ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 5

บทที่ห้า

 ท้องฟ้าภายนอกห้องมืดครึ้ม ยามที่สาวใช้ยกม่านหนาหนักสีแดงสดขึ้นนั้น ที่ด้านนอกก็มีประกายระยิบระยับจากหิมะ และหลี่เหวยหยวนก็เดินอยู่บนหิมะ

แม้ร่างกายของเด็กหนุ่มอายุสิบสามจะซูบผอม ทว่ารูปร่างของเขากลับสูงมาก แผ่นหลังก็ตั้งตระหง่านราวกับไผ่เขียวที่ยืนตระหง่านท่ามกลางหิมะตกหนัก แม้อายุยังน้อยแต่กลิ่นอายที่กดข่มผู้คนบนร่างเขากลับเริ่มปรากฏออกมาแล้ว

หลี่หลิงหว่านมองไปที่เขา ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา

ให้ตายสิ นี่เป็นตัวละครที่ข้าเขียนขึ้นมาเองเชียวนะ ข้ารู้สึกราวกับประสบความสำเร็จยิ่งนัก!

หลังจากที่สาวใช้ปล่อยม่านลง แสงสว่างพลันหายไปในชั่วพริบตา นางจึงได้เห็นว่าสายตาประดุจมีดน้ำแข็งของเด็กหนุ่มกำลังมองตรงมาที่นาง

ทั้งที่เจ้าคือตัวละครที่ข้าเขียนขึ้นมาเองแท้ๆ! แต่ดีไม่ดีวันหน้าข้าอาจจะยังถูกตัวละครตัวนี้ฆ่าตายอยู่ดี

ความภาคภูมิใจในอกพลันสลายหายไปในชั่วพริบตา หลี่หลิงหว่านเบ้ปากพลางเบือนหน้าหลบ ไม่มองหลี่เหวยหยวนอีกต่อไป กระนั้นในใจก็คิดว่าหลี่เหวยหยวนในยามนี้ค่อนข้างรับมือได้ง่ายกว่า ยังห่างจากที่ตนบรรยายเขาในภายหลังว่าต้องมีจิตใจบิดเบี้ยวอำมหิต ทว่าฉากหน้าแลดูสุภาพเรียบร้อย เรื่องความหลอกลวงของเขานั้นกระทั่งกิ้งก่าที่พรางตาขั้นสูงยังเทียบไม่ติด

ช่างน่าผิดหวังอยู่บ้าง

สายตาหลักแหลมของหลี่เหวยหยวนเก็บความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนใบหน้าของหลี่หลิงหว่านมาไว้ในความคิดแล้ว ทว่าบนใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดออกมา เพียงแค่ประสานมือ หลุบสายตา แล้วเอ่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความเคารพ “หลานคารวะท่านย่าขอรับ”

ตอนที่โจวซื่อคารวะ ฮูหยินผู้เฒ่าเพียงแค่นเสียงรับเบาๆ โดยไม่พูดอะไร ก่อนหน้านี้หลี่หลิงหว่านเคยรู้สึกกระอักกระอ่วนแทนโจวซื่อมาหนหนึ่งแล้ว ทว่ายามนี้นางกลับรู้สึกว่าสิ่งที่โจวซื่อเจอก่อนหน้านี้ยังไม่นับว่าชวนให้ผู้คนกระอักกระอ่วนเท่าไร

หลังจากหลี่เหวยหยวนคารวะแล้ว ทุกคนก็ได้ยินเสียงฮูหยินผู้เฒ่าดังขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ข้าไม่กล้ารับการคารวะจากเจ้าหรอก บางทีหากเจ้าไม่มาคารวะข้า ข้าอาจจะมีชีวิตที่ยืนยาวมากกว่านี้”

ตอนนั้นที่หลี่เหวยหยวนเกิดมา นายท่านผู้เฒ่าสกุลหลี่ก็ตายจากไปอย่างไม่มีลางบอกเหตุ ในใจฮูหยินผู้เฒ่าล้วนจดจำความแค้นเกี่ยวกับเรื่องนี้มาโดยตลอด ต่อให้ผ่านไปหลายปีแล้วนางก็ยังคงวางไม่ลง

ในเมื่อท่าทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อหลี่เหวยหยวนเป็นเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก ต่างพากันเอ่ยเยาะเย้ยเขาขึ้นมา

หน้าต่างกับประตูฉลุลายในห้องโถงหลักล้วนถูกทาปิดด้วยกระดาษเกาลี่ สีขาว ทำให้แสงจากข้างนอกทะลุผ่านเข้ามาได้ หลี่หลิงหว่านจึงอาศัยแสงที่ผ่านเข้ามานี้มองดูคนอื่นๆ ในห้องซึ่งล้วนแต่งกายด้วยอาภรณ์ชั้นดี มีเพียงหลี่เหวยหยวนที่สวมอาภรณ์เก่าขาด เป็นแค่ชุดจื๋อตัวบางๆ ที่ถูกซักจนสีน้ำเงินกลายเป็นสีขาวไปแล้ว ซึ่งเป็นตัวเดียวกับที่นางได้เห็นเมื่อวาน รองเท้าที่สวมใส่ก็เป็นรองเท้าผ้าคู่เดิม

วันนี้เส้นทางถูกหิมะปกคลุมจนทำให้เดินลำบากยิ่งกว่าเดิม รองเท้าของเขาล้วนมีแต่หิมะกับโคลนอันชื้นแฉะ เป็นเพราะภายในห้องมีกระถางไฟ หลังจากที่เขาเข้ามาในห้องแล้ว หิมะบนรองเท้าก็ละลายไป พื้นที่เขายืนอยู่ยามนี้จึงกลายเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ ตลอดเส้นทางที่เขาเดินผ่านมา รวมไปถึงบนพื้นกระเบื้องล้วนปรากฏรอยเท้าชื้นแฉะซึ่งปนไปด้วยดินโคลน