ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง บทที่ 7-8

บทที่ 7 แช่มชื่นคืนแต่งงาน

คนเรามักเคราะห์ร้ายเพราะสมบัติที่มี เสิ่นกุยเยี่ยนเข้าใจสัจธรรมข้อนี้อย่างแจ่มแจ้ง ดังนั้นนางจึงอดทนมาตลอด หลังจากอายุแปดขวบก็ไม่เคยแสดงสติปัญญาอีกเลย ทั้งยังไม่เคยแย่งชิงสิ่งใดกับพี่ๆ น้องๆ

แต่ใครช่วยบอกนางที ทั้งที่นางอดทนจนถึงขั้นไม่ตอบโต้เมื่อถูกตบตีแล้ว เหตุใดนางถึงได้ถูกแย่งการแต่งงานที่ตั้งตารอมาปีแล้วปีเล่า ถูกคนพรากมารดาบังเกิดเกล้าที่รักนางมาตั้งแต่เกิด ซ้ำยังหาคนมาช่วยออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้ไม่ได้สักคน?

ฉินอี๋เหนียงเอาแต่นอนนิ่ง ไม่อาจตอบคำถามของนางได้อีกแล้ว

ฝนลงเม็ดหนักขึ้นทุกที เสิ่นกุยเยี่ยนเฝ้าศพมารดานิ่งๆ ทั้งคืน นายผู้เฒ่าเสิ่นสั่งให้คนมาพานางกลับไปพักผ่อนที่หอนางแอ่น หากแต่นางส่ายหน้า “ถือว่าข้าอยู่ส่งฉินอี๋เหนียงเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน”

เป่าซั่นสะอึกสะอื้นอยู่ข้างหลัง ทว่าเสิ่นกุยเยี่ยนไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว นางเอาแต่เหม่อมองดวงหน้านิ่งสงบของมารดาเงียบๆ

แน่นอนว่าทางจวนอัครเสนาบดีย่อมต้องประดับตกแต่งจวนอย่างคึกคักงดงาม อัครเสนาบดีกู้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญของกษัตริย์แคว้นฝาน สามสิบปีที่อยู่ในราชสำนักก็เป็นขุนนางมือสะอาด อ่อนน้อม และจงรักภักดีต่อฮ่องเต้มาโดยตลอด เป็นที่ชื่นชมของขุนนางทุกระดับในราชสำนัก เมื่อบุตรคนโตเข้าพิธีแต่งงานในวันนี้จึงมีคนมาร่วมงานคับคั่ง

อัครเสนาบดีกู้มีบุตรชายสามคนและบุตรสาวหนึ่งคน คนที่โดดเด่นที่สุดย่อมต้องเป็นบุตรชายคนโตที่เกิดกับภรรยาเอกเช่นกู้เจาตงอย่างไม่ต้องสงสัย เขาแตกฉานในความรู้ สุภาพอ่อนน้อม เรียกว่าได้รับสืบทอดจากบิดามาทั้งหมด กู้เจาหนานบุตรชายคนรองแม้ไม่เก่งกาจเท่าบุตรชายคนโต แต่ก็เข้าสำนักการศึกษาได้ตั้งแต่อายุยี่สิบ กู้เจาซีบุตรสาวคนที่สามออกเรือนไปกับพ่อค้าก็จริง แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็น ‘กุลสตรีผู้ทรงภูมิ’ หากจวนอัครเสนาบดีไม่มีบุตรคนที่สี่อย่างกู้เจาเป่ยสักคนก็คงจะถูกใครต่อใครกล่าวขานว่า ‘พยัคฆ์ไม่ออกลูกเป็นสุนัข’* ได้อย่างเต็มภาคภูมิ

เสียดายที่มีกู้เจาเป่ย

กู้เจาเป่ยเป็นบุตรคนที่สี่ของจวนอัครเสนาบดี เห็นว่ามารดาจากไปนานแล้ว คนผู้นี้ขึ้นชื่อว่าเสเพลเอาแต่ใจ วันๆ ดีแต่เตร็ดเตร่ตามย่านหอคณิกาในเมืองหลวงกับกลุ่มสหายผู้ไม่เป็นโล้เป็นพาย ทั้งที่เป็นคนหนุ่มอายุสิบเจ็ดเข้าไปแล้วก็ยังไม่รู้จักสำรวมตน กับคนสูงกว่ากล้าปะทะอัครเสนาบดี กับคนต่ำกว่าชอบดุด่าทุบตีบ่าวไพร่ เรียกว่าเป็นบุตรชายที่สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้อัครเสนาบดีกู้อย่างยิ่ง

หากเอ่ยถึงคุณชายสกุลกู้ ทุกคนล้วนแต่พยักหน้าชื่นชมกู้เจาตงและกู้เจาหนาน มีเพียงกู้เจาเป่ยคนเดียวที่แม้กระทั่งป้าขายผักในตลาดยังไม่อยากยกบุตรสาวให้แต่งงานด้วย

ขณะนี้คุณชายสี่แห่งสกุลกู้ที่ทำให้ใครต่อใครปวดหัวกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ในโถงพิธีที่จัดงานแต่งงาน มองเจ้าสาวถูกประคองเข้ามาจากข้างนอก

“คุณชายใหญ่ช่างวาสนาดีโดยแท้ ได้ยินว่าคุณหนูสามสกุลเสิ่นที่แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ที่ท่านอัครเสนาบดีเลือกไว้หลายปีแล้ว ทั้งฉลาดเฉลียวมีความรู้ กิริยามารยาทงามพร้อม สุภาพอ่อนหวาน เป็นการจับคู่ที่วิเศษจริงๆ”

“นั่นสิ ชายเพียบพร้อมย่อมต้องคู่กับหญิงงาม ทั้งรูปโฉมและกิริยามารยาทของคุณหนูสามสกุลเสิ่น ผู้น้อยมีวาสนาได้เห็นมาแล้ว ได้มาลงเอยกับคุณชายใหญ่สกุลกู้ถือเป็นคู่สวรรค์สร้างแท้ๆ”

ถ้อยคำยกยอตามมารยาทเช่นนี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก กู้เจาเป่ยหาวทีหนึ่งพลางมองเจ้าสาวที่ค่อยๆ เยื้องย่างอย่างระมัดระวัง เขาไม่เห็นว่านางจะแช่มช้อยสง่างามตรงที่ใด