ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน บทที่ 12-14

ในตำหนักเว่ยยาง ฝูเจียนตาแดง เดินเข้าห้องนอนของตนเองด้วยอารมณ์อันหนักอึ้ง พวกซ่งหยาเดินตามหลังเขาเงียบๆ ไม่กล้าหายใจเสียงดัง

ฝูเจียนพลันหยุดลงแล้วถามขึ้นว่า “ทางด้านโต้วชงเป็นอย่างไร”

ซ่งหยาตอบตัวสั่นงันงก “ยังไม่มีข่าวมาพ่ะย่ะค่ะ”

“พอเขากลับมา แจ้งให้มาพบเราทันที” ฝูเจียนบอก ก่อนจะพึมพำคล้ายพูดกับตนเองว่า “เหตุใดก่อนข้ามีคำสั่งเขาก็รู้แล้วว่าจะเกิดเรื่องกับสกุลมู่หรง”

ซ่งหยาจึงว่า “ฝ่าบาท นี่ก็เป็นเรื่องดีนะพ่ะย่ะค่ะ แม่ทัพโต้วไม่ทันกราบทูลรายงานก็ด้วยรีบร้อนไปช่วยคุณชายเฟิ่งหวง เขารู้ว่าพระองค์ไม่มีพระราชประสงค์จะเห็นคุณชายเป็นอะไรไป…”

วันนี้มิใช่วันที่โต้วชงเข้าเวรจึงมิได้ตามฝูเจียนไปจวนอัครเสนาบดีหวัง ซ่งหยาคิดไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะเข้าจวนหวังเหมิ่งก็มีขันทีลอบมารายงานทันทีว่าอัครเสนาบดีหวังต้องการสังหารมู่หรงชง โต้วชงพากองราชองครักษ์มุ่งหน้าไปช่วยแล้ว ซ่งหยายังนึกว่าตนเองฟังผิดไป นี่นับเป็นเรื่องอะไรกัน! ทั้งที่อัครเสนาบดีหวังกำลังสนทนากับฝ่าบาทอยู่ที่ด้านในอยู่เลย!

ใครเลยจะรู้ว่าเพียงครู่เดียวก็มีข่าวอัครเสนาบดีหวังสิ้นใจแพร่ออกมา ส่วนคำแรกที่ฝูเจียนพูดกับเขาหลังออกมาก็คือ ‘ให้โต้วชงไปช่วยเฟิ่งหวงออกจากจวนฝูหมัว เร็วเข้า!’

ซ่งหยาตระหนกตกใจในทันใด นี่แม่ทัพน้อยโต้วมีความสามารถหยั่งรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อใด

บัดนี้ซ่งหยากำลังเค้นสมองเพื่ออธิบาย ไม่คาดว่าระหว่างทางจู่ๆ จะมีคนผู้หนึ่งถลันมาคุกเข่าเบื้องหน้าเขา “เสด็จพ่อ!”

ฝูเจียนเห็นว่าเป็นฝูเป่าก็ถามว่า “อาเป่า เจ้าดึกดื่นไม่หลับไม่นอน มาที่นี่ด้วยเหตุใด”

ฝูเป่ายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นถามว่า “เสด็จพ่อ ท่านทรงปล่อยมู่หรงชงไปเถิด! ตราบใดที่เขาอยู่ฉางอันก็ต้องเป็นกังวลต่อชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้”

ฝูเจียนมีโทสะเล็กๆ “เป็นหวั่นเอ๋อร์บอกเจ้า?”

ฝูเป่าส่ายหน้า “นี่ไม่สำคัญเพคะ”

“เช่นนั้นอะไรถึงสำคัญ”

ซ่งหยาที่ยืนอยู่ข้างหลังฝูเจียนพยายามส่งสัญญาณมือสุดชีวิต แต่ฝูเป่าทำเมิน “ข้าอยากแต่งงานกับมู่หรงชง ไปอยู่ผิงหยางกับเขา”

ฝูเจียนสีหน้าเข้มขึ้นก่อนกล่าวว่า “ข้าเตรียมการให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว ปีหน้าเข้าพิธีแต่งงานกับหยางติ้ง”

“ไม่!” ฝูเป่ายืนกรานเด็ดเดี่ยว “ถึงตายข้าก็จะไม่แต่งงานกับผู้อื่น!”

“เจ้าปฏิเสธไม่ได้!” ฝูเจียนพูดจบด้วยสีหน้าเยียบเย็นก็เดินอ้อมผ่านฝูเป่าไปโดยไม่พูดอะไรให้มากความอีก

ฝูเป่าพลันส่งเสียงขึ้นว่า “ท่านไม่แยแสเลยใช่หรือไม่ ข้าไม่เคยเป็นบุตรสาวของท่าน เป็นเพียงเครื่องมือไว้ให้ท่านมัดใจผู้ใต้บังคับบัญชา!”

ฝีเท้าฝูเจียนหยุดชะงัก “เจ้าพูดอีกรอบซิ”

ฝูเป่ายืดอกพูดว่า “ข้ารู้หมดแล้ว ท่านจะตอบหรือไม่ตอบก็ล้วนเหมือนกัน คือไม่ยอมให้ข้าขัดขืนแม้แต่น้อย”

ฝูเจียนมองนาง รู้สึกเพียงไร้เรี่ยวแรง อีกทั้งเดือดดาล เขามีบุตรสาวเพียงสองคน ให้ความโปรดปรานมาตั้งแต่เล็กจนโต บัดนี้ฝูเป่าถึงขั้นมาต่อรองกับเขาแล้ว ซ้ำยังกล้าใช้ความตายมาบีบบังคับ! ตาย…แม้แต่หวังเหมิ่งที่เขาพึ่งพาและไว้วางใจที่สุดก็ตายไปแล้ว นางถึงกับกล้าพูดคำนี้ต่อหน้าเขา!

“เว้นแต่เจ้าจะตายจริงๆ มิเช่นนั้นก็รอแต่งงานกับหยางติ้งได้เลย!” ฝูเจียนพูดจบก็เดินหน้าต่อโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง

ฝูเป่าที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นคล้ายจะอึ้งตะลึงไปแล้ว