ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 2

บทที่สอง

 สายตาของหลี่หลิงหว่านกับหลี่เหวยหยวนประสานกันท่ามกลางหิมะโปรยปราย เพียงสบตาครั้งเดียวหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางเพิ่งตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้ล้วนเป็นนางที่กำลังหลอกตนเองอยู่

อะไรคือนางเป็นเทพผู้สร้าง อะไรคือหลี่เหวยหยวนก็แค่ตัวละครที่นางเขียนขึ้นมาเท่านั้น อะไรคือนางที่เป็นถึงเทพผู้สร้างจะจัดการตัวละครที่ตนเองเขียนขึ้นมาตัวหนึ่งไม่ได้เชียวหรือ…

ทันทีที่ได้สบเข้ากับสายตาดุจมีดน้ำแข็งของเขาแล้ว หลี่หลิงหว่านก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่งได้อย่างลึกซึ้ง นั่นก็คือเด็กหนุ่มผู้มีแววตาเย็นชาอำมหิตตรงหน้านี้ไม่ได้เป็นเพียง ‘หลี่เหวยหยวน’ คำสามคำทั่วไปที่นางเขียนในนิยายอีกแล้ว ยามนี้เขามีชีวิตขึ้นมาจริงๆ และกำลังยืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้านางในตอนนี้ เมื่อรวมเข้ากับที่ตนเองเขียนให้เขาเป็นคนมีสติปัญญาสูงส่ง ใจคอคับแคบ และโหดเหี้ยมอำมหิต ในภายภาคหน้าเขาจะต้องกลับมาแก้แค้นคนที่เคยเยาะเย้ยดูถูกเหยียบย่ำเขาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นยังรวมหลี่หลิงหว่านอยู่ด้วย…

เพียงชั่วพริบตาหลี่หลิงหว่านก็คิดถึงจุดจบอันน่าอนาถของเจ้าของร่างเดิมในนิยายขึ้นมาได้ทันที นางพลันรู้สึกว่าทั้งร่างกำลังสั่นสะท้าน กระทั่งลมหายใจที่ออกมาในตอนนี้ยังไม่อุ่นเหมือนแต่ก่อน กลับเป็นไอน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกและแฝงไว้ซึ่งกลิ่นอายของความตาย

นางมองหลี่เหวยหยวนด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ก่อนจะพยายามฝืนใบหน้าที่แทบแข็งกระด้างเหยียดรอยยิ้มออกมาด้วยอยากแสดงเจตนาดีต่อหลี่เหวยหยวน แต่สายตาของเด็กหนุ่มยังคงประดุจมีดน้ำแข็งอันคมกริบเช่นเดิม

หลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าหัวใจอันบอบบางในอกของนางนั้นใกล้จะถูกสายตาเย็นเยียบอำมหิตของเขามองจนเป็นรูพรุนแล้ว สองขาของตนเองก็สั่นระริกจนเกือบจะยืนไม่ไหว นางแทบทรุดลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว

เป็นสายตาที่ทำให้คนอายุขัยสั้นจริงๆ เพียงแค่ถูกเขาจ้องก็รู้สึกกดดันมากขนาดนี้แล้ว ภายหลังนางจะยังประจบประแจงและเกาะแข้งเกาะขาเขาได้อย่างไร จะไม่ถูกเขาทำให้แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งแกะสลักที่ไม่มีวันเกิดใหม่ได้อีกตลอดไปเลยหรือ

หลี่หลิงหว่านพลันรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าช่างมืดมิดยิ่งนัก

หลี่เหวยหยวนไม่ได้มองหลี่หลิงหว่านอีก เด็กหนุ่มดึงสายตาของตนเองกลับมาแล้วเดินมุ่งหน้าต่อไปตามทางของตน ท่ามกลางหิมะที่ยังตกอยู่เขาไม่เหลือบแลไปที่ใดสักนิด

หลี่หลิงหว่านพยายามกระตุ้นความฮึกเหิมในใจตนเอง

นางไม่มีทางยอมแพ้ และนางก็ไม่สามารถยอมแพ้ได้ด้วย จุดจบของการยอมแพ้คือความตาย แต่นางเป็นถึงเทพผู้สร้างของทุกคนในนิยายเรื่องนี้ รวมถึงหลี่เหวยหยวนคนเย็นชาแสนร้ายกาจตรงหน้านี้ด้วย ดังนั้นนางจำเป็นที่จะต้องกำราบเขาให้ได้ ทั้งยังต้องคอยหลอมละลายเขาอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ให้ตนเองได้กลายเป็นแสงอาทิตย์ในใจเขา ขับไล่ความมืดมิดและความอ้างว้างในจิตวิญญาณเขาออกไป

ด้วยเหตุนี้หลี่หลิงหว่านจึงหมุนตัวแล้วเดินตามหลังหลี่เหวยหยวน ทางหนึ่งรีบก้าวเร็วๆ เพื่อไล่ตามเขา อีกทางก็เปิดปากเอ่ยเรียกเขาเสียงใสว่า “พี่ชาย”