ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง เล่ม 4 บทที่ 127-128

บทที่ 127 เล่นงานด้วยโรคลมกัก

ข้าเข้าใจแล้ว! เข้าใจหมดแล้วทุกอย่าง! ในงานฉลองครบรอบวันประสูติของไทเฮา กู้เจาเป่ยปกป้องอดีตฮ่องเต้ให้พ้นภัยเพื่อช่วยรัชทายาท เขายืมมือรัชทายาทฆ่าองค์ชายหก จากนั้นก็สังหารรัชทายาทให้ตนเองกลายเป็นผู้สืบสายเลือดราชวงศ์เพียงหนึ่งเดียว ที่ผ่านมาเขาแสร้งทำตัวเสเพลรักสนุก แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ให้ความโดดเด่นทั้งหมดรวมอยู่ที่ตัวเสิ่นกุยเยี่ยน!

ทุกคน…ไม่เว้นแม้แต่นาง…ล้วนแต่ถูกหลอกกันหมด จนคิดไปว่าสามารถควบคุมกู้เจาเป่ยได้โดยง่าย ที่เขาไต่เต้าขึ้นมาเป็นขุนนางได้เพราะอาศัยชะตาของเสิ่นกุยเยี่ยนและเข้าออกถูกจังหวะเท่านั้น ทั้งที่ตนเองเป็นคนไม่เอาไหนที่เข็นอย่างไรก็เข็นไม่ขึ้น

ตอนที่เหนียนไทเฮาเปิดเผยชาติกำเนิดที่แท้จริงของเขา ได้บอกว่าเขาเป็นโอรสที่เกิดกับนางกำนัลในตำหนัก นางจึงไม่ทันระแวงแม้แต่น้อยและยกบัลลังก์มังกรให้เจ้าคนทะเยอทะยานใจคอเหี้ยมเกรียมคนนี้โดยมองว่าเหมาะสมแล้ว ถึงขั้นเชื่อสุดหัวใจว่าให้เขาเป็นฮ่องเต้ แผ่นดินผืนนี้จะต้องตกอยู่ในมือนาง

เฝ้าเค้นสมองวางแผนการมาครึ่งชีวิต มาตอนนี้กลับถูกเด็กคนหนึ่งหลอกเสียจนหัวหมุน! ปล่อยคนที่ตนเองเคียดแค้นชิงชังที่สุดให้ลอยนวลไม่พอ ยังส่งพระมาลามังกรไปให้เองกับมือด้วย!

เหวินไทเฮาลมหายใจติดขัดอัดอั้น หันไปเกาะเตียงโก่งคออาเจียน แต่สิ่งที่ออกมากลับมีแต่เลือดสดๆ ทั้งสิ้น นางเงยหน้าขึ้นมองกู้เจาเป่ยด้วยดวงตาแดงฉาน “ข้าจะฆ่าเจ้า…จะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”

ใบหน้าที่ก้มลงมองของกู้เจาเป่ยประดับรอยยิ้มละไม “เสด็จแม่ทรงทราบหรือไม่ ตอนที่เห็นศพจวงเฟย ลูกก็มีความคิดจะฆ่าเสด็จแม่เช่นกัน”

เหวินไทเฮาผงะ

“สตรีที่สดใสมีชีวิตชีวาเช่นนั้น เสด็จแม่ทรงมีรับสั่งให้คนจับนางแขวนคอกับคานห้องทั้งเป็นได้อย่างไร เวลาบรรทมฝันตอนกลางคืน ทรงเคยเห็นร่างของจวงเฟยบ้างหรือไม่”

เหวินไทเฮาสั่นระริกไปทั้งร่าง คราบเลือดยังไม่แห้งไปจากมุมปาก ดวงตาก็เบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกขณะตะโกนลั่น “ฟางหวา!”

ฟางหวาหมัวมัวที่อยู่ด้านนอกรีบเข้ามา พอเห็นเจ้านายอยู่ในสภาพนั้นก็ตกใจเป็นการใหญ่ ปรี่เข้ามาขวางฮ่องเต้เอาไว้ “พวกพระองค์ทำอะไรไทเฮา?”

เสิ่นกุยเยี่ยนยิ้มบางๆ พลางเอื้อมมือไปดึงฟางหวาหมัวมัวออกมา “หมัวมัวจะแตกตื่นไปไย ฝ่าบาทกำลังตรัสเรื่องเก่าๆ กับไทเฮาอยู่ ไทเฮาทรงฟังแล้วสบายพระอารมณ์ เลยกระอักก้อนพระโลหิตที่ตกค้างอยู่ในพระทัยออกมาเท่านั้นเอง ถือเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ”

ฟางหวาหมัวมัวขมวดคิ้วมองนาง

“ไล่พวกมันออกไป! ไล่ออกไป!” เหวินไทเฮาอยากกรีดร้อง แต่กู้เจาเป่ยเอื้อมมือมาแตะไรผมบริเวณขมับนางคล้ายไม่มีเจตนา เพียงเท่านั้นนางก็ตัวแข็งทื่อ ท่าทีสงบลงทันที

“เสด็จแม่ทรงมีพระอารมณ์พลุ่งพล่านเช่นนี้บ่อยๆ ไม่ดีต่อพระวรกายนะพ่ะย่ะค่ะ ทรงรับฟังลูกเงียบๆ ดีกว่า” เขาบอกยิ้มๆ แล้วหันไปมองฟางหวาหมัวมัวที่ทำท่าจะเดินเข้ามา “หมัวมัวหยุดอยู่ตรงนั้นเถอะ เสด็จแม่ทรงสงบลงแล้ว เจ้าออกไปรอข้างนอกก็พอ”

ฟางหวาหมัวมัวไม่สบายใจเอาเสียเลย แต่พอมองเหวินไทเฮาก็เห็นว่าเจ้านายกำลังยกมือนวดขมับ ท่าทางเหมือนสงบลงแล้วจริงๆ จากนั้นก็เอามือกุมหน้าผากเอนตัวพิงหมอนโดยไม่เอ่ยอะไร

เคลื่อนไหวได้ย่อมแสดงว่าไม่ได้ถูกทำให้สลบ ฟางหวาหมัวมัวค่อยเบาใจ แล้วหมุนตัวเดินออกไปโดยบอกว่า “หากมีเรื่องอันใด ไทเฮาทรงร้องเรียกหม่อมฉันนะเพคะ”

เหวินไทเฮามิได้เหนี่ยวรั้งคนสนิท ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่ไม่รู้ว่าเมื่อครู่กู้เจาเป่ยป้ายอะไรลงบนไรผมนาง แม้นางจะขยับปากแต่กลับส่งเสียงไม่ออก อยากเคลื่อนไหวร่างกายยังยาก ทำได้เพียงยกมือนวดขมับอย่างเดียว

นางสัมผัสได้ว่าบริเวณนั้นเย็นเฉียบ

เหวินไทเฮาเกิดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย หากกู้เจาเป่ยใช้ยาพิษฆ่านางตอนนี้จะเป็นอย่างไร