ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน ม้วนที่ 2 บทที่ 1-2

มู่เฉินเดินไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบลอยมาจากทางด้านหน้า นางตั้งใจฟัง พบว่าเป็นบ่าวไพร่ไม่กี่คนกำลังคุยกัน

“สลบไปนานเพียงนี้ข้าว่าคงไม่ไหวแล้ว โยนทิ้งไปให้สิ้นเรื่องเถอะ”

“ไม่ได้ อาหญิงหงจูบอกแล้วว่าจะเก็บคนผู้นี้ไว้เป็นชายยาใจ มิเช่นนั้นคราวนี้คงได้ขาดทุนเหลือเกิน พวกเราเสียพี่น้องไปถึงหกคนเชียวนะ!”

“สภาพอย่างเขายังเป็นชายยาใจได้อีก? มือพิการแต่กำเนิด ไม่แน่ว่ายังเป็นแค่ไก่อ่อน! ข้าว่าแม่นางคนนั้นมีค่ามากกว่า!”

“มีค่า? ไม่ให้ความร่วมมือจะมีประโยชน์อันใด พอฟื้นมาก็คลุ้มคลั่ง…”

“นี่ๆ เจ้าเด็กนี่ฟื้นแล้ว กำลังพูดอะไร พ่อหมู? พ่อหมู…หรือว่าแม่หมูกันเล่า!”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว หามออกไปๆ”

มู่เฉินลอบตามไป ในใจครุ่นคิด มือพิการแต่กำเนิด? พ่อหมูแม่หมู? ในความคิดของนางรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างแวบผ่านไป…แต่ก็นึกไม่ออก

เหล่าบ่าวไพร่โยนคนเข้าไปในห้องห้องหนึ่งเสร็จก็ออกไป ปรึกษากันว่าจะหาหมอมาตรวจดู

มู่เฉินเห็นรอบข้างไม่มีใครจึงเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องมีแสงตะเกียงสลัว นางมองเห็นหน้าตาของคนผู้นั้นไม่ชัด มองเห็นเพียงเงาร่างเลือนรางของบุรุษผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียง ปากพึมพำอยู่จริงๆ “พ่อหมู…พ่อหมู…”

มู่เฉินพลันตัวสะท้าน เขาพึมพำว่า ‘พ่อหมู’ เสียที่ใด! เป็นคำว่า ‘องค์หญิง’ ต่างหาก!

นางคลำแตะมือคนผู้นั้นตามจิตใต้สำนึก เป็นไปตามคาด มือข้างที่พิการก็คือข้างนี้

“นี่ รีบตื่นเร็ว ตื่นสิ…”

มู่เฉินไม่มีเวลาให้คำนึงถึงอะไรมากมายแล้ว นางยื่นมือไปกดร่องใต้จมูกของเขาอย่างแรง คนผู้นั้นส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดขึ้นเสียงหนึ่ง หลังฟื้นคืนสติได้เล็กน้อยก็คว้าจับข้อมือของมู่เฉินไว้แล้วตะโกนว่า “องค์หญิง!”

“ชู่!” มู่เฉินส่งเสียงเตือน “อยากเรียกคนมากันหมดใช่หรือไม่ มีเวลาไม่มากแล้ว บอกข้ามาว่าเจ้าเป็นชาวแคว้นฉินใช่หรือไม่ ที่เมื่อครู่ตะโกนหมายถึงองค์หญิงซีชิ่งหรือองค์หญิงจยาผิง”

มู่เฉินมองเห็นคนไม่ชัด รู้สึกเพียงว่าดวงตาของอีกฝ่ายตรึงอยู่ที่ตนเอง นางจึงพูดเสียงเข้ม “หยุดคิดเล่นงานข้าเสีย หากอยากให้ข้าช่วยคนก็บอกความจริงข้ามา”

คนผู้นั้นหอบหายใจก่อนตอบ “ข้าคุ้มกันองค์หญิงซีชิ่งมาผิงหยาง พอถึงอาณาเขตผิงหยางก็ถูกโจรปล้น ข้าตายไปก็ไม่เสียดาย แต่ขอเจ้าได้โปรดช่วยชีวิตองค์หญิงแล้วส่งไปที่จวนเจ้าเมืองด้วย จะขอบคุณอย่างงามแน่นอน!”

ฝูเป่าถึงกับยังมีชีวิตอยู่! เช่นนั้นอวิ่นจือเล่า ใช่ยังมีความเป็นไปได้ที่จะมีชีวิตอยู่หรือไม่

มู่เฉินรู้สึกเพียงว่าเลือดทั่วทั้งกายเดือดพล่านแล้ว นางคว้ามือคนผู้นั้นไว้ก่อนว่า “หากข้าเดามิผิด เจ้าคือจิ่งสิงศิษย์ของอัครเสนาบดีหวังที่ล่วงลับไปแล้ว? ในคืนที่ตำหนักเว่ยยางเกิดเพลิงไหม้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 4 ก.ค. 67