ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 1

ในตอนที่เสี่ยวซานไปค้นหาชุดที่ตู้เสื้อผ้า หลี่หลิงหว่านก็เรียกให้ฮว่าผิงมาทำผมให้ตนเอง

ในช่วงที่นอนอยู่บนเตียงนี้ ผมของหลี่หลิงหว่านปล่อยสยายลงมานานแล้ว นางไม่อาจออกจากเรือนไปในสภาพปล่อยผมเช่นนี้ได้ หากให้ผู้อื่นพบเห็นเข้า พวกเขาย่อมมองนางด้วยสายตาที่แปลกประหลาดแน่นอน แต่นางก็เกล้าผมแบบโบราณไม่เป็น ดังนั้นจึงได้แต่ให้ฮว่าผิงมาทำแทนแล้ว

ฮว่าผิงรับคำก่อนจะพาหลี่หลิงหว่านมานั่งบนเก้าอี้กลมหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง โน้มตัวลงหยิบหวีงาช้างที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พยายามไม่หวีไปถูกบริเวณที่พันผ้าพันแผลเอาไว้ ทางหนึ่งก็เอ่ยถามหลี่หลิงหว่าน “คุณหนู ท่านอยากเกล้ามวยผมแบบใดหรือเจ้าคะ”

หลี่หลิงหว่านคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ย “แค่มวยห่วงคู่ก็พอ”

นางเป็นถึงคนเขียนนิยายโบราณ เมื่อก่อนจึงเคยค้นข้อมูลทางด้านนี้มาไม่น้อย

ฮว่าผิงรับคำ มือไม้คล่องแคล่วเกล้ามวยห่วงคู่ให้นางอย่างเบามือ ไม่ให้ผมตึงเกินไปจนส่งผลถึงบาดแผล จากนั้นจึงเปิดกล่องเครื่องประดับสองกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งทำจากไม้พะยูงหอมเคลือบเงาวาดลายผีเสื้อตอมดอกไห่ถัง ภายในนั้นบรรจุไปด้วยเครื่องประดับหลากหลายชนิด ดูงดงามหรูหราเป็นอย่างยิ่ง

อย่างไรหลี่หลิงหว่านก็เป็นหลานสาวคนโตของสกุลหลี่ แม้ยามนี้สกุลทางฝั่งของโจวซื่อจะตกอับไปแล้ว แต่ในปีที่โจวซื่อแต่งให้กับหลี่ซิวป๋อนั้นสกุลโจวก็ยังคงรุ่งเรืองดีอยู่ ดังนั้นจึงมีสินเจ้าสาวดีๆ มาด้วย ทั้งหลี่หลิงหว่านยังเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ไม่ว่าโจวซื่อมีของดีอะไรย่อมคิดถึงนางเสมอ แม้ในยามนี้หลี่หลิงหว่านจะมีอายุเพียงแค่แปดขวบ แต่นางก็มีเครื่องประดับในครอบครองมากมายแล้ว

ยามที่ฮว่าผิงเห็นบรรดาปิ่นแหวนต่างหูชั้นดีเหล่านี้ภายในกล่องเครื่องประดับ สายตาก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นส่งเสียงเอ่ยถาม “คุณหนู วันนี้ท่านอยากสวมเครื่องประดับแบบใดหรือเจ้าคะ”

กระจกสำริดฝังอัญมณีบนโต๊ะเครื่องแป้งถูกขัดถูจนเงาวับเป็นประกาย กระทั่งเส้นผมยังสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจน แม้หลี่หลิงหว่านจะไม่ได้หันไปมองฮว่าผิง นางก็ยังสามารถมองเห็นอาการชะงักของอีกฝ่ายยามที่เห็นเครื่องประดับเหล่านั้นจากในกระจกสำริดได้ชัดเจนอยู่ดี

ในใจหลี่หลิงหว่านกระจ่างชัด เดิมทีฮว่าผิงในนิยายก็เป็นคนละโมบ เป็นคนที่ชอบแต่งตัวอยู่แล้ว และเจ้าของร่างเดิมหลี่หลิงหว่านก็ไม่ใช่คนละเอียดรอบคอบอะไร ทั้งเครื่องประดับของนางก็มีอยู่มาก ภายหลังมีแต่จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น ฮว่าผิงจึงมักแอบหยิบเครื่องประดับไปจำนำที่ข้างนอก จากนั้นก็จะซื้อเครื่องประดับชิ้นใหม่มาให้ตนเองสวมใส่

ฮว่าผิงนับว่าฉลาดอยู่หรอก นางรู้ว่าต่อให้ขโมยเครื่องประดับของหลี่หลิงหว่านไปแล้วก็สวมใส่อย่างเปิดเผยไม่ได้อยู่ดี มิสู้หยิบเครื่องประดับเหล่านี้ไปขายแลกเงิน ทางหนึ่งสามารถสร้างรายได้ให้ตนเองเล็กน้อย อีกทางยังสามารถนำเงินเหล่านี้ไปซื้อเครื่องประดับแบบอื่นมาสวมใส่ ทำเช่นนี้จึงจะปลอดภัยที่สุด

ฮว่าผิงเองยังเป็นคนที่มีวาทศิลป์อันยอดเยี่ยมและรู้ใจหลี่หลิงหว่านเป็นที่สุด เลือกพูดแต่คำพูดที่ผู้เป็นนายชอบฟัง เห็นหลี่หลิงหว่านเกลียดคนไหนก็จะคอยพูดให้ร้ายคนผู้นั้นต่อหน้านางเสมอ ทั้งยังคอยออกความเห็นว่าควรจะกลั่นแกล้งคนผู้นั้นอย่างไรดี ฉะนั้นเรื่องราวความร้ายกาจต่างๆ ที่หลี่หลิงหว่านกระทำต่อนางเอกหลี่หลิงเยี่ยนและหลี่เหวยหยวนในนิยายนั้น มีเจ็ดแปดส่วนที่เป็นความดีความชอบของฮว่าผิง ภายหลังที่ฮว่าผิงไม่ชอบหลี่หลิงเยี่ยนขึ้นมานั้นยังเคยอาศัยชื่อของหลี่หลิงหว่านไปลงมือกับอีกฝ่ายด้วย