ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

ทว่ารอยยิ้มนี้ของนางหาได้เบ่งบานให้เขาเพียงผู้เดียวไม่ อย่างน้อยในตอนที่อยู่เรือนซื่ออันเมื่อครู่นี้เขาก็เคยเห็นนางยิ้มแบบนี้ให้กับผู้คนมากมาย มิหนำซ้ำในใจหลี่เหวยหยวนเองก็กระจ่างแจ้งดี เบื้องหลังรอยยิ้มสว่างไสวที่หลี่หลิงหว่านมีให้กับเขานี้ ใครจะไปรู้ว่าในใจอันจริงแท้ของนางกำลังวางแผนการอันใดอยู่

ความตกตะลึงและความยินดีที่ปรากฏขึ้นยามที่เห็นนางเมื่อครู่นี้พลันสลายไปในพริบตา เขาเบือนหน้าแล้วเลื่อนสายตาไปยังประกายแสงจากโคมไฟบริเวณทางเดินในสวนดอกไม้ที่อยู่ห่างไกลออกไป พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“พี่ชาย” รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หลิงหว่านยังคงสว่างไสว กระทั่งน้ำเสียงก็อบอุ่นเช่นเดิม ไม่ได้ถูกลมหนาวอันโหดร้ายนี้ลดความอบอุ่นลงไปแม้แต่น้อย “ข้ามาอยู่เฝ้าคืนข้ามปีเป็นเพื่อนพี่ชายเจ้าค่ะ”

ในอกคล้ายถูกของบางอย่างทุบตีเข้าอย่างแรง กระนั้นหลี่เหวยหยวนก็ยังคงรักษาท่าทีหันหน้ามองไปทางอื่น เขาไม่ได้มองหลี่หลิงหว่าน น้ำเสียงก็ยังแข็งกระด้างเช่นเดิม “ข้าไม่ต้องการ ไสหัวไป”

คนผู้นี้ช่างหัวรั้นจริงๆ เลย หลี่หลิงหว่านจะยอมถอยกลับไปง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร คิดแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งงดงามมากขึ้น นางเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าวหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “พี่ชาย พี่อยู่เฝ้าคืนข้ามปีเพียงลำพังออกจะน่าเบื่อเกินไปแล้ว ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เองเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ต้องการ” ยังคงเป็นคำตอบที่แข็งกร้าวคำตอบเดิม

อย่างน้อยเมื่อเทียบกับประโยคก่อนหน้าแล้วยังลดคำว่า ‘ไสหัวไป’ ได้ตั้งสามคำ หมายความว่าในใจเขาถูกคำพูดประโยคนี้ของนางทำให้ใจอ่อนลงแล้วใช่หรือไม่ หลี่หลิงหว่านปลอบใจตนเองเงียบๆ แล้วเอียงศีรษะน้อยๆ ครานี้ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าอีกแล้ว แม้แต่น้ำเสียงก็ฟังเซื่องซึมไม่น้อย

“พี่ชาย เมื่อครู่ตอนที่อยู่กับท่านย่าข้าก็เห็นพี่เดินออกมาแล้ว ในใจเป็นห่วงพี่ชายนัก กลัวว่าพี่ต้องอยู่เฝ้าคืนข้ามปีเพียงลำพังแล้วจะเหงา ดังนั้นข้าถึงได้มาหาพี่ ทั้งยังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะตกหนักที่หน้าประตูเรือนพี่ตั้งนานเชียวนะเจ้าคะ เพราะว่าคืนนี้อยากจะเฝ้าคืนข้ามปีเป็นเพื่อนพี่ด้วย แต่พี่ชายรังเกียจข้าขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ ไม่อยากให้ข้าอยู่เฝ้าคืนข้ามปีเป็นเพื่อนพี่จริงๆ หรือ” ในตอนท้ายน้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยอาการสะอื้น

พูดไปแล้วนางในตอนนี้ก็เป็นเพียงเด็กหญิงอายุแปดขวบคนหนึ่งเท่านั้น เรื่องแสร้งทำตัวน่าสงสารเช่นนี้ ใครบ้างจะทำไม่เป็นกัน นางไม่เชื่อหรอกว่าหลี่เหวยหยวนจะเป็นคนจิตใจด้านชาจนไม่รู้สึกใจอ่อนจริงๆ