ทดลองอ่าน บุปผารัตติกาลแห่งฉางอัน บทที่ 1

ฉางหรงเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคุณชายน้อยมีน้องชายแล้วจะไม่ยอมเล่นกับเขาอีก

เขามองดูลิ่นเซี่ยววิ่งไปข้างหน้า ก็รีบร้อนก้าวเท้าไล่ตามลิ่นเซี่ยวไป หยิบห่อกระดาษน้ำมันที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อมานานออกมาพลางเอ่ยว่า ‘คุณชายน้อย นี่เป็นขนมปิ่งเหน่ย ท่านแม่ข้าทำเอง อร่อยมากเลยนะ ยกให้ท่านหมดเลย ห้ามเลิกเล่นกับข้าด้วย’

ลิ่นเซี่ยวหันมามองฉางหรงอย่างเย่อหยิ่ง ก็มองเห็นอีกฝ่ายประคองขนมปิ่งเหน่ยห่อหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ

ขนมปิ่งเหน่ยสีเหลืองกรอบถูกซุกอยู่ในอกเสื้อฉางหรงอยู่นาน แป้งกรอบชั้นนอกหลุดล่อนเลอะเทอะกระจายทั่วอกเสื้อของฉางหรง

ฉางหรงมองหน้าลิ่นเซี่ยวอย่างระแวดระวัง ดวงตาใสกระจ่างเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

ลิ่นเซี่ยวไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงรู้สึกปวดแปลบที่ใจเล็กน้อย เขาจ้องหน้าฉางหรงอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยรับขนมปิ่งเหน่ยจากฉางหรงมากัดชิมคำหนึ่งอย่างเงียบงัน ก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า ‘ก็ได้ ขอแค่แม่นมทำขนมปิ่งเหน่ยให้ข้าทุกวัน ข้าก็จะเล่นกับเจ้าต่อ’

ใบหน้าของฉางหรงเผยรอยยิ้มกว้าง

กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นทุกขณะตรงปลายจมูกดึงสติให้ฉางหรงกลับมาสู่ความเป็นจริงเบื้องหน้า

ดาบที่เขากวัดแกว่งอยู่ไม่อาจทำอันตรายใดกับเจ้างูยักษ์ได้เลยสักนิด เขาเข้าใกล้ความตายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก

โดนงูกลืนลงท้องเป็นความรู้สึกเช่นไรนะ

เขาอดคิดด้วยความสยดสยองไม่ได้ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความอยุติธรรมอยู่บ้าง ตัวเขายังอายุไม่เต็มสิบเจ็ดดีเลย แม้กระทั่งภรรยาก็ยังไม่ได้แต่ง ต่อให้จะต้องตายไปก็ขอเปลี่ยนวิธีตายไม่ให้น่าอึดอัดถึงเพียงนั้นได้หรือไม่

ยามนั้นเองกระแสพลังรุนแรงจู่โจมเข้ามา ทำให้งูยักษ์ที่เลื้อยมาถึงตรงหน้าฉางหรงถูกกระชากไปด้านหลังโดยพลัน

ฉางหรงลืมตาด้วยความตกใจกลัวก็เห็นลิ่นเซี่ยวกระโจนเข้าใส่ร่างเจ้างูยักษ์โดยไม่แยแสสิ่งใด รัดคอของมันอย่างแน่นหนาแล้วล้มกลิ้งไปกับพื้น คนและงูต่อสู้กันอย่างอุตลุดในพริบตา

ฉางหรงตกตะลึง คุณชายถึงกับยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือเขา!

ขณะที่ในอกกำลังพองฟู ดวงตาก็เริ่มแสบร้อนเล็กน้อย มองดูงูยักษ์ยังดิ้นรนไปมา เพียงพริบตาก็กลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ เขาเช็ดร่องรอยตรงหางตา ตะโกนเสียงดังก้องคำหนึ่งแล้วฟันดาบไปทางเจ้างู “ข้าสู้ตายกับเจ้าแล้ว!”

มังกรไฟที่เด็กสาวเรียกออกมาดูเหมือนจะใช้ได้ผลแค่กับปีศาจ ทำให้ลิ่นเซี่ยวที่แม้จะพัวพันประชิดตัวเจ้างูยักษ์แต่เปลวไฟนั้นกลับไม่ลามมาถึงร่างกายของลิ่นเซี่ยว ส่วนช่วงท้องงูยักษ์ถูกมังกรไฟเผาจนเป็นรูโหว่

“แทงทะลุท้องมัน!” พอเห็นลิ่นเซี่ยวถูกร่างกายใหญ่มหึมาของงูยักษ์กดทับไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ชั่วขณะ เด็กสาวจึงตะโกนบอกด้วยความร้อนใจ

นางยังเร่งปลุกกำลังภายในที่หลงเหลืออยู่ในร่าง ทำให้มังกรไฟสามตัวนั้นยิ่งลุกโชนเจิดจ้า นางรู้ดีว่าตนเองคงอดทนได้อีกไม่นาน นี่จะเป็นโอกาสสุดท้าย ถ้าหากไม่สามารถควบคุมงูยักษ์เอาไว้ได้อยู่หมัด คนกลุ่มนี้จะต้องโดนงูยักษ์กลืนกินแน่

ใบหน้าของลิ่นเซี่ยวมีหยาดเหงื่อไหลรินอย่างต่อเนื่อง ทัศนวิสัยที่เคยกระจ่างชัดเจนพร่ามัวขึ้นทุกขณะ

เขาพยายามคลำหาทางเสือกแทงกระบี่ทะลุท้องงูยักษ์ แต่ว่าจนใจที่ตัวกระบี่ยาวเกินไป เวลานี้เขาก็ถูกงูยักษ์กดทับอยู่ใต้ร่าง ไม่ว่าอย่างไรก็ออกแรงขยับไม่ได้เลย

โชคดีที่พวกฉางหรงและเว่ยปอวิ่งมาถึงด้านหลังงูยักษ์ เอาอย่างวิธีการของลิ่นเซี่ยวเมื่อครู่ พร้อมใจกันตะโกนคำหนึ่งแล้วกรูกันเข้าไปรัดคอเจ้างูยักษ์

เดิมทีงูยักษ์กำลังทุ่มเทสมาธิรับมือกับลิ่นเซี่ยว ไม่ทันได้ระวังจึงถูกพวกฉางหรงกระชากให้หงายหลังสุดกำลัง ถูกบีบให้เผยช่วงท้องที่มีบาดแผลเหวอะหวะอยู่นานแล้ว

โอกาสนี้จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้!