ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

หลี่หลิงหว่านถูกจินตนาการที่คิดขึ้นมาเองในสมองทำให้ตกใจ ใบหน้าเล็กซีดขาวลงทันที

ในยามนั้นหลี่เหวยหยวนก็ดึงสายตากลับไป เขาหมุนตัวเดินไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ หลี่หลิงหว่านยืนอยู่กับที่ สุดท้ายก็กัดฟันตัดสินใจก้าวเดินตามฝีเท้าของเขาไป

หลี่เหวยหยวนที่อยู่ด้านหน้าปลดกลอนที่แขวนอยู่บนประตูเรือนแล้วผลักเปิดประตูเดินเข้าไป

หน้าผากของหลี่หลิงหว่านมีเหงื่อหยดลงมาเม็ดหนึ่ง ค่ำคืนนี้ฟ้ามืดลมพัดแรง เมื่อครู่นางถึงกับไม่ได้สังเกตว่าบนประตูได้ลงกลอนเอาไว้ ช่างน่าละเหี่ยใจจริงๆ

ทว่าหลังจากเห็นหลี่เหวยหยวนเดินเข้าไปในเรือนแล้ว เขาก็ไม่ได้หันกลับมาลงกลอนประตูในทันที ทั้งยังยอมให้ประตูเรือนเปิดอยู่เช่นนั้น ส่วนตัวเขาก็เดินตรงเข้าไปในเรือน

ในใจหลี่หลิงหว่านลอบยินดี การกระทำนี้ของหลี่เหวยหยวนชัดเจนว่าเป็นการยอมให้นางเข้าไปในเรือนแล้ว

นางจึงหันกลับไปยิ้มสดใสและเอ่ยกับเสี่ยวซานที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง “เสี่ยวซาน รีบมาเร็วเข้า”

หลี่หลิงหว่านถือโคมแก้วกลมเดินนำเข้าไปในเรือนของหลี่เหวยหยวนก่อน ในใจนางนั้นไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่แล้ว ตรงกันข้ามยามนี้ในใจนางกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี วางแผนโจมตีมานานเพียงนี้ ในที่สุดนางก็สามารถเข้าไปในเรือนของหลี่เหวยหยวนได้อย่างราบรื่นแล้ว ทำให้นางขยับเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นไปอีก

ทว่าในใจของเสี่ยวซานกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางเคยได้ยินคนในจวนพูดว่าคุณชายใหญ่ไม่เคยยอมให้ผู้ใดเข้าไปในเรือนมาก่อน แม้แต่นายท่านใหญ่ก็ตาม ได้ยินว่าตอนเขามาหาคุณชายใหญ่ด้วยตนเองยังถูกปฏิเสธให้อยู่ที่นอกประตู ทำได้เพียงยืนพูดอยู่ที่หน้าประตูเรือนเท่านั้น แต่นางในยามนี้กลับสามารถเข้าไปในเรือนของคุณชายใหญ่ได้…