ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง บทที่ 165-166

“พระชายา หวาผินขอเข้าเฝ้าเพคะ” เป่าซั่นเข้ามารายงานด้วยสีหน้าแปลกๆ

เสิ่นกุยเยี่ยนกำลังเล่าเรื่องเสิ่นกุยหย่าให้กู้เจาเป่ยฟัง พอได้ยินดังนั้นกู้เจาเป่ยก็ขมวดคิ้ว “ไม่อนุญาต”

เป่าซั่นผงะก่อนจะหันไปมองเจ้านายตนเอง

เสิ่นกุยเยี่ยนเม้มปาก “ฝ่าบาท หวาผินมาขอเข้าเฝ้าเวลานี้อาจมีเรื่องสำคัญก็ได้นะเพคะ ทรงฟังนางก่อนแล้วค่อยว่ากันเถิด”

ฮ่องเต้เริ่มหน้าบึ้ง หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่งก็สั่งว่า “เบิกตัว”

“เพคะ” เป่าซั่นรีบออกไปเชิญหวาผินเข้ามา

“หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูลฝ่าบาทเพคะ” หวาผินทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เสิ่นกุยเยี่ยนชะงัก หวาผินดูต่างออกไปจากทุกที คนที่เคยพูดจามีลูกล่อลูกชน วาจาดีเยี่ยม มาวันนี้กลับเอ่ยออกมาแบบขวานผ่าซากเสียอย่างนั้น

กู้เจาเป่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ “ที่นี่คือตำหนักหย่งเหอ ตำหนักของเยี่ยนกุ้ยเฟย เจ้าจะให้นางหลบออกไปหรืออย่างไร”

ฝ่ายนั้นพยักหน้า “เพคะ สิ่งที่หม่อมฉันจะทูลมีเพียงฝ่าบาททรงฟังได้พระองค์เดียว”

ฮ่องเต้ร้องหึ กำลังจะขยับปากตำหนิ เสิ่นกุยเยี่ยนก็ลุกขึ้นเสียก่อน “หม่อมฉันกำลังอยากออกไปเดินผ่อนคลายร่างกายพอดี เป่าซั่น มาช่วยประคองสักหน่อย”

เจ้าของชื่อรับคำสั่ง ช่วยประคองเจ้านายตนเอง

“ฝ่าบาททรงสนทนากับหวาผินตามสบายนะเพคะ” เสิ่นกุยเยี่ยนบอกไว้ก่อนเดินออกไปข้างนอก

ประตูตำหนักใหญ่ปิดลง ความขุ่นมัวทำให้กู้เจาเป่ยไม่ยอมมองหวาผิน สายตาเอาแต่มองนาฬิกาทรายที่อยู่ด้านข้าง “เจ้าอยากพูดเรื่องใด”

อีกฝ่ายคุกเข่าอย่างสำรวมอยู่ตรงหน้าเขา แล้วโขกศีรษะอย่างแรงสามครั้ง

กู้เจาเป่ยผงะไปเล็กน้อย

“นี่คือหนังสือสัญญาที่ฟู่กุ้ยผินทำขึ้นกับหม่อมฉัน และเขียนขึ้นเองกับมือเพคะ” หวาผินกล่าว “อาศัยหลักฐานชิ้นนี้กับผงธารเหลืองสลายที่อยู่ในแขนเสื้อหม่อมฉัน ฝ่าบาททรงสามารถประหารชีวิตฟู่กุ้ยผิน และอาจถึงขั้นเอาผิดสกุลฟู่ในโทษฐานมีส่วนเกี่ยวข้องได้ด้วย”

ในที่สุดฮ่องเต้ก็หันมามอง

เขารับหนังสือสัญญามาอ่านแล้วสะดุ้งวาบในใจเมื่อเห็นข้อความบนนั้น

‘ฟู่ซื่อนามโหย่วอี๋ยินดีทำสัญญาว่าจะตอบแทนหากหวาผินไป่เหอช่วยให้ตนได้เป็นฮองเฮาสำเร็จ หากหวาผินสามารถใช้ยาพิษธารเหลืองสลายกำจัดบุตรในครรภ์เยี่ยนกุ้ยเฟย วันที่ฟู่ซื่อได้ขึ้นเป็นฮองเฮาคือวันที่หวาผินจะได้เป็นเฟย ขอให้สัญญาฉบับนี้ยึดโยงชีวิตของทั้งสองฝ่ายไว้ อย่าได้คืนคำภายหลังเป็นอันขาด’

ด้านล่างประทับตราประจำตัวและลายนิ้วมือของฟู่โหย่วอี๋เอาไว้

เขาหรี่ตามองหนังสือสัญญา จากนั้นก็แค่นหัวเราะ “พอฝ่ายในมีสตรีมากเข้าหน่อยก็หาอะไรทำกันไม่ได้ใช่หรือไม่ ถึงได้เอาแต่จ้องจะเล่นงานบุตรและภรรยาของเราเช่นนี้”

หวาผินโขกศีรษะ “หลักฐานความผิดอยู่ในพระหัตถ์แล้ว หม่อมฉันยินดีขึ้นศาลเป็นพยานยืนยันแผนร้ายของฟู่กุ้ยผินเพคะ”

ปลายนิ้วของกู้เจาเป่ยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงมองนาง “หากเจ้าขึ้นศาลเป็นพยาน เจ้าก็จะถูกประหารชีวิตด้วย เพราะสัญญาฉบับนี้มีชื่อเจ้าเช่นกัน”

“หม่อมฉันทราบเพคะ” หวาผิน…หรือก็คือไป่เหอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วคลี่ยิ้มบางๆ “นับตั้งแต่ล่อลวงให้ฟู่กุ้ยผินเขียนสัญญาฉบับนี้ หม่อมฉันก็ทราบอยู่แล้วว่าตนเองจะไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกัน นี่เป็นโทษทัณฑ์ที่หม่อมฉันสมควรรับ และเป็น…สิ่งสุดท้ายที่หม่อมฉันทำถวายฝ่าบาทได้”

นางฆ่าคนมามาก ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม สร้างความปั่นป่วนขึ้นในตำหนักในแห่งนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ฮ่องเต้อาจไม่รู้โดยละเอียดว่านางทำอะไรบ้าง หาไม่ตอนนี้คงไม่มองนางด้วยแววตาเวทนาสงสารอย่างที่ทำอยู่

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 15 ส.ค. 66 เวลา 12.00 น.