ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

ทว่าหลี่เหวยหยวนยังคงเป็นคนจิตใจด้านชาอยู่ เขาแค่มองดูหลี่หลิงหว่านอย่างเย็นชาคราหนึ่ง จากนั้นจึงขยับเท้าเดินอ้อมนางมุ่งหน้าไปยังเรือนของตนเองอย่างรวดเร็ว

หลี่หลิงหว่านรีบร้อนติดตามไป แต่เพราะหลี่เหวยหยวนมีช่วงขาที่ยาว ก้าวของเขาจึงยาวตามไปด้วย ขณะที่หลี่หลิงหว่านมีช่วงขาที่สั้น ก้าวของนางก็ย่อมสั้นกว่า เพียงไม่นานระหว่างทั้งสองก็เกิดเป็นระยะห่างช่วงหนึ่ง ทว่าหลี่หลิงหว่านยังคงไม่ยอมหยุดเดิน นางเอาแต่ติดตามอยู่ด้านหลังเขา ทั้งยังเรียกเขาด้วยน้ำเสียงหอบแฮกๆ “พี่ชาย รอข้าด้วยสิเจ้าคะ”

หลี่เหวยหยวนหยุดฝีเท้ากะทันหันก่อนจะหันกายกลับมา หลี่หลิงหว่านที่วิ่งตามมาข้างหลังเขาหยุดไม่ทันจึงพุ่งชนเข้ากับแผ่นอกเขาเต็มแรง

นางส่งเสียงโอ๊ยออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบจมูกของตนเองที่ถูกชนจนเจ็บ เสี่ยวซานซึ่งมองดูพวกเขาสองคนมาโดยตลอดก็สะดุ้งตกใจ รีบร้อนเดินขึ้นหน้ามาเอ่ยถาม “คุณหนู เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

หลี่หลิงหว่านโบกไม้โบกมือให้เสี่ยวซานแทนคำพูดว่านางไม่เป็นอะไร จากนั้นจึงยกมือลูบจมูกอีกครั้งแล้วเงยหน้ามองหลี่เหวยหยวน เอ่ยถามเขาด้วยท่าทีไร้เดียงสา “พี่ชาย ที่พี่หยุดเดินเป็นเพราะอยากจะรอข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เพราะกำลังลูบจมูกอยู่ น้ำเสียงที่นางเอ่ยออกมาจึงฟังดูอู้อี้อยู่บ้าง กลายเป็นการเพิ่มความฉอเลาะออดอ้อนให้นางขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ทว่าสีหน้าภายใต้แสงโคมของเด็กหนุ่มกลับดูเย็นชายิ่งนัก

“หลี่! หลิง! หว่าน!” น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยโทสะอย่างที่สุด เขากัดฟันกรอดเรียกชื่อของนางออกมาทีละคำ “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”

เหตุใดถึงมาคอยเป็นห่วงเขาเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังเป็นห่วงเขาอย่างมีเจตนาแอบแฝงอย่างเห็นได้ชัดอีก ทั้งที่มองใบหน้านางแล้วก็ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ มองไม่ออกว่าเสแสร้งแกล้งทำแต่อย่างใด เขาอยากรู้นักว่าในใจนางกำลังวางแผนทำสิ่งใดกันแน่ คิดว่าการได้หยอกล้อเขาเช่นนี้สนุกมากนักหรือ

เขาไม่กลัวคนอื่นปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชา ความจริงต่อให้คนทั้งโลกทำตัวเย็นชากับเขาก็ไม่เป็นไรเลย เพราะเขาเคยชินจนชินชาแล้ว ทว่าเขาไม่อยากเห็นคนคนหนึ่งที่เริ่มแรกเป็นห่วงและสนใจเขา แต่แล้ววันหนึ่งกลับยิ้มเย้ยบอกกับเขาว่าความจริงแล้วตลอดมาก็แค่หยอกล้อเขาเล่นเท่านั้น สำหรับเขานั้นมิอาจเทียบได้กับดินโคลนก้อนหนึ่งบนพื้นเสียด้วยซ้ำ

เป็นเพราะกลัวความสูญเสีย เขาจึงไม่อยากรับความปรารถนาดีใดๆ โดยเฉพาะจากหลี่หลิงหว่านที่ในสายตาเขาแล้วยังคงเห็นนางเป็นเด็กน้อยที่ยังเก็บซ่อนอาการไม่แนบเนียน นางมีความปรารถนาดีให้อย่างกระตือรือร้นทั้งที่แฝงไปด้วยเจตนาอื่นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเขาไม่อาจไม่ยอมรับว่าความจริงแล้วเขาก็เกิดความหวั่นไหวกับความเป็นห่วงที่หลี่หลิงหว่านมอบให้เขาเช่นกัน…รสชาติของการมีคนห่วงใยนั้นดีมากเสมอ

หลี่หลิงหว่านรับรู้ถึงโทสะที่เขาแผ่ออกมาทั้งร่างนี้ก็ตกใจจนข้างในสั่นสะท้านไปหมด ทว่าเบื้องหน้านางยังคงแสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ เอียงศีรษะมองเขาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างเป็นที่สุด “ข้าพูดออกไปแต่แรกแล้วนี่เจ้าคะ คืนนี้เป็นคืนข้ามปี ข้าอยากจะอยู่เฝ้าคืนข้ามปีเป็นเพื่อนพี่เจ้าค่ะ พี่ชาย”

หลี่เหวยหยวนจ้องเขม็งไปที่หลี่หลิงหว่าน สายตานั้นราวกับอยากจะผ่าหัวใจตับไตไส้พุงในร่างของนางออกมากองรวมเพื่อตรวจสอบดูสักรอบหนึ่ง อยากดูว่าที่สุดแล้วจะมีสีอะไรกันแน่