ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 1

หลังมั่นใจกับเป้าหมายของตนเองแล้ว ต่อให้เส้นทางที่จะนำไปสู่เป้าหมายนี้จะยากลำบากยิ่งจนถึงขั้นที่นางต้องแสดงออกถึงความไร้ยางอาย ซึ่งจำเป็นต้องฝึกปรือเป็นเวลานานกว่าจะบรรลุเป้าหมายนี้ได้ กระนั้นหลี่หลิงหว่านก็ยังคงแสดงออกว่านางไม่สนปัญหานี้แต่อย่างใด

ให้นางไร้ยางอายก็ยังดีกว่าไร้ชีวิตมิใช่หรือ ในขณะเดียวกันนางก็สร้างกำลังใจให้ตนเองเงียบๆ ไม่ต้องกลัวๆ ต่อให้หลี่เหวยหยวนผู้นี้จะร้ายกาจเพียงใดก็เป็นคนที่ข้าเขียนขึ้นมาเอง ต้องกล่าวว่าสำหรับทุกคนในนิยายเรื่องนี้แล้ว ตัวตนของนางเปรียบได้กับเทพผู้สร้างอย่างไรอย่างนั้น นางที่เป็นถึงเทพผู้สร้างจะรับมือกับคนที่ตนสร้างขึ้นมาเองไม่ได้เชียวหรือ

เป็นไปไม่ได้หรอก หากเป็นเช่นนั้นก็ออกจะขายหน้าเกินไปแล้ว

และแล้วในเวลาอันรวดเร็ว นางก็โดนความจริงตบหน้าอย่างร้ายกาจ…

ยามนี้เป็นช่วงตงจื้อพอดี เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจะมีหิมะแรกของปีตกลงมา

หิมะตกไม่หนัก เพียงตกลงมาราวกับปุยหลิวอยู่สองวัน บนต้นไม้และชายคาก็ปรากฏชั้นหิมะบางๆ ชั้นหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นเพราะสองวันนี้อากาศเย็นขึ้นมาก ต้นเหมยแดงทุกต้นที่ปลูกภายในจวนสกุลหลี่แห่งนี้จึงได้เบ่งบานภายในชั่วข้ามคืน

หลี่หลิงหว่านเขียนเอาไว้ในนิยายว่าภายในจวนสกุลหลี่แห่งนี้มีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่มากอยู่แห่งหนึ่ง ภายในสวนแห่งนั้นปลูกต้นเหมยนับร้อยต้น ยามที่ดอกเหมยเบ่งบานก็ราวกับทะเลดอกเหมยอย่างไรอย่างนั้น กลีบชมพูชาดทบซ้อน หอมหวนเชื้อเชิญคนมาเชยชม

นับตั้งแต่ข้ามมิติมาหลี่หลิงหว่านก็เอาแต่อยู่ในห้องมาสองวันแล้ว นางรู้สึกเบื่อหน่ายจึงอยากจะออกไปเดินเล่นบ้าง เหตุผลแรกก็เพื่อผ่อนคลายจิตใจ เหตุผลที่สองก็เพราะอยากไปเดินดูรอบๆ เพื่อสำรวจสถานที่จริง จะได้รู้ว่านางมาอยู่ในสถานที่แบบไหนกันแน่

เดิมทีนางเป็นคนไม่ละเอียดอ่อน ทั้งยังมักหยุดเขียนนิยายไปเป็นพักๆ นับดูแล้วก็เขียนๆ หยุดๆ ไปประมาณเกือบหนึ่งปีครึ่งแล้ว แม้เหตุการณ์หลักๆ ในเรื่องจะยังจดจำได้อยู่ แต่ก็มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างที่นางหลงลืมไปหมดสิ้นแล้ว ดังนั้นเพื่อเป็นการป้องกันตัวไว้ก่อน นางจึงคิดว่าการเดินสำรวจดูรอบๆ ก็ถือเป็นเรื่องที่จำเป็น อย่างน้อยจะได้คอยสังเกตสถานการณ์จริงของสถานที่ที่ตนเองอยู่ในตอนนี้…เหมือนดั่งคำพูดที่ว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

เมื่อคิดเช่นนี้หลี่หลิงหว่านจึงเปิดปากเรียกเสี่ยวซานทันที ต้องการให้อีกฝ่ายไปหยิบชุดตัวหนึ่งมาให้ตนเอง

เสี่ยวซานเอ่ยถาม “คุณหนูต้องการสวมชุดสีอะไรและแบบใดหรือเจ้าคะ”

ทว่าหลี่หลิงหว่านยังไม่ทันได้ตอบก็ถูกฮว่าผิงเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนแล้ว

“ตาไม่มีแววเสียจริง” ฮว่าผิงหันหน้ามาตำหนิเสี่ยวซาน “เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณหนูไม่ใช่เพิ่งได้รับเสื้อนวมสีแดงทับทิมปักลายผีเสื้อตอมบุปผาสีทองคำมาหรอกหรือ ไปหยิบเสื้อนวมตัวนั้นแล้วก็กระโปรงจีบรอบสีชมพูมาด้วย”

เสี่ยวซานไม่ได้ขยับ สายตามองอย่างขลาดกลัวไปที่หลี่หลิงหว่าน

หลี่หลิงหว่านผู้ถูกคิดแทนกลับนึกในใจว่า ดี! ช่างเป็นสาวใช้ที่ดียิ่งนัก ทำได้กระทั่งคิดแทนเจ้านายแล้ว!

ทว่านางเองก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โบกมือเป็นการบอกให้เสี่ยวซานไปทำตามที่ฮว่าผิงพูด

วันที่หิมะตกเช่นนี้ได้สวมชุดสีแดงสดก็ดีเหมือนกัน มิเช่นนั้นหากสวมอาภรณ์สีจืดๆ สีอาภรณ์คงกลืนไปกับหิมะ กระทั่งนางมองตนเองแล้วยังรู้สึกหนาวจนแข็งตายเป็นแน่