ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

เสี่ยวซาน เจ้ารีบมาเร็วเข้า เจ้ามาแล้วอย่างน้อยข้าก็ยังพูดคุยกับเจ้าได้ ไม่ต้องมานั่งตรงกันข้ามมองหน้ากับคนวิปริตทั้งยังไม่ยอมพูดจาเช่นนี้ บรรยากาศช่างน่ากระอักกระอ่วนยิ่งนัก

หลี่เหวยหยวนไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่ใช้ไม้คีบปลายทองแดงในมือเขี่ยถ่านในกระถางไฟต่อไปอย่างเงียบขรึมดังเดิม

หลี่หลิงหว่านแทบอยากจะร้องว่าไม่ยุติธรรมออกมาแทนถ่านในกระถางไฟเหล่านั้น การเขี่ยไปมาเช่นนี้แทบจะทำให้ถ่านเหล่านั้นแหลกเป็นผงอยู่แล้ว

มีสะเก็ดไฟปลิวขึ้นมาช้าๆ ทว่าเพียงครู่เดียวก็กลายเป็นเศษขี้เถ้าร่วงหล่นลงมาบนพื้นอีกครั้งอย่างไร้สุ้มเสียง

“หลี่หลิงหว่าน” น้ำเสียงของหลี่เหวยหยวนแผ่วเบาราวกับบรรดาเศษขี้เถ้าพวกนั้น เหมือนว่าชั่วเวลาต่อมาจะถูกลมหนาวจากข้างนอกพัดจากไปอย่างไรอย่างนั้น “เจ้ามีเหตุผลใดถึงมาเข้าใกล้ข้า ประจบข้าเช่นนี้ ในใจเจ้าวางแผนจะทำสิ่งใดกันแน่”

ขณะที่เขาพูด สายตาก็จับจ้องมายังหลี่หลิงหว่านอย่างนิ่งสงบ สีหน้านั้นราวกับกำลังบอกว่า หลี่หลิงหว่าน ข้าให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับเจ้า เจ้าจะต้องพูดความจริงออกมา หากครั้งนี้เจ้ายังไม่ยอมพูดความจริงอีกล่ะก็ เช่นนั้นหลังจากนี้เจ้าก็จะไม่มีโอกาสได้พูดความจริงอีกต่อไปแล้ว

ภายใต้การจับจ้องด้วยสายตาสงบนิ่งของเขา หลี่หลิงหว่านพลันรู้สึกว่าหัวใจเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งฝ่ามือก็เต็มไปด้วยเหงื่อ ชั่วขณะนั้นนางเกือบจะหลุดปากเล่าความจริงทุกอย่างออกไปแล้ว

ทว่าในช่วงคับขันนางยังคงฝืนยับยั้งตนเองได้ทัน ซ้ำยังแสร้งยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้หลี่เหวยหยวน “พี่ชาย เหตุใดข้าจึงฟังคำพูดนี้ของพี่ไม่เข้าใจเล่า พี่เป็นพี่ชายของข้า ข้าเป็นน้องสาวของพี่ คนเป็นน้องสาวจะเข้าใกล้พี่ชาย ทำดีกับพี่ชาย นี่ไม่ใช่เรื่องที่ทั่วไปที่สุดบนโลกใบนี้หรอกหรือเจ้าคะ”

ขอให้เขาอย่าได้ซักไซ้ไล่เลียงต่ออีกเป็นอันขาด หากซักถามต่อไปนางก็รู้สึกว่าตนเองอาจจะทนแรงกดดันนี้ไม่ได้จนต้องพูดออกมาหมดทุกสิ่งแล้ว

ยังดีที่หลี่เหวยหยวนไม่ได้ซักถามต่อแล้วจริงๆ

หลังได้ยินหลี่หลิงหว่านเอ่ยประโยคเหล่านั้นออกมาแล้ว สายตาของเขาก็เอาแต่จับจ้องอยู่ที่นางเป็นเวลานาน ก่อนที่มุมปากเขาจะยกขึ้นน้อยๆ เอ่ยออกมาหนึ่งคำว่า “ดี”

ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เป็นเจ้าเองที่ไม่ต้องการ

เมื่อครู่เขาคิดดูดีๆ แล้ว ระยะนี้หลี่หลิงหว่านไม่เพียงแต่วางตัวกับเขาแปลกไปเท่านั้น กระทั่งท่าทีที่มีต่อสาวใช้ข้างกายเองก็มีความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง

เมื่อก่อนนางมีนิสัยยโสโอหังถึงเพียงนั้น แค่สาวใช้ข้างกายทำอะไรไม่ถูกใจเล็กน้อยนางก็จะต่อว่าทันที ไหนเลยจะเอ่ยคำพูดเช่นที่นางเอ่ยกับเสี่ยวซานในคืนนี้ออกมาได้ มิหนำซ้ำหลายวันมานี้เขาเองก็ได้ให้จิ่นเหยียนไปสืบข่าวมาโดยละเอียด ล้วนพูดกันว่าเมื่อหลี่หลิงหว่านฟื้นขึ้นมาหลังจากได้รับบาดเจ็บเมื่อครั้งนั้นแล้ว คนก็เปลี่ยนเป็นรู้ความมากขึ้นไม่น้อย ต่างจากเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคน

เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายนางกันแน่ ถึงกับทำให้นางเปลี่ยนแปลงไปมากในชั่วข้ามคืนได้เพียงนี้ ต่อให้พูดว่านางในตอนนี้กับเมื่อก่อนเป็นคนละคนก็ไม่เกินไปเลย

แม้ยามนี้หลี่เหวยหยวนจะยังคิดหาเหตุผลในเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้ ทว่าจิตใต้สำนึกของเขาก็ยังบอกว่าหลี่หลิงหว่านในยามนี้กับหลี่หลิงหว่านในอดีตนั้นมีความแตกต่างกันอย่างมากจริงๆ

ทว่าไม่เป็นไร เหตุผลในเรื่องราวเหล่านี้เขาสามารถค่อยๆ สืบจนรู้แน่ชัดได้ เขาไม่รีบร้อนอยู่แล้ว

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 24 มิ.ย. 62