ทดลองอ่าน ปีศาจจิ้งจอกอย่ามาลวง บทที่ 3

จิ้นเสวียนมองดูอาการหน้าซีดไร้สีเลือดของนางอยู่ในสายตา ในใจยิ่งทวีความสงสัย หอผนึกมารนางยังไม่กลัว แล้วเหตุใดถึงหวาดกลัวกับการเข้าคุกได้เล่า

“ใต้เท้าทั้งสอง แม่นางผู้นี้เพียงแค่เข้าใจข้านักพรตผิดเล็กน้อยเท่านั้น ขอใต้เท้าโปรดอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลย”

ถ้อยคำเหล่านี้พาให้ผู้คนชื่นชมสรรเสริญทันที ชมเชยว่าเขาใจกว้าง มีความเมตตาปรานี ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับความผิดพลาดของคนเลว สุดท้ายแล้วภายใต้การขู่ขวัญของเจ้าหน้าที่ทางการทั้งสอง หากเหยาเหนียงไม่อยากติดคุก ก็มีแต่ต้องเดินตามจิ้นเสวียนไปอย่างเชื่อฟังว่าง่าย หาไม่แล้วคงต้องเข้าไปกินข้าวในคุกเท่านั้น

นางเดินตามหลังชายหนุ่มอย่างหน้าม่อยคอตก หลังจากเหน็ดเหนื่อยวุ่นวายมากว่าครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็กลับมายังโรงเตี๊ยมแห่งเดิม

ชายหนุ่มหยุดลงตรงหน้าประตูโรงเตี๊ยม จากนั้นก็หันกลับมามองนางแวบหนึ่ง สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยการกล่าวเตือนบอกสั่งให้นางเดินตามมา ก่อนที่เขาจะหันกายกลับแล้วเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

เหยาเหนียงรู้ว่าในยามนี้ต่อให้หลบหนีอย่างไรก็เสียแรงเปล่า หลังจากละล้าละลังอยู่ครู่หนึ่ง นางก็กัดฟันกรอดๆ สุดท้ายก็ก้าวเท้าเดินข้ามธรณีประตูไปอย่างยอมรับในชะตากรรม

เมื่อเข้ามาในโรงเตี๊ยมก็ได้กลิ่นอาหารหอมกรุ่นตลบอบอวล นางลูบท้องเบาๆ ยามนี้เพิ่งจะตระหนักได้ว่าวันนี้นางมัวแต่หนีมาตลอดทั้งวัน ไม่มีเวลาหาอาหารมาใส่ท้องเลยสักนิด ไม่ว่านักพรตผู้นั้นคิดจะทำอย่างไรกับนาง นางก็ต้องกินให้อิ่มก่อนถึงจะมีแรงไปต่อกรกับเขาได้

หลังจากสั่งเสี่ยวเอ้อร์ให้ตระเตรียมอาหารจำนวนหนึ่งส่งมาที่ห้องแล้ว นางก็ยกเท้าเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

จิ้นเสวียนรอคอยนางอยู่ในห้องเดิมที่นางพำนักอยู่ ครั้นเห็นนางผลักประตูเดินเข้ามา เขาก็ออกคำสั่งทันที

“ปิดประตู นั่งลง”

เหยาเหนียงเม้มปากเล็กน้อย นางเพียงแค่ปิดประตูลงเบาๆ ทว่ามิได้เดินเข้าไป แต่ยืนอยู่ที่ข้างประตูแทน

“มีอันใดก็พูดมาตรงนี้ ท่านจะเอาอย่างไรกันแน่”

นางไม่เดินเข้ามา จิ้นเสวียนก็ไม่บังคับฝืนใจนาง เขาเอ่ยถามอย่างตรงเข้าประเด็นทันที “เจ้าสลัดหลุดจากแหสยบมารได้อย่างไร”

อันใดคือราชาประคองเอว

ครั้นเห็นนางมีสีหน้าฉงนงงงวย จิ้นเสวียนก็ขมวดคิ้วเบาๆ เอ่ยย้ำเตือนนางว่า “ก็คืออาวุธเวทที่มัดเจ้าไว้ก่อนหน้านี้อย่างไรเล่า”

ถ้าเขาไม่พูดถึง เหยาเหนียงก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตนเองเอามันมาด้วย ยามนี้พอนึกขึ้นมาได้นางจึงหยิบมันออกมาจากแขนเสื้อ

“ท่านหมายถึงแหจับปลาปากนี้น่ะหรือ”

คำว่า ‘แหจับปลา’ ทำเอาขมับของจิ้นเสวียนเต้นตุบๆ เดิมทีเขาคิดจะช่วยนางแก้ไขคำพูดให้ถูกต้อง แต่พอเห็นแหสยบมารถูกมัดเป็นก้อนกลมๆ เขาก็กลืนคำพูดกลับลงไป จากนั้นเอ่ยอย่างมีน้ำอดน้ำทนว่า “ก็มันนั่นแหละ เจ้าปราบมันได้อย่างไร ทำเหมือนเดิมอีกครั้งซิ”

เหยาเหนียงคิดในใจว่านี่มันยากตรงที่ใดกัน แต่หาได้พูดออกมาไม่ นางแกะแหออกมาก่อน หลังจากนั้นก็มัดเข้าไว้ด้วยกัน ก่อนจะผูกเป็นเงื่อนตาย

“เสร็จแล้ว” นางพูด

แค่นี้เองรึ