ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

เสี่ยวซานเห็นคุณหนูของตนเองถามก็รีบเล่ารายละเอียดทุกอย่างที่นางได้เห็นและได้ยินมาให้หลี่หลิงหว่านฟังรอบหนึ่ง “…จากที่บ่าวฟังคำพูดของจิ่นเหยียนมานั้น ป้าจางไม่เพียงแต่จะลิดรอนอาหารที่คุณชายใหญ่ควรได้ทุกวัน สามีของป้าจางยังหักถ่านที่คุณชายใหญ่ควรได้ในฤดูหนาวอีกด้วยเจ้าค่ะ เกรงว่ายามนี้ทางด้านคุณชายใหญ่คงไม่มีถ่านเหลือแล้ว ทำได้เพียงทนความหนาวไปทั้งวัน”

ในวันที่สภาพอากาศเหน็บหนาว กระทั่งน้ำที่หยดลงมายังแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งเช่นนี้ หากไม่มีถ่านไว้ผิงไฟคอยให้ความอบอุ่น แล้วจะผ่านคืนวันไปได้อย่างไร เสี่ยวซานกับเสี่ยวอวี้เพียงแค่คิดก็รู้สึกหนาวไปทั้งร่างอย่างช่วยไม่ได้

ทว่าในใจของหลี่หลิงหว่านนั้นกลับคิดว่า ยอดไปเลย สวรรค์ช่วยเปิดโอกาสให้ข้าอีกแล้ว!

เมื่อเช้าเพิ่งจะส่งชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อไปให้ ยามนี้หากส่งถ่านไปให้อีก ทำถึงเพียงนี้แล้วนางไม่เชื่อหรอกว่าจิตใจของหลี่เหวยหยวนจะเย็นชาจนไม่ยอมหลอมละลายให้แก่นาง

หลี่หลิงหว่านจึงเอ่ยสั่งเสี่ยวซาน “เจ้าไปห้องที่อยู่ในเรือนด้านข้างที นำถ่านออกมาในปริมาณที่ใช้ได้ห้าวัน แล้วนำไปมอบให้กับคุณชายใหญ่”

ตั้งแต่เมื่อวานที่ได้รู้ว่าเงินรายเดือนซึ่งเก็บสะสมมาหลายปีเหลืออยู่เพียงเท่านั้น หลี่หลิงหว่านก็เริ่มสำรวจทุกอย่างในเรือนอี๋เหออย่างละเอียดรอบหนึ่งเพื่อสรุปว่านางมี ‘ทรัพย์สิน’ อะไรบ้าง ป้องกันไม่ให้นางถูกผู้อื่นมาเอาของไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว และเมื่อวานยามพลบค่ำตอนที่ตรวจสอบไปจนถึงห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งในเรือนด้านข้าง นางก็ได้เห็นว่าภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยกองถ่าน

ถ่านเหล่านี้เป็นส่วนแบ่งที่บรรดาคุณหนูคุณชายในจวนสกุลหลี่ควรได้รับตลอดฤดูหนาว และยังมีส่วนที่โจวซื่อสั่งให้คนนำมามอบให้ด้วย

ในสินเจ้าสาวของโจวซื่อมีหมู่บ้านอยู่แห่งหนึ่ง ทุกๆ สิ้นปีจะมีหัวหน้าหมู่บ้านมาจ่ายค่าเช่าให้นาง ในบรรดาค่าเช่าเหล่านั้นย่อมมีถ่านรวมอยู่ด้วย เพราะโจวซื่อเป็นห่วงบุตรสาวเพียงคนเดียวของตน ถ่านที่สั่งให้คนนำมาให้นั้นจึงล้วนเป็นถ่านน้ำค้างเงิน ชั้นเลิศ ดังนั้นเมื่อเทียบกับคุณหนูคุณชายคนอื่นๆ ของจวนสกุลหลี่แล้ว ปริมาณถ่านในมือหลี่หลิงหว่านจึงมีมากที่สุด ไม่เพียงให้นางใช้ได้คนเดียวตลอดทั้งฤดูหนาวเท่านั้น กระทั่งให้หลี่เหวยหยวนร่วมใช้ถ่านไปด้วยกันตลอดฤดูหนาวนี้ก็ยังได้

เสี่ยวซานเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “คุณหนู เหตุใดจึงให้ถ่านกับคุณชายใหญ่ในปริมาณที่ใช้ได้ห้าวันเท่านั้นเล่าเจ้าคะ” ทั้งๆ ที่สามารถเรียกบ่าวหญิงอาวุโสสองคนมาช่วยกันหามถุงใหญ่ๆ สักหลายถุงในปริมาณที่พอให้ใช้ได้ตลอดทั้งฤดูหนาวส่งไปในคราวเดียวได้แท้ๆ

หลี่หลิงหว่านกะพริบตาเล็กน้อย หันหน้ามองออกไปภายนอกหน้าต่าง

เรื่องนี้จะให้นางพูดกับเสี่ยวซานอย่างไรดี หากมอบถ่านในปริมาณที่ใช้ได้ตลอดฤดูหนาวไปให้หลี่เหวยหยวนในคราวเดียวแล้ว เช่นนั้นในวันข้างหน้านางจะอาศัยข้ออ้างอะไรไปใกล้ชิดหลี่เหวยหยวนได้อีก เรื่องนี้ก็เหมือนหลักการตกหลุมรักที่เริ่มจากการให้ยืมหนังสือ มียืมย่อมมีคืน ยืมหนังสือหนึ่งเล่มก็เทียบได้กับการสร้างโอกาสใกล้ชิดถึงสองหน และการส่งถ่านนี้ก็มีหลักการเดียวกัน อันดับแรกส่งปริมาณห้าวันไปก่อน รอจนผ่านไปครบห้าวันแล้วนางค่อยส่งไปอีกครั้ง แบบนี้ไม่เพียงจะมีเหตุผลให้ไปใกล้ชิดหลี่เหวยหยวน มิหนำซ้ำยังทำให้ในใจหลี่เหวยหยวนเกิดความเข้าใจผิดอย่างหนึ่งขึ้นมาด้วย นางอยากให้เขาคิดว่า ดูสิ นางเป็นห่วงข้าขนาดนี้ ตั้งใจแบ่งถ่านของตนเองออกมามอบให้ข้าจำนวนเท่านี้อีกแล้ว

ทว่าความคิดนี้ไม่อาจเปิดเผยกับเสี่ยวซานได้ หลี่หลิงหว่านจึงแค่พูดอย่างคลุมเครือ “เจ้าทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว”

เสี่ยวซานจึงไม่กล้าถามต่ออีก นางหมุนตัวตั้งใจจะไปหยิบถ่านจากห้องเล็กในเรือนด้านข้าง แต่หลี่หลิงหว่านกลับเรียกนางไว้อีกครั้ง “ช่างเถอะ ยามนี้อย่าเพิ่งไปส่งเลย รอพรุ่งนี้เช้า เจ้าจำไว้ว่าต้องไปส่งถ่านก็พอ”

ฤดูหนาวฟ้ามืดเร็ว แม้ตอนนี้จะเพิ่งยามโหย่ว แต่ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างก็มืดไปหมดแล้ว

ในใจหลี่หลิงหว่านคิดต่อไปว่า จากที่เมื่อครู่เสี่ยวซานบอกมา ของใช้ในชีวิตประจำวันทุกอย่างของหลี่เหวยหยวนล้วนถูกบรรดาบ่าวรับใช้ที่ชอบกดขี่คนที่ต่ำกว่าลิดรอนไปจนหมด เทียนไขที่ใช้ส่องสว่างในยามกลางคืนก็ย่อมไม่มีให้เขามากเท่าไร ในค่ำคืนที่หิมะตกและหนาวเหน็บเช่นนี้ไม่มีถ่านไว้ผิงไฟ ทั้งไม่มีสิ่งของให้แสงสว่าง ทันทีที่ฟ้ามืดหลี่เหวยหยวนย่อมล้มตัวลงนอนแล้ว อย่างน้อยในผ้าห่มก็คงจะอบอุ่นอยู่บ้าง หากยามนี้ให้เสี่ยวซานนำถ่านไปมอบให้ มิใช่เป็นการรบกวนเวลานอนเขาหรอกหรือ ดีไม่ดีหลี่เหวยหยวนอาจไม่ได้ลุกออกจากผ้าห่มมาเปิดประตูให้แต่แรก ถึงเวลานั้นเสี่ยวซานก็ต้องวิ่งไปอย่างเหนื่อยเปล่า มิหนำซ้ำท้องฟ้าก็มืดถึงเพียงนี้ หิมะข้างนอกก็ตกหนัก เสี่ยวซานเองก็เป็นเพียงเด็กหญิงอายุเก้าขวบ ให้นางออกไปคนเดียวย่อมไม่ปลอดภัยแน่ รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าค่อยส่งถ่านไปให้ก็ไม่ต่างกัน

หลี่หลิงหว่านหลับตาลงเตรียมพักผ่อนอีกครั้ง ทว่าคิดๆ แล้วนางยังคงเอ่ยสั่งเสี่ยวซานอีกประโยค “พรุ่งนี้เช้าตอนเจ้านำถ่านไปส่งให้คุณชายใหญ่อย่าลืมนำเทียนไขไปให้สักหน่อยด้วย”

เสี่ยวซานรับคำ

หิมะโปรยปรายลงมาโดยไร้เสียงตลอดทั้งคืน