ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน ม้วนที่ 2 บทที่ 5-6

บทที่ 6 อุ่นสุราคืนหิมะตก

มู่หรงชงกับมู่เฉินเดินตามหงจูออกจากห้องเล็กมาถึงในโถง พอจะได้เห็นสภาพโกลาหลอยู่บ้าง

เริ่มจากสตรีในชุดหรูหรานางนั้นรั้งตัวบุรุษตกอับที่พาเด็กมาด้วยผู้นั้นไว้เพื่อถกกันว่าใครมาก่อนหลัง ด้วยคิดจะไปทำการค้าก่อนหน้าฝ่ายบุรุษ

ส่วนด้านบุรุษผู้นั้นก็ต้องการนำบุตรชายของตนเองมาจำนำเพื่อยืมเงิน เด็กชายได้ยินแล้วก็ร้องไห้โฮออกมาทันที

ถัดจากนั้นก็มีชายฉกรรจ์เพิ่งถลันเข้ามาอีกคน ลากหญิงสาวนางหนึ่งตามหลังมาด้วย ร่ำร้องว่าต้องการใช้นางแลกเงิน สตรีนางนั้นก็คือฝูเป่า

ฝูเป่าเห็นมู่หรงชงกับมู่เฉินก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจอย่างมากทันที “พี่เฟิ่ง รีบช่วยข้าด้วย! เจ้าคนเสียสตินี่ต้องการจะขายข้า!”

สตรีในชุดหรูหรามองฝูเป่าปราดหนึ่งด้วยสายตาพิกล ก่อนจะมองไปยังมู่หรงชงและมู่เฉิน

เด็กชายคนนั้นเองก็ร้องไห้พลางพูด “พี่เฟิ่ง ข้าไม่อยากถูกขาย! ไม่เอาที่นี่!”

ฝูเป่าหันไปมองเด็กชายพลางว่า “เจ้าเรียกอะไรส่งเดช นี่คือพี่เฟิ่งของข้า!”

เด็กชายยิ่งร้องไห้หนัก “ข้าเองก็มี…อื้อ…”

บุรุษผู้นั้นรีบปิดปากเด็กชายไว้ “อากุ้ย หยุดร้องไห้ พ่อได้ยินแล้วรำคาญ”

อากุ้ยหยุดเสียงทันควัน เพียงใช้ดวงตาเล็กถลึงมองฝูเป่า

ฝูเป่าพูดด้วยอารามโมโห “เจ้าถลึงตามองข้าด้วยเหตุใด! ไม่ใช่ข้าที่ต้องการขายเจ้าเสียหน่อย!”

สตรีในชุดหรูหราเห็นที่แห่งนี้โกลาหลไปหมดจึงพูดเสียงดัง “พวกเจ้ายังจะทำการค้ากันอยู่หรือไม่! ไหนว่าเป็นโรงจำนำอันดับต้นๆ ของแคว้นฉิน แม้แต่ทองคำหกสิบชั่งของข้ายังไม่กล้ารับฝาก?!”

โครม! สตรีนางนั้นโยนห่อสิ่งของที่แบกติดตัวไว้ลงพื้น

รอบข้างเงียบลงในทันใด

ทองคำหกสิบชั่ง!

หงจูมองตาค้างไปแล้ว ยิ้มได้เปี่ยมเสน่ห์ชวนหลงใหล ก่อนจะกล่าวว่า “ตายจริง เรียนถามแม่นางท่านนี้ ได้ทองคำมากมายปานนี้มาจากที่ใด”

สตรีนางนั้นมีผ้าดำคลุมหน้าอยู่ มองเห็นหน้าตาไม่ชัด แต่ดวงตาทั้งสองกลับจ้องหงจูไม่ละสายตา “คนทำอาชีพนี้มิใช่ควรรับฝากโดยไม่ถามที่มาของทรัพย์สินเงินทองหรือไร”

หงจูยิ้มเอาใจ “จำนวนเล็กน้อยย่อมจะไม่สอบถาม ทว่าจำนวนมากเท่านี้ ถ้าเกิดท่านปล้นมาจากที่ใด…”

“บ้านข้ามีเงินมาก นี่เป็นสินเจ้าสาว ข้านำออกมาเตรียมจะหนีตามคน มิได้หรือ”

หงจูอึ้งงันไป คิดว่าตนเองฝีปากไม่เป็นรองใครแล้ว ไม่คาดว่าจะมีคนที่ลับฝีปากเก่งปานนี้โผล่มา นางเลิกสนใจที่มาของทรัพย์สินนี้ในทันใด เก็บไว้ที่นี่อย่างไรก็ดีกว่าไปเก็บไว้ที่อื่น ด้วยเหตุนี้จึงพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ย่อมได้อยู่แล้ว นี่…ข้าถึงบอกอย่างไร คุณหนูจากตระกูลมีเงินน่ะหนีตามบุรุษได้ง่าย…ใช่หรือไม่ คุณชายท่านนี้?”

หงจูพูดพลางมองไปยังมู่หรงชง คนทั้งหลายจึงเลื่อนสายตาตามไปมองเขา

มู่หรงชงกล่าวกับชายฉกรรจ์ผู้นั้นว่า “มิทราบว่าน้องสาวข้าทำสิ่งใดล่วงเกินเจ้า”

“นี่คือน้องสาวเจ้า?” ชายฉกรรจ์พูดด้วยโทสะ “สั่งสอนกันมาอย่างไร! ข้าอุตส่าห์บอกไปแล้วว่าวันนี้ไม่ขายยันต์ไม้ท้อ นางก็ยังจะพุ่งเข้าบ้านข้าให้จงได้! ตีภรรยาข้าไม่พอ ยังจุดไฟเผาบ้านข้าเสียวอดไปครึ่งหลัง!”

มู่หรงชงกล่าวด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “น้องสาวผู้นี้ของข้าชอบวางเพลิงมาตั้งแต่เยาว์วัย…”

สตรีในชุดหรูหราที่อยู่ด้านข้างหัวเราะพรืด

มู่หรงชงกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนอกอ่อนใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าลองคำนวณค่าเสียหายมาดู ข้าจะชดใช้ให้เป็นสองเท่า”

ชายฉกรรจ์ผู้นั้นรู้สึกว่าเงินจำนวนเท่านี้คุ้มค่าจึงไม่มัวดันทุรัง รับเงินเสร็จก็กลับบ้านไปฉลองปีใหม่แล้ว

คนของโรงจำนำนำทองคำของสตรีนางนั้นไปวางไว้เรียบร้อยแล้วก็มอบหนังสือสัญญาให้นาง

คนหนุ่มที่เหลืออยู่ผู้นั้นถึงกับไม่พูดว่าจะขายเด็กแล้ว เพียงจูงมือเด็กชายเดินออกไปเงียบๆ

หงจูเรียกเขาไว้ “คุณชายท่านนี้ ท่านไม่ยืมเงินแล้วหรือ”

คนผู้นั้นตอบ “บุตรชายมีเพียงคนเดียว คิดแล้วยังคงตัดใจไม่ลง”

อากุ้ยเช็ดน้ำตาจนแห้ง จับมือบิดาไว้แน่น