ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 19

‘รอเมื่อเข้าสู่วังอ๋องก็ไม่เหมือนอยู่ในเรือนตัวเอง เสื้อผ้าอาภรณ์ การกินการอยู่ล้วนต้องให้พวกสาวใช้ตระเตรียม ถึงเวลานั้นทางวังอ๋องต้องส่งคนมาให้เจ้า แต่อย่างไรก็คงไม่เอาใจใส่เท่าคนที่ติดตามเจ้าออกเรือนไป ได้ยินท่านยายเจ้าบอกว่าตระกูลสูงศักดิ์อย่างวังเว่ยอ๋องนี้ ตามธรรมเนียมแล้วในสองสามปีแรกจะไม่มอบสัญญาขายตัวของบ่าวไพร่ให้ชายาอ๋องเก็บไว้เด็ดขาด แม่อาบน้ำร้อนมาก่อน จะบอกเจ้าโดยไม่ปิดบังว่าแม้ตอนออกเรือนไปที่สกุลฝางในครั้งนั้น พวกเขาอาจจะยำเกรงศักดิ์ฐานะของแม่ ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่ได้กุมชะตากรรมพวกเขาในกำมือถึงได้เคยเสียเปรียบเช่นนี้ เจ้าคัดเลือกสี่คู่จากพวกสาวใช้กลุ่มนี้ และมอบหมายหน้าที่ประจำตัวแต่ละคน จากนั้นค่อยให้ผิงถงผิงฮุ่ยสองคนช่วยอบรมสั่งสองพวกนางแทน วันหน้าจะได้ไม่ต้องทนคับแค้นใจ’

อี๋อวี้เคยได้ยินเรื่องบ่าวเป็นใหญ่ข่มเหงนายมาก่อน วังเว่ยอ๋องมีผู้คนมากมายวุ่นวายซับซ้อน นางมองออกแล้วว่าเสนาธิการตู้ที่ส่งตัวชีตงเหมยมาก่อกวนที่สวนผูเจินไม่ชอบน้ำหน้านางสักเท่าไร จึงไม่ตัดความเป็นไปได้ข้อนี้ออก นางจดจำคำพูดของมารดาไว้ในใจ พิศดูสตรีเบื้องหน้ากลุ่มนี้ที่ภายภาคหน้าอาจจะได้เป็นคนใกล้ชิดของตนอย่างเอาจริงเอาจัง

“คะ…คารวะคุณหนูเจ้าค่ะ บ่าวนามว่าผิงสยา ปีนี้อายุสิบห้า เทือกเถาเหล่ากออยู่ที่ทงโจว แต่เดิมครอบครัวทำไร่ไถนา แต่ปีก่อนที่อำเภอโต้วเซี่ยนเกิดภัยแล้ง พ่อแม่พี่น้องข้าล้วนอดตายกันหมด บ่าวร่อนเร่พเนจรมาถึงด่านในก็ได้พ่อค้าทาสรับตัวไว้ บ่าวไม่เคยเล่าเรียน มะ…ไม่รู้หนังสือ แต่บ่าวเป็นหมัดมวยอยู่บ้าง ทั้งเรี่ยวแรงดี งานหนักอะไรล้วนทำได้เจ้าค่ะ”

สิ่งแรกที่ดึงดูดความสนใจของอี๋อวี้คือชื่อที่คล้ายคลึงกับผิงถงผิงฮุ่ย ต่อมาเห็นหญิงสาวในเสื้อผ้าสีขาวผู้นี้พูดจาซื่อๆ ตอนเอ่ยว่าพ่อแม่พี่น้องอดตายเพราะภัยแล้ง ใบหน้านางโศกเศร้าเสียใจอย่างปิดไม่มิด ถึงตอนท้ายยังบอกว่าตนไม่รู้หนังสือ จะขอทำงานหนักต่ำต้อย หญิงสาวหลายคนรอบข้างก็ลอบส่งเสียงหัวเราะขลุกขลัก นางกลับขยุ้มชายเสื้ออย่างกระวนกระวาย เงยหน้ามองอี๋อวี้แวบหนึ่งก็ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หากแวบเดียวนี้ทำให้เห็นแววจริงจังในดวงตานาง นี่เป็นคุณสมบัติหนึ่งที่อี๋อวี้ชมชอบมากที่สุด

“หมัดมวย?” สาวใช้ห้าคนแรกแนะนำตัวจบ อี๋อวี้เพียงฟังเงียบๆ ไม่ปริปาก ครานี้พอนางอ้าปากพูดก็ทำให้คนถัดไปพากันกระตือรือร้นทันใด “หัดกับใครหรือ”

“เมื่อก่อนบิดาของบ่าวเคยเป็นทหารประจำที่ว่าการ ภายหลังแขนขาดข้างหนึ่งก็เลยกลับบ้านเดิม ในชนบทมักแย่งกันทดน้ำเข้านาบ่อยๆ จึงต้องเฝ้าดูไว้ บ่าวเป็นบุตรสาวคนโตของครอบครัว จึงหัดหมัดมวยจากบิดามาสองชุดจะได้คุ้มครองน้องชายน้องสาวเจ้าค่ะ”

อี๋อวี้ฟังจบแล้วใจลอยไปชั่วครู่ นางหวนนึกถึงอดีตที่หลูจวิ้นต้องวิ่งเป็นระยะทางสิบลี้ไปทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่สำนักยุทธ์ในตัวตำบลทุกวัน บอกว่าเพื่อจะฝึกหมัดมวยไว้ปกป้องครอบครัว นางผินหน้าไปมองหลูซื่อเห็นอีกฝ่ายทำสีหน้าประทับใจดุจเดียวกัน จึงยื่นชามสาลี่ให้ผิงฮุ่ย เอื้อมมือไปกุมมือมารดาแล้วบีบกระชับ สองแม่ลูกรู้ใจกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

อี๋อวี้ไม่ไต่ถามอีก เรียกคนต่อไปให้ก้าวออกมา จวบจนทั้งสิบห้าคนแนะนำตัวครบถ้วน นางยังซักถามอีกหลายคำ จากนั้นเลือกออกมาแปดคนโดยปราศจากความลังเล ซึ่งผิงสยาก็เป็นหนึ่งในนั้น

เจ็ดคนที่ไม่ได้รับเลือกย่อมต้องผิดหวัง ถึงอย่างไรนี่อาจเป็นโอกาสเดียวในชีวิตที่จะได้เป็นบ่าวไพร่ในวังอ๋อง