ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11 – หน้า 10 – Jamsai
Connect with us

Jamsai

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

10 of 10หน้าถัดไป

ชั่วขณะนี้เสี่ยวซานพลันรู้สึกว่าภายในเรือนของหลี่เหวยหยวนแห่งนี้จะต้องมีบางสิ่งที่น่ากลัวอยู่แน่ ในเมื่อคุณชายใหญ่ก็ดูเป็นคนมืดมนออกอย่างนั้น ตลอดทางนางจึงเดินไปพร้อมกับยกโคมไฟที่สานจากไม้ไผ่ส่องดูไปทั่วบริเวณ เกรงว่าจู่ๆ จะมีตัวอะไรกระโดดออกมา

แม้คืนนี้จะเป็นคืนข้ามปี ทว่าภายในเรือนแห่งนี้กลับไม่ได้จุดโคมอย่างเรือนอื่น และบริเวณที่โคมไฟในมือเสี่ยวซานสามารถส่องไปถึงนั้นก็มีอยู่จำกัด ดังนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ที่มองเห็นได้จึงมีแต่ความมืดมิด

คืนที่หิมะตก ทั้งในตอนพลบค่ำยังมีพายุพัดรุนแรง บริเวณมุมกำแพงตรงนั้นไม่รู้ว่าเป็นกิ่งไม้แห้งเหี่ยวของต้นอะไรถูกลมพัดหักลงมาแกว่งไกวไม่หยุด ส่งเสียงสากๆ เกล็ดหิมะที่ตกกระทบใบหน้าก็หนาวๆ เย็นๆ ฉับพลันเสียงแกร๊กก็ดังขึ้นกะทันหัน เมื่อได้ยินในค่ำคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้ก็ยิ่งน่าหวาดกลัวเป็นพิเศษ

เสี่ยวซานสะดุ้งตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง นางส่งเสียงร้องออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะก้าวกระโดดไปเกาะแขนของหลี่หลิงหว่านแน่น พลางเอ่ยด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว “คุณ…คุณหนู บ่าว…บ่าวกลัวเจ้าค่ะ”

ความจริงตั้งแต่หลี่หลิงหว่านเดินเข้ามาในเรือนแห่งนี้ ในใจนางก็เริ่มหวาดกลัวแล้วเช่นกัน

เดิมทีบทของหลี่เหวยหยวนในนิยายก็ถูกนางวางให้เป็นคนวิปริตที่จิตใจบิดเบี้ยวคนหนึ่ง ไหนเลยจะใช้ความคิดเช่นคนปกติไปคาดเดาความคิดของเขาได้กัน และจะมีใครที่รู้ว่าเบื้องหลังความมืดมิดของยามค่ำคืนในเรือนแห่งนี้ได้ปิดบังซ่อนเร้นอะไรเอาไว้บ้าง

ต่อให้นางหวาดกลัวมากกว่านี้ก็ไม่อาจแสดงออกมาให้ใครเห็นได้ นางพยายามมาหลายวันขนาดนี้ วันนี้ได้เข้ามาในเรือนของหลี่เหวยหยวนแล้วมิใช่หรือ

ตามความคิดของหลี่หลิงหว่าน ในเมื่อหลี่เหวยหยวนยอมให้นางเข้ามาในเรือนของเขาแล้ว ซึ่งเรือนก็เปรียบได้กับพื้นที่ส่วนตัว และนางเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้แล้ว เช่นนั้นก็หมายความว่าหลี่เหวยหยวนกำลังค่อยๆ เปิดใจให้นาง ถึงขั้นนี้แล้วนางจะถอยหลังกลับได้อีกหรือ ต่อให้ข้างหน้าเป็นภูเขามีดหรือทะเลเพลิง นางก็ต้องบุกฝ่าเข้าไปให้ได้

หลี่หลิงหว่านเกาะแขนเสี่ยวซานกลับไปด้วยมือที่สั่นเทา พร้อมกับฝืนให้น้ำเสียงของตนเองฟังแล้วไม่สั่นเครือ “ไม่ต้องกลัว เสี่ยวซาน ไม่ต้องกลัวแล้วก็ไม่ต้องร้องไห้ด้วย”

ถ้าเจ้ายังร้องไห้อีก ข้าก็จะร้องไห้ตามแล้วนะ!

เงยหน้ามองตรงไปอีกครั้งก็เห็นหลี่เหวยหยวนหยุดยืนอยู่บนขั้นบันไดที่มีหิมะปกคลุมอยู่ กำลังมองตรงมาที่พวกนางสองคนโดยไม่พูดอะไร

 

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 มิ.ย. 62

10 of 10หน้าถัดไป

Comments

comments

Continue Reading

More in ทดลองอ่าน

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 87-88

    By

    บทที่ 87 เสิ่นหุยมองดูเผยไหวกวงดื่มสุราหนึ่งถ้วย นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงยกกาสุราขึ้นมารินให้ตนเองเล็กน้อย เผยไหวกวงเหลือบตาขึ้นมองนางอย่าง...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 65-66

    By

    บทที่ 65 วันนี้ก็เป็นวันครบรอบการจากไปของชุยเหนียงจื่อมารดาของเผยเซียวหยวน ปีนั้นหลังจากเหตุการณ์ที่ประตูตันเฟิ่งผ่านไปไม่นานนางก็ถึงแก่กรรม...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 85-86

    By

    บทที่ 85 เผยไหวกวงทำตามความปรารถนาของเสิ่นหุย ล้างมือให้สะอาดในน้ำอุ่นที่นางเตรียมไว้ให้เขา จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่นางพาดไว้เช็ดคราบน้ำบน...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 63-64

    By

    บทที่ 63 เผยเซียวหยวนมีสมองที่แจ่มใสและเฉียบแหลม เขาจึงเข้าใจความหมายในคำพูดเหล่านั้นของนางได้โดยไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย ทว่าชั่วประเดี๋ยวเดีย...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 8

    By

    บทที่ 8 ทั้งสองคนกลั้นหายใจพร้อมกัน หวังไหลตกใจจนอ้าปากกว้างพอจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้หนึ่งใบ “ข้า...” เสิ่นหุยเพิ่งพูดได้คำเดียว ความรู้สึกพะอื...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 8

    By

    บทที่ 8 เฉิงผิงลูบๆ หน้า “เจ้ามองข้าเช่นนี้ทำอะไร” เผยเซียวหยวนก็ไม่ปิดบังอำพราง ย่นหัวคิ้วพลางบอก “เฉิงผิง ไม่ใช่ว่าข้าเรื่องมาก แต่ข้างกาย...

  • ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 7

    By

    บทที่ 7 เสิ่นหุยตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นก็กัดฟันไปรับหนังสือที่เขายื่นมาให้ ปลายนิ้วของนางไม่ระวังแตะถูกหลังมือของเขา เย็นจนนางรีบเก็บมือกลับมา...

บทความยอดนิยม

everY

ทดลองอ่าน เขตห้ามรักฉบับเบต้า เล่ม 1 Chapter 2.1-2.2 #นิยายวาย

ทดลองอ่าน เรื่อง เขตห้ามรักฉบับเบต้า เล่ม 1 ผู้เขียน : MINTRAN แปลโดย : ทันบี ผลงานเรื่อง : 배타적 연애 금지구역 ถือเป็นลิขสิทธิ์...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 8

บทที่ 8 ทั้งสองคนกลั้นหายใจพร้อมกัน หวังไหลตกใจจนอ้าปากกว้างพอจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้หนึ่งใบ “ข้า...” เสิ่นหุยเพิ่งพูดได้คำ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

บทที่ 6 เสิ่นฮูหยินเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้วก็ตกใจ พอเห็นเสิ่นหุยยืนขึ้นก็คิดจะปกป้องบุตรสาวคนเล็กที่อ่อนแอผู้นี้ จึงยืนขึ...

ทดลองอ่าน

ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 7

บทที่ 7 เสิ่นหุยตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นก็กัดฟันไปรับหนังสือที่เขายื่นมาให้ ปลายนิ้วของนางไม่ระวังแตะถูกหลังมือของเขา เย็นจ...

community.jamsai.com