ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 7-8

บทที่แปด

สกุลหลี่ในวันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว สองวันก่อนฮูหยินผู้เฒ่าได้ส่งคนล่วงหน้าไปยังวัดเฉิงเอิน หนึ่งเพื่อทำความสะอาดทุกหนแห่งภายในวัดให้สะอาดเอี่ยม สองเพื่อบอกภิกษุในวัดว่าในเทศกาลตวนอู่นี้ห้ามไม่ให้คนนอกเข้ามาในวัดแม้แต่คนเดียว จะได้ให้บรรดาคุณชายคุณหนูของสกุลหลี่สามารถไปทุกหนแห่งภายในวัดได้ตามใจ

ด้วยเพราะต้องการพบท่านเจ้าอาวาสสักครั้งหนึ่ง จะได้ให้เขาช่วยทำนายชะตาชีวิตแก่ผู้เยาว์ของสกุลหลี่ ดังนั้นตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งคนไปวัดเฉิงเอินจึงตั้งใจกำชับพวกเขาเป็นพิเศษ ให้พวกเขาถามว่าท่านเจ้าอาวาสกลับมาจากการออกแสวงบุญแล้วหรือยัง ก่อนจะได้รู้ว่ายามนี้ท่านเจ้าอาวาสยังไม่กลับมา และตามที่ภิกษุในวัดเอ่ยนั้น วันที่จะกลับวัดก็ยังไม่แน่นอน ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะกลับมา

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินแล้วก็ยากจะปกปิดความผิดหวังในใจ ขณะที่หลี่หลิงหว่านได้ยินแล้วกลับลอบยินดี

ในนิยายตนได้วางให้ตอนที่หลี่หลิงเยี่ยนติดตามฮูหยินผู้เฒ่าไปยังวัดเฉิงเอินครั้งแรกก็ได้พบกับท่านเจ้าอาวาสเลย เขายังทำนายเอาไว้ว่านางมีชะตาหงส์ ทำให้ในภายหลังหลี่หลิงเยี่ยนยิ่งได้รับความเอ็นดูจากฮูหยินผู้เฒ่ามากขึ้น ทั้งปฏิบัติตัวกับนางดีขึ้นกว่าเก่า ภายหลังที่โจวซื่อตายแล้วก็เป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่ลงแรงอุ้มชูซุนหลันอีขึ้นมาเป็นภรรยาเอก

ทางหนึ่งฮูหยินผู้เฒ่าย่อมนึกอยากเกี่ยวดองกับตระกูลรองข้าหลวงซุน ส่วนอีกทางก็อยากจะมอบตำแหน่งบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกให้แก่หลี่หลิงเยี่ยน

ชะตาหงส์ควรจะมีสถานะเป็นบุตรภรรยาเอกจึงจะดี หากเป็นลูกอนุ ต่อให้ขึ้นไปถึงตำแหน่งนั้นก็ยากจะหลีกเลี่ยงให้ไม่ถูกผู้อื่นครหา

เดิมทีหลี่หลิงหว่านยังคิดอยู่เลยว่าควรจะหาหนทางใดทำให้หลี่หลิงเยี่ยนไม่ไปวัดเฉิงเอินดี ในเมื่อยามนี้ท่านเจ้าอาวาสยังไม่กลับมา เช่นนั้นนางก็ไม่ต้องเปลืองแรงใจไปคิดเรื่องนี้แล้ว

ในใจหลี่หลิงหว่านกำลังคิดอย่างมีความสุข เห็นทีผลกระทบจากทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกของเรื่องนี้จะยังมีอยู่ จะต้องเป็นเพราะนางข้ามมิติมา เรื่องราวหลายอย่างจึงเปลี่ยนแปลงไปด้วยเช่นกัน อย่างเช่นในตอนนี้ท่านเจ้าอาวาสไม่อยู่ที่วัด วันนี้เขาก็ต้องไม่ได้พบกับหลี่หลิงเยี่ยน เช่นนั้นก็จะไม่มีใครทำนายว่าหลี่หลิงเยี่ยนมีชะตาหงส์ ภายหลังฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่เอ็นดูหลี่หลิงเยี่ยนมากขึ้น และไม่พยายามสร้างความลำบากให้โจวซื่ออีก

จากนั้นนางก็เปลี่ยนมาคิดถึงเรื่องสำนักหวงจี๋

หลายวันมานี้นางลองพิจารณาดูอย่างละเอียดแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกลัดกลุ้ม ตอนนี้หลี่เหวยหยวนเพิ่งจะเดินเข้าสู่เส้นทางขุนนาง โดยไม่รู้เลยว่าภายภาคหน้าหลี่เหวยหยวนจะเป็นเช่นที่วางไว้ในนิยายหรือไม่ ที่สุดแล้วเขาจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉุนอวี๋ฉีและเซี่ยอวิ้นหรือเปล่า พวกเขาสามคนกับหนึ่งสำนักลับ หากนางมอบสำนักหวงจี๋นี้ให้เซี่ยอวิ้นได้ก็คงมอบให้ไปแล้ว ในเมื่อสำนักหวงจี๋นี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใดคิดอยากสืบทอดก็จะสามารถสืบทอดได้ ต้องเหมาะสมกับเงื่อนไขอีกมากมาย วันหน้ารอให้เซี่ยอวิ้นขึ้นเป็นฮ่องเต้ หลี่เหวยหยวนเป็นขุนนางของเขาแล้ว นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีอะไร แต่หากหลี่เหวยหยวนยังคงเป็นดั่งที่นางวางไว้ในนิยายคือเลือกยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉุนอวี๋ฉีและเซี่ยอวิ้น เช่นนั้นต่อให้อันตรายยิ่งกว่านี้นางก็ต้องพยายามจนสุดกำลัง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจให้สำนักหวงจี๋นี้ตกไปอยู่ในกำมือของเซี่ยอวิ้นได้เป็นอันขาด

เมื่อมีนิ้วทองคำอย่างสำนักหวงจี๋นี้แล้ว หากต้องการเงินก็ได้เงิน ต้องการคนก็ได้คน เซี่ยอวิ้นจะไม่เป็นเช่นพยัคฆ์ติดปีกได้อย่างไร ไม่อยากเป็นฮ่องเต้ยังยาก ถึงยามนั้นหากหลี่เหวยหยวนทำตัวเป็นศัตรูกับเขา จะมิใช่เป็นการร่วงหล่นลงสู่จุดจบอันน่าอนาถหรอกหรือ นางไม่มีวันยอมให้หลี่เหวยหยวนต้องร่วงลงสู่จุดจบเช่นนั้นเป็นอันขาด

มิสู้บอกรหัสลับของสำนักหวงจี๋นี้ให้หลี่เหวยหยวนทราบไปเสียเลย จากนั้นก็ใช้กลยุทธ์ปิดฟ้าข้ามทะเล ให้เขาได้สืบทอดสำนักหวงจี๋นี้

กระนั้นในใจหลี่หลิงหว่านก็ยังไม่มั่นใจเท่าไรนัก หากพูดกันตามตรงแล้ว ต่อให้ตอนนี้นางจะใช้ชีวิตอยู่กับหลี่เหวยหยวนทุกวัน แต่นางยังคงรู้สึกว่าตนเองคาดเดาความคิดของเขาไม่กระจ่างเลยแม้แต่นิดเดียว คนที่มีความคิดอ่านลึกซึ้งเช่นนี้ หากมอบนิ้วทองคำให้กับเขาไป กระทั่งเขาเกิดคิดการใหญ่ขึ้นมา ต้องการแย่งชิงตำแหน่งฮ่องเต้นี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้…

หลี่หลิงหว่านก้มหน้าพลางกัดริมฝีปากครุ่นคิดมาตลอดทาง สุดท้ายก็ถูกหลี่หลิงเจียวผลักเบาๆ “เจ้าเหม่อลอยอะไรกัน ซุ้มประตูวัดเฉิงเอินอยู่ตรงหน้าแล้ว ยังไม่รีบลงจากรถอีก”

หลี่หลิงหว่านได้สติกลับมา ก่อนจะตามหลังหลี่หลิงเจียวเลิกม่านรถม้าเดินลงไป

หลายวันมานี้อากาศร้อนอบอ้าว ความร้อนในอากาศสูงยิ่ง รอจนลงมาจากรถม้า สิ่งแรกที่รู้สึกได้ก็คือคลื่นความร้อนที่พุ่งมาปะทะใบหน้า หลี่หลิงหว่านอดขมวดคิ้วงามขึ้นมาไม่ได้

เมื่อเหลือบสายตาขึ้นมองก็เห็นหลี่หลิงเยี่ยนกับหลี่หลิงเจวียนลงมาจากรถม้าคันหน้าแล้วเช่นกัน ทั้งสองคนกำลังเกี่ยวแขนและเอ่ยสนทนากันอย่างสนิทสนม ด้านข้างยังมีสาวใช้กางร่มให้พวกนาง ป้องกันแสงอาทิตย์อันร้อนแรงเหนือศีรษะ

หลี่หลิงเจียวทนร้อนไม่ได้ นางวิ่งไปด้านข้างพลางเอ่ยเร่งให้หงอวี้หยิบร่มมากางให้นางนานแล้ว หลี่หลิงหว่านเพียงโบกพัดในมืออยู่ด้านหน้าอย่างช้าๆ ไม่ได้เอ่ยปากให้เสี่ยวซานไปหยิบร่มมากางให้

ถึงอย่างไรซุ้มประตูก็อยู่ห่างจากตัววัดไม่มากเท่าไร เดินไม่นานก็ถึงแล้ว

แต่จู่ๆ บนศีรษะก็มีเงาร่มมาบดบัง ไม่รู้ว่าหลี่เหวยหยวนไปรับร่มมาจากเสี่ยวซานตั้งแต่เมื่อใด ยามนี้เขากำลังถือร่มและยืนอยู่ข้างกายนาง

เมื่อเห็นหลี่หลิงหว่านหันหน้ามามอง หลี่เหวยหยวนก็หลุบตาลงส่งยิ้มให้นางน้อยๆ จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ไปกันเถอะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ามีสาวใช้ประคองเดินไปด้านหน้านานแล้ว ด้านหลังมีผู้คนทยอยติดตามไป หลี่หลิงหว่านเองก็เดินไปข้างหน้าพร้อมหลี่เหวยหยวน

ระหว่างซุ้มประตูไปจนถึงอุโบสถใหญ่ของวัดมีขั้นบันไดที่ยาวมากช่วงหนึ่ง หลี่หลิงหว่านเดินขึ้นไปสักพักก็หอบแฮกๆ บนร่างกายมีเหงื่อผุดพราวขึ้นมา แต่ต่อให้ร้อนยิ่งกว่านี้นางก็ไม่มีเรี่ยวแรงขยับโบกพัดในมืออยู่ดี