ยงแล้วมันคืออะไร! แค่เลือดสองหยดเอง ต้นซานจาพวกนี้บ้าคลั่งไปแล้วหรือไร ถึงกับต้องผลิดอกออกผลให้นางเป็นรอบที่สองทั้งต้นด้วยหรือ

“เสี่ยวอวี้ มานี่สิ เจ้ารีบมานี่เร็วเข้า!” เสียงของหลูจวิ้นดังขึ้นอีกคำรบหนึ่ง อี๋อวี้ฝืนข่มความสับสนว้าวุ่นใจไว้ หมุนกายวิ่งไปต้นไม้ใหญ่ที่พี่ชายปีนขึ้นไปต้นนั้น แม้ยังไม่เข้าใจแจ่มแจ้งว่าเกิดอะไรขึ้นกับเลือดของตนเอง แต่นางลอบตกลงใจแล้วว่าไม่ว่าเลือดของนางมีสรรพคุณวิเศษอะไร จะบอกให้ใครคนใดล่วงรู้ไม่ได้เป็นอันขาด นางคิดไปถึงฉากที่พระถังซานจั้งกับพวกลูกศิษย์ถูกปีศาจทรมานในหนังเรื่องแล้วเรื่องเล่าแล้วขนลุกชันไปทั้งตัว

“เสี่ยวอวี้ เจ้าดูสิ” หลูจวิ้นซึ่งผมเผ้ายุ่งรุ่ยร่ายไม่เรียบร้อยเฉกตอนออกจากเรือนมาก่อนหน้านี้ชะโงกศีรษะเล็กๆ ออกจากช่องว่างระหว่างใบไม้ ฉีกยิ้มกว้างส่งให้นาง เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมา เด็กสายตาดีอย่างนางแค่ยืนเขย่งส้นเท้าขึ้นเล็กน้อยมองปราดเดียวก็เห็นลูกนกสีขาวขดตัวอยู่ในอุ้งมือเขา