ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 6

หลังจากมีโจรขึ้นวังเว่ยอ๋อง การเฝ้ายามระวังภัยรัดกุมแน่นหนาเพิ่มขึ้นอีกมาก ผู้คนในวังนี้มิใช่แค่หลายร้อย เรื่องราวก็มากมายสลับซับซ้อน เหตุการณ์ที่มีคนบุกรุกโดนโยนเข้าห้องเก็บฟืนเมื่อวานก็ถูกลืมเลือนสนิทใจในชั่วข้ามราตรี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีคนเอ่ยต่อหน้าหลี่ไท่

ด้วยเหตุนี้หลังอี๋อวี้ล้มป่วยในเช้าวันนั้นผ่านไปสามวันเต็ม หลี่ไท่ก็อดรนทนไม่ไหว ส่งผู้ดูแลอีกคนนามซุนเสวียไปตามตัวที่ตำบลหลงเฉวียน ยามเที่ยงวันเดียวกันซุนเสวียเดินทางกลับมาคนเดียว หลี่ไท่ถึงเพิ่งรู้ข่าวอย่างล่าช้าในเพลานี้

“กระหม่อมไปรับคนที่สวนผูเจิน แต่ฮูหยินกับคุณหนูล้วนไม่อยู่เรือน ได้ยินบ่าวที่นั่นพูดว่าวันก่อนพวกนางออกไปแล้วยังไม่กลับมาอีกพ่ะย่ะค่ะ”

ออกจากเรือนไปวันก่อนจนบัดนี้ยังไม่กลับมา พูดอีกนัยหนึ่งก็คือหายตัวไปแล้ว

ความ ‘น่าประหลาดใจ’ นี้มากจนเกินไป หลี่ไท่สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลทันที เขาอ่านหนังสือในมือไม่รู้เรื่องอีกจึงวางมันลงแล้วเอ่ยถาม “แล้วไปไหน”

ซุนเสวียหวนประหวัดถึงสายตาบ่าวไพร่ที่มองเขาตอนอยู่ในสวนผูเจินเมื่อเช้า ชำเลืองมองสีหน้าหลี่ไท่อย่างระมัดระวังก่อนกล่าวเสียงนอบน้อม “ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมสอบถามดูแล้ว พวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ดูเหมือนจะได้รับคำสั่งจากเจ้านาย เพียงอ้ำๆ อึ้งๆ บอกว่าพวกเขาออกไปสะสางธุระข้างนอก ไม่มีสักคนบอกได้แน่ชัดว่าไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่ไท่เริ่มกระวนกระวายใจอยู่ลึกๆ เขาลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ขยับเลื่อนเกิดเสียงครืดคราด ซุนเสวียถอยหลังครึ่งก้าว เขากลั้นใจพูดต่อ

“แต่ว่ากระหม่อมพาแม่นางผิงถงกลับมาด้วย นางรออยู่ในลานด้านนอก องค์ชายจะทรงให้เข้าพบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ให้นางเข้ามา” หลี่ไท่เห็นเขาถอยออกไปเรียกคนก็นั่งกลับลงบนเก้าอี้ มือซ้ายบีบม้วนตำรา ในดวงตาเผยรอยกังขา

อีกครึ่งเดือนก็จะถึงงานเสกสมรสแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ครอบครัวนางจะออกจากเรือนสองสามวันแล้วไม่กลับมาโดยไร้สาเหตุ จะไม่บอกเล่าเก้าสิบบ่าวไพร่ก็ช่าง แต่กลับทำเหมือนกับเจตนากำชับไม่ให้แพร่งพรายเบาะแสของพวกนาง

“ถวายคำนับท่านอ๋องเพคะ”

หลี่ไท่ได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองสาวใช้ที่ก้มกายคารวะเบื้องหน้าตรงๆ ครั้นจับความผิดปกติในน้ำเสียงนางไม่ได้ เขาก็เอ่ยเสียงเย็น

“พูด เกิดเรื่องใดขึ้น”

ติดตามตอนต่อไป…