ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 1-2

“เจ้าคะ มีเรื่องอะไรหรือ” หลี่หลิงหว่านได้ยินเหลียงเฟิงอวี่เอ่ยปากเรียกตนเองเช่นนี้ นางจึงเอ่ยถามไปประโยคหนึ่ง ทว่าในใจกลับลอบภาวนา เมื่อครู่ประโยคนั้นของฉุนอวี๋ฉีได้สร้างเรื่องใหญ่ให้ข้าแล้ว ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะขอคืนดีกับหลี่เหวยหยวนเช่นไร ขอร้องล่ะ ตอนนี้เจ้าอย่าได้สร้างเรื่องอะไรเพิ่มให้ข้าอีกเป็นอันขาด

แต่เหลียงเฟิงอวี่ไม่ได้มีเจตนาจะสร้างเรื่องอะไรให้กับหลี่หลิงหว่านอยู่แล้ว เขารีบร้อนชี้แจง “เมื่อครู่ตอนอยู่ที่หอหมิงเซ่อ พอข้าหันกลับมาก็ไม่เห็นเจ้าแล้ว สาวใช้บอกว่าเจ้ากับพวกจือหลันเดินมาทางสวนดอกไม้ ข้า…ข้าอยากมาหาเจ้า พอดีกับที่พี่สามของเจ้าก็บอกว่าจะมาหาเจ้าเช่นกัน พวกเราถึงได้มาด้วยกัน”

เจ้ามีหลี่หลิงเยี่ยนแล้ว ยังจะมาตามหาข้าอีกทำไมเล่า หลี่หลิงหว่านค่อนขอดอยู่ในใจ แต่ฉากหน้ายังคงยิ้มเอ่ย “อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เวลาที่หลี่หลิงหว่านยิ้ม ดวงตาทั้งคู่จะโค้งขึ้นมาราวกับจันทร์เสี้ยวอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งพิศยิ่งงดงามชวนให้ผู้คนไม่อยากละสายตาจริงๆ

ใบหน้าเหลียงเฟิงอวี่แดงขึ้นมาอยู่หลายส่วน มือที่กำกระต่ายหยกขาวตัวนั้นก็บีบแน่นขึ้น ในใจกำลังคิดว่าที่สุดแล้วยามนี้ควรจะมอบกระต่ายน้อยตัวนี้ให้หลี่หลิงหว่านหรือไม่ แต่เมื่อสายตาเหลือบมองไปยังหลี่เหวยหยวนที่กำลังยืนบังอยู่หน้าหลี่หลิงหว่านแวบหนึ่งแล้ว เขาก็ปล่อยมือไว้ที่ข้างลำตัวเงียบๆ อีกครั้ง

มีหลี่เหวยหยวนอยู่เช่นนี้ อีกฝ่ายไม่มีทางยอมให้หลี่หลิงหว่านรับกระต่ายน้อยที่เขาจะมอบให้แน่ แต่เขาก็คิดไม่ตกจริงๆ ว่าเหตุใดทุกครั้งที่หลี่เหวยหยวนเห็นเขามาหาหลี่หลิงหว่านแล้วสีหน้าจะต้องอำมหิตจนน่ากลัว กลิ่นอายทั่วทั้งร่างก็เย็นชาจนน่าตกใจ หรือเป็นเพราะหลี่เหวยหยวนนึกดูถูกเขาอย่างนั้นหรือ

ก็ใช่ เหลียงเฟิงอวี่คิดในใจเงียบๆ หลี่เหวยหยวนเก่งกาจถึงเพียงนั้น ทั้งถงซื่อและเซียงซื่อล้วนสอบได้อันดับหนึ่ง ทุกคนต่างพูดว่าปีนี้หลี่เหวยหยวนจะต้องได้เป็นจิ้นซื่ออายุน้อยผู้หนึ่งอย่างแน่นอน ดีไม่ดีอาจจะสอบเป็นจ้วงหยวน ได้ด้วย แต่เขาสอบถงซื่อมาหลายครั้งขนาดนี้แล้วกลับไม่เคยผ่านเลยสักครั้ง หลี่เหวยหยวนจะต้องรู้สึกว่าเขาไม่คู่ควรกับหลี่หลิงหว่าน ดังนั้นถึงได้ไม่ชอบให้หลี่หลิงหว่านอยู่กับเขา

คิดมาถึงตรงนี้เหลียงเฟิงอวี่ก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แล้วเอ่ยกับหลี่หลิงหว่านอย่างร้อนรน “คุณหนูหลี่ เมื่อปีก่อนข้าเข้าไปในห้ากองกำลังรักษาเมืองแล้ว ใต้เท้าผู้บังคับบัญชาให้ความสำคัญกับข้ามาก บอกว่าข้าเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์”

หลี่หลิงหว่านฟังประโยคนี้แล้วก็ใคร่ครวญ เหตุใดจึงรู้สึกว่ามีความหมายคลุมเครืออยู่บ้างเล่า แต่ที่สำคัญคือประโยคนี้เจ้าควรเอ่ยกับหลี่หลิงเยี่ยน ไม่ใช่มาพูดกับข้า

ทันทีที่เหลียงเฟิงอวี่โพล่งออกมาอย่างไม่มีท่า ฉุนอวี๋ฉีก็เลิกคิ้ว สองมือสอดอยู่ในแขนเสื้อ หันหน้าไปมองเขาด้วยดวงตาที่แฝงรอยยิ้มบาง หลี่หลิงเยี่ยนเองก็ปกปิดความประหลาดใจเอาไว้ในใจ หันหน้าไปมองเขาเช่นกัน

ขณะที่หลี่เหวยหยวนเอ่ยตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มทว่าดวงตาไม่ยิ้ม “อ้อ เหลียงซื่อจื่ออนาคตกว้างไกล ขอแสดงความยินดีด้วยจริงๆ”

ส่วนเจ้าของเรื่องอย่างหลี่หลิงหว่านนั้น เดิมทีนางก็อยากจะพูดกับเหลียงเฟิงอวี่ แต่ถูกหลี่เหวยหยวนดันกลับไปข้างหลังเขาเสียก่อน

หลี่หลิงหว่านนึกค่อนขอดในใจ

มารดาเถอะ วันหน้าเจ้าก็ก่อกำแพงตรงหน้าข้าเสียเลยสิ ให้ข้าไม่ต้องมองเห็นผู้ใดอีกนอกจากเจ้า!

หลี่เหวยหยวนไม่อยากให้หลี่หลิงหว่านเจอกับฉุนอวี๋ฉีและเหลียงเฟิงอวี่จริงๆ โดยเฉพาะฉุนอวี๋ฉี ดังนั้นเขาจึงเอ่ยปากลาฉุนอวี๋ฉีกับเหลียงเฟิงอวี่ “ข้าจะไปส่งน้องสาวข้ากลับหอหมิงเซ่อก่อน แล้วพบกันใหม่”

ทว่าฉุนอวี๋ฉีกลับเอ่ยรับขึ้นมาอย่างเนิบช้า “ข้าเองก็กำลังอยากกลับไปที่เรือนโถงเปิดโล่งด้านหน้าพอดี นับว่าเป็นทางเดียวกับหอหมิงเซ่อ สหายหลี่ คุณหนูหลี่ พวกเราไปด้วยกันเถอะ”