ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

บทที่แปด

 ยามที่เสี่ยวซานถือกล่องอาหารกลับไปถึงเรือนอี๋เหอ หลี่หลิงหว่านยังคงนอนหลับอยู่ เสี่ยวอวี้กำลังนั่งดูแลอยู่บนเก้าอี้กลมข้างเตียง

เสี่ยวซานรีบเปิดฝากล่องอาหารออก นำน้ำขิงชามใหญ่ที่วางอยู่ข้างในออกมา แล้วถือประคองชามเดินไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเรียกหลี่หลิงหว่านเสียงเบา “คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเอาน้ำขิงมาให้แล้ว ท่านดื่มตอนที่กำลังร้อนๆ เถอะเจ้าค่ะ”

หลังส่งเสียงเรียกไปหลายครั้ง หลี่หลิงหว่านจึงลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ สายตางุนงงมองไปยังเสี่ยวซานที่อยู่ตรงหน้าราวกับไม่รู้จักนางอย่างไรอย่างนั้น

เสี่ยวซานถูกสายตาเช่นนี้ของหลี่หลิงหว่านจับจ้องมาก็รู้สึกขนลุก ก่อนจะรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ อีกครั้ง “คุณหนู น้ำขิงมาแล้ว ท่านดื่มตอนที่กำลังร้อนๆ เถอะเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงหว่านดึงสายตากลับมา เสี่ยวอวี้ช่วยประคองนางลุกขึ้นมานั่งเอนพิงพนักเตียง

เมื่อครู่นางเป็นไข้จนไม่มีสติไปแล้ว ในใจคิดว่า เมื่อเย็นวานไม่ได้กำลังปั่นนิยายตอนใหม่อยู่หรอกหรือ เหตุใดพอลืมตาขึ้นถึงได้เห็นสาวใช้สมัยโบราณคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ไปได้เล่า

นางถึงค่อยมีอาการตอบสนองกลับมา เฮ้อ ข้าข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว ช่วงเวลาที่มีความสุขไปกับการอดหลับอดนอนปั่นนิยายตอนใหม่คงไม่มีวันย้อนกลับมาได้อีกแล้วกระมัง

เสี่ยวซานถือช้อนช่วยป้อนน้ำขิงให้หลี่หลิงหว่านดื่ม นางดื่มไปได้เพียงแค่สองอึกก็ขมวดคิ้ว จากนั้นจึงยื่นมือมาหาเสี่ยวซาน “เอาน้ำขิงมาให้ข้า”

หลังรับน้ำขิงมาแล้ว ภายใต้การจับจ้องอย่างตกตะลึงจากทั้งเสี่ยวซานและเสี่ยวอวี้ นางก็แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดื่มน้ำขิงชามโตลงไปจนหมดเกลี้ยงในครั้งเดียว

น้ำขิงช่างไม่อร่อยเลยจริงๆ ดื่มลงไปอึกหนึ่งลำคอก็รู้สึกแสบร้อนไปหมดแล้ว หากให้เสี่ยวซานคอยป้อนทีละช้อนๆ อยู่ล่ะก็ นางก็ไม่กล้ารับรองว่าตนเองจะอดทนดื่มไปได้สักกี่อึก เพราะฉะนั้นแหงนหน้าดื่มอึกใหญ่ๆ ไปทีเดียวหลายๆ อึกเสียเลยจะได้จบเรื่องกันไป

หลังดื่มน้ำขิงชามใหญ่หมดแล้ว หลี่หลิงหว่านก็ยื่นชามในมือส่งคืนไปให้เสี่ยวซาน

เสี่ยวซานยื่นมือออกมารับชามเปล่ากลับไปด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อก่อนคุณหนูบอบบางยิ่งนัก บางครั้งพอไม่สบายขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่าก็จะกำชับให้ต้มน้ำขิงมาให้นางดื่ม เพียงแค่น้ำขิงชามเล็กๆ ชามหนึ่งพวกนางยังต้องป้อนกว่าครึ่งชั่วยาม ไหนเลยจะเคยเห็นคุณหนูใจกล้าเฉกเช่นวันนี้ สามารถดื่มน้ำขิงชามใหญ่หมดได้ภายในชั่วพริบตาเดียว

เห็นหลี่หลิงหว่านจะกลับลงไปนอนอีกครั้งแล้ว เสี่ยวซานจึงรีบถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “คุณหนู ท่านไม่กินอาหารเย็นหรือเจ้าคะ”

หลี่หลิงหว่านหลับตาส่ายศีรษะ “ไม่ต้องแล้ว”

ทั้งท้องเต็มไปด้วยน้ำขิงเช่นนี้ ไหนเลยจะกินอาหารลงได้อีก

เสี่ยวซานรับคำคราหนึ่ง ก่อนนำชามเปล่าในมือไปล้างที่ข้างนอกแล้วเก็บให้เรียบร้อย หลังจากที่ใคร่ครวญไปมาแล้วก็กลับเข้ามาอีกครั้ง เอ่ยกับหลี่หลิงหว่านเสียงเบา “คุณหนู เมื่อครู่ตอนบ่าวไปที่ห้องครัว ได้ยินบ่าวรับใช้ข้างกายคุณชายใหญ่กำลังทะเลาะกับป้าจางด้วยเจ้าค่ะ”

จริงๆ แล้วในใจของเสี่ยวซานก็กังวลอยู่ ด้วยไม่รู้ว่าเรื่องนี้ต้องบอกให้หลี่หลิงหว่านทราบหรือไม่ แต่พอคิดว่าหลายวันนี้คุณหนูค่อนข้างใส่ใจกับเรื่องของคุณชายใหญ่ ฉะนั้นเอ่ยบอกนางเสียหน่อยดีกว่า

จริงดังคาด เพียงได้ยินคำว่า ‘คุณชายใหญ่’ สามคำนี้ หลี่หลิงหว่านที่เดิมทีกำลังสะลึมสะลือจนเกือบเคลิ้มหลับไปนั้นก็เปิดตาขึ้นมาทันที ตะแคงศีรษะมองไปยังเสี่ยวซาน แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “พวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไร”