ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง เล่ม 4 บทที่ 131-132

บทที่ 132 เด็กน้อย

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่เก็บผู้ต้องสงสัยไว้ใกล้ตัวก็ยังไม่ดีอยู่นั่นเอง หวาเฟยทำท่าจะอ้าปากทักท้วงต่อ แต่เสิ่นกุยเยี่ยนยกมือปราม “ตกลงตามนี้ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”

นางเก็บคนไว้ย่อมเห็นว่ามีประโยชน์

ตัวชิงจู๋เองก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นกุยเยี่ยนอย่างตะลึงงันเช่นกัน ขณะที่เป่าซั่นเดินมาพยุงนางขึ้นจากพื้น เด็กน้อยผู้นี้ตัวเล็กราวกับลูกไก่ เหมือนเพิ่งอายุเพียงแปดเก้าขวบเท่านั้น

“ในเมื่อกุ้ยเฟยทรงมีรับสั่งเช่นนี้ เจ้าก็มากับข้า” ว่าแล้วเป่าซั่นก็พาชิงจู๋ออกไป

เสิ่นกุยเยี่ยนมองเข้าไปยังส่วนหลังของตำหนัก หมอหลวงเดินออกมาประสานมือรายงาน “เสิ่นเฟยเสวยยาถอนพิษแล้ว ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ต้องทรงพักฟื้นร่างกาย”

“ลำบากท่านหมอหลวงแล้ว” นางค้อมศีรษะ หมอหลวงค้อมคำนับแล้วกลับไป

เสิ่นหานลู่เดินออกมาโดยมีซิ่วผิงช่วยประคอง ฝีเท้าโงนเงนไม่มั่นคง ใบหน้านางเขียวคล้ำ หากจะบอกว่าทำไปเพื่อเรียกความสงสารก็ถือว่าวางเดิมพันสูงลิ่ว ซ้ำร้ายเสิ่นกุยเยี่ยนก็ไม่ได้รู้สึกสงสารอีกฝ่ายเท่าใดนัก

“พี่เสิ่นเฟยกลับไปรอรางวัลจากฝ่าบาทก่อนเถิด” สีเฟยมองเจ้าตัว “ลำบากมาไม่น้อยจริงๆ”

เสิ่นหานลู่ฝืนยิ้ม หลังย่อกายคารวะทั้งที่หน้ามืดวิงเวียนก็ออกไปนั่งเกี้ยวกลับตำหนัก

หวาเฟยมองตามแผ่นหลังฝ่ายนั้นแล้วหันมาเตือนเบาๆ “พระชายาอย่าได้ทรงสิ้นระแวงในตัวนางนะเพคะ สันดานคนเปลี่ยนยาก”

“ข้ารู้อยู่แล้ว” เสิ่นกุยเยี่ยนพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยต่อพลางมองไปที่ประตู “แต่ครั้งนี้ไม่ใช่นางจริงๆ”

หวาเฟยผงะแล้วขมวดคิ้วมองหน้าสีเฟย “ความหมายของพระชายาคือ…”

ไม่ใช่เสิ่นหานลู่ ทั้งเยี่ยนกุ้ยเฟยยังรับตัวชิงจู๋ไว้ แสดงว่าสงสัยสีเฟยอย่างนั้นหรือ

สีเฟยทำหน้าเหลอหลาไม่รู้เรื่องรู้ราว ยังถามว่า “มองข้าด้วยเหตุใดกัน มีดอกไม้บานบนหน้าข้าหรือไร”

หวาเฟยเบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอา เริ่มไม่อยากอยู่แนวร่วมเดียวกับสหายผู้นี้เสียแล้ว ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่เคยหาเลี้ยงชีพในหอคณิกามาก่อน ทว่าสุ่ยเซียนช่างสังเกตสีหน้าคนไม่เป็นเอาเสียเลย แต่ก่อนแม่เล้ายังใช้นิสัย ‘บริสุทธิ์สดใสตรงไปตรงมา’ ของนางเป็นจุดขาย เดี๋ยวนี้เข้ามาอยู่ในวังหลวงแล้ว จุดขายดังกล่าวกลับกลายเป็นจุดอ่อนร้ายแรงพอดิบพอดี

“ต้องเทียวไปเทียวมาเช่นนี้ พวกเจ้าเองก็เหนื่อยแล้ว” เสิ่นกุยเยี่ยนกล่าว “ถ้าอย่างไรกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ประเดี๋ยวจะได้ไปถวายพระพรไทเฮาที่ตำหนักอุดร”

“เพคะ”

ทุกคนแยกย้ายไปจนหมด เมื่อเป่าซั่นพาชิงจู๋ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินกลับเข้ามา เสิ่นกุยเยี่ยนกำลังยืนเหม่อข้างอ่างปลาไนใบนั้น

“พระชายาเพคะ”

เสียงเรียกของคนสนิทดึงสตินางกลับมา เสิ่นกุยเยี่ยนหันมามองชิงจู๋แล้วกวักมือเรียกยิ้มๆ “มานี่สิ”

นางกำนัลน้อยสั่นไปทั้งตัว เมียงมองคนเรียกอยู่นาน ถึงค่อยเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง “กุ้ยเฟย”

“เข้ามาอยู่ในวังหลวงนานเพียงใดแล้ว” เสิ่นกุยเยี่ยนถามยิ้มๆ

ชิงจู๋กลืนน้ำลายลงคอแล้วตอบเสียงเบา “ครึ่งเดือนเพคะ หม่อมฉันติดตามฟู่กุ้ยเหรินเข้าวังหลวงมาด้วยกันในฐานะนางกำนัลประจำตัวที่สกุลฟู่ส่งมาเพคะ”

เสิ่นกุยเยี่ยนพยักหน้า “แต่เจ้าอายุยังน้อย เริ่มรับใช้ใกล้ชิดฟู่กุ้ยเหรินตั้งแต่เมื่อไรเล่า”