ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 4

ฉู่เสี่ยวซือถูกปล่อยให้ยืนเก้ออยู่ด้านข้าง รู้สึกกระอักกระอ่วนเหลือหลาย ทว่านางมิได้โง่เขลาถึงขึ้นงัดข้อกับอี๋อวี้ซึ่งๆ หน้า เมื่อเห็นทั้งคู่ไม่สนใจตน นางจึงเบือนหน้าไปเอ่ยกับคนอื่นๆ อย่างเสียดาย

“ตอนแรกซีเอ๋อร์มาดหมายว่าจะดวลฝีมือกับคุณหนูหลูวันนี้ สุดท้ายกลับไม่สามารถแข่งขันได้ เฮ้อ…ดูทีว่าจะคว้าป้ายไม้สลักในการประชันศาสตร์ ยังต้องอาศัยโชคดวงด้วย”

ทุกคนมิได้หูหนวก แล้วคนที่นั่งอยู่ที่นี่เข้าร่วมการประชันศาสตร์ห้าสำนักได้ก็ต้องเป็นผู้มีสติปัญญาลำดับต้นๆ ของที่นี่ ใครเล่าจะจับความนัยในคำพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกของนางไม่ได้ อีกทั้งบารมีของจ่างซุนซีในสำนักศึกษาหลวงมิใช่แค่มากธรรมดาๆ ในห้าสิบคนที่นั่งอยู่กลางสนามนี้ มีครึ่งหนึ่งล้วนเป็นผู้ชื่นชอบนาง ได้ยินวาจานี้ก็พยักหน้าเห็นด้วยยกใหญ่ มีบางคนถึงกับเบ้ปากใส่อี๋อวี้อย่างโจ่งแจ้ง แน่นอนว่ามีอีกส่วนหนึ่งเพียงเหยียดยิ้มแล้วไม่เปล่งเสียง

เดิมทีการแสดงละครฉากนี้ควรจบลงตรงนี้ก็พอ แต่ฉู่เสี่ยวซือกล่าวจบแล้วยังต้องหมุนกายไปถามอี๋อวี้อีกคำหนึ่ง “คุณหนูหลู เจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่”

หนนี้อี๋อวี้ชิงตัดหน้าก่อนจิ้นลู่อันจะอ้าปากพูด นางเงยหน้ามองฉู่เสี่ยวซือพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถ้าข้าฟังไม่ผิด นี่ท่านจะร้องทุกข์แทนคุณหนูจ่างซุนหรือ”

“เอ๊ะ?”

“โชคดวงเป็นสิ่งเลื่อนลอยเกินไป ตอนนี้พวกเราอย่าเพิ่งพูดถึงมัน…” อี๋อวี้กวาดตามองผู้คน ใบหน้านางเผยรอยเคร่งขรึม “ข้ารู้แค่ว่าหากคุณหนูจ่างซุนให้ความสำคัญต่อการประชันศาสตร์ครั้งนี้จริงๆ เช่นนั้นนางก็จะไม่พลาดการแข่ง มิไยว่านางล้มป่วยก็ดี หรือมีเรื่องเร่งด่วนก็ช่าง ความเป็นจริงมิใช่ใครแพ้ใครชนะ หากแต่ข้ามาแข่งขัน ส่วนนางมิได้มา”

วาจาสั้นๆ ไม่กี่คำก็ทำให้ใครๆ เริ่มต้นขบคิด เปรียบกับถ้อยคำเสียดสีเยาะหยันทั้งทางตรงทางอ้อมของฉู่เสี่ยวซือ อี๋อวี้ชี้ให้เห็นชัดๆ ว่าจ่างซุนซีไม่ได้มาปรากฏตัว ทว่าไม่มีคำใดพูดถึงจ่างซุนซีในทางเสียหาย เฉกเช่นที่นางบอกว่านางเพียงพูดถึง ‘ความเป็นจริง’ เท่านั้น

“นั่นน่ะสิ ทั้งที่ไม่มาเข้าร่วมการแข่งขัน ยังมีหน้าพูดราวกับว่าเปิดทางให้คนอื่นก็ไม่ปาน…”

บนที่นั่งผู้ชมมีเสียงพึมพำดังขึ้น แต่ถูกเพื่อนพ้องปรามไว้ทันใด แต่ภาพคุณหนูจ่างซุนผู้เพียบพร้อมไร้ที่ติในใจคนส่วนใหญ่เริ่มปริแตกเป็นรอยร้าวเล็กๆ

ถึงที่สุดฉู่เสี่ยวซือยังพอมีหัวคิดอยู่ นางเหลียวมองรอบด้าน อีกทั้งหูไวได้ยินเสียงซุบซิบนินทา ก็รู้ว่าขโมยไก่ไม่สำเร็จยังเสียข้าวสารล่อแล้ว นางฉุกใจได้ก็แสร้งกล่าวยิ้มๆ กับอี๋อวี้อย่างเป็นกันเอง

“เอาล่ะ ถือว่าข้าปากมาก แต่ว่ากันตามสัตย์จริง แม้นคุณหนูหลูเขียนอักษรแบบใหม่ได้ดี แต่ซีเอ๋อร์ได้ร่ำเรียนวิชาจากยอดฝีมือมามากกว่า คุณหนูหลูก็อย่าติติงว่าข้าพูดจาตรงไปตรงมาเลยนะ ตัวข้าเองเห็นว่าอักษรของเจ้าขาดความลุ่มลึกไปสักหน่อย เลยด้อยกว่าชั้นหนึ่ง” เมื่อด่าว่าทางอ้อมไม่สำเร็จก็เปลี่ยนเป็นปรามาสตรงๆ