ทดลองอ่าน ปีศาจเย้ารัก บทที่ 1-บทที่ 2

ประหนึ่งได้รับการพะเน้าพะนอ เอาใจ นางชอบยิ่งนัก

เพราะทั้งปรารถนาและชอบ ดังนั้นจึงยอมรับทั้งหมดที่เขามอบให้อย่างนิ่งงัน จวบจนก้นโถน้ำแกงเล็กๆ โถนี้ปรากฏชัด เขาก็จับแขนเสื้อสะอาดเช็ดมุมปากกับใต้คางให้นาง นางจึงค่อยๆ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง…

“ให้ข้าฆ่าคนเหล่านั้นแทนท่านหรือไม่”

“หืม? เอ่อ…” ฉินชิวกะพริบตา ไม่เข้าใจต้นสายปลายเหตุของคำถามนี้ “ฆ่าใครหรือ”

“พวกคนที่บุกเข้ามาเมื่อคืน…รอพักฟื้นสองสามวัน ข้าจะไปฆ่าพวกมันให้หมด”

ดวงหน้าหมดจดอ่อนหวานอันไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก กลีบปากสีชาดพ่นถ้อยคำโหดเหี้ยมโดยไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ รอบตัวนางขัดแย้งกันไปหมด ชวนให้คนคันยุบยิบในใจ

เขากะพริบตาอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหน้าและยิ้มเอ่ย “ไม่ดี”

คิ้วเรียวดั่งใบหลิวของอูลั่วซิงมุ่นน้อยๆ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงปฏิเสธ

ฉินชิวเอ่ยต่อ “จวนจงหย่งกงเพิ่งเกิดเรื่องใหญ่ การคุ้มกันย่อมยิ่งทวีความแน่นหนา แม่นางอูบุกเข้าไปอีกครั้งเป็นการส่งตนเองไปตายอย่างไม่ต้องสงสัย ข้าไม่อยากให้แม่นางอูต้องเสี่ยงอันตรายอีก”

นางใจเต้นแรงคราหนึ่ง ละสายตาไปจากเขาไม่ได้อยู่บ้าง ก่อนจะบดริมฝีปากเป็นครู่จึงเอ่ยขึ้น “เช่นนั้น…มีของที่อยากได้หรือไม่ ข้ามีประโยชน์มากนะ ข้าจะไปเอามาให้ท่าน”

เขาพิศมองนาง ปากยกยิ้มดวงตาหยีโค้ง คล้ายนางพูดเรื่องขบขันอะไรไป จนทำเอาเขาเบิกบานยิ้มไม่หุบ

“ความหมายของแม่นางอูคือต้องการตอบแทนบุญคุณกระมัง” เขาวางโถยาที่เห็นก้นนั้นบนพื้น ขาข้างหนึ่งนั่งราบ อีกข้างงอขึ้นสูง เท้าแขนเสื้อกว้างบนเข่าที่งอขึ้นสูงอย่างเกียจคร้าน ท่านั่งเช่นนี้ผ่อนคลายตามอารมณ์ ชวนให้ท่วงทีของเขายิ่งดูสูงสง่างามวิสุทธิ์ “พบพานด้วยเพราะมีวาสนา เอ่ยถึงการตอบแทนย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะติดอยู่ในกรอบประเพณีเก่าๆ หากต้องการถือสาสิ่งเหล่านี้จริง เช่นนั้นข้าถอดเสื้อผ้าแม่นางอู มองเห็นและยังลูบคลำแล้ว สมควรรับผิดชอบเช่นกันใช่หรือไม่ หากเป็นดังนี้เจ้าต้องการตอบแทนคุณ ข้าก็จำเป็นต้องรับผิดชอบ ตรองดูแม่นางอูทำได้เพียงตอบแทนด้วยร่างกายเสียแล้วจึงจะได้ผลพอใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย”

สีหน้าของนางน่าขันยิ่ง

ตอนเขาเอ่ยจบ สีหน้าไร้อารมณ์ของนางก็นิ่งค้างไปอีกพักหนึ่ง จากนั้นราวกับเข้าใจกระจ่างในสิ่งที่เขากล่าว ดวงเนตรรูปเมล็ดซิ่งถลึงโตอย่างช้าๆ สุดท้ายก็เบิกกว้างจ้องเขาตาไม่กะพริบ

ฉินชิวจับจ้องนางตรงๆ เช่นกัน จากนั้นดวงตารียาวงดงามกะพริบคราหนึ่ง ทันใดก็ยิงฟันแย้มยิ้ม…

“หากแม่นางอูใช้ร่างกายตอบแทนก็เสียเปรียบแล้ว คนเช่นข้า ทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยอาชีพระดับล่างพรรค์นี้ ไม่ใช่คนที่จะฝากฝังชีวิตด้วยได้” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “ความจริงข้าเพียงเอ่ยหยอกล้อต่อจากเรื่องตอบแทนบุญคุณเท่านั้น ผลคือแม่นางอูไม่หัวเราะขบขันไม่พอ ยังทำแม่นางอูตกใจด้วย ช่างน่าละอายใจจริงๆ”

อูลั่วซิงลำคอแห้งผาก ดวงตาก็ฝืดแห้งเช่นกัน สุดท้ายแพขนตางอนดุจพัดก็กระพือขึ้น ได้สติกลับมากะทันหัน

“…ข้าไม่ได้ตกใจ” คำพูดนี้คือกำลังอวดตัว นางย่อมรู้ตนเองดี แท้จริงนั้นนางตกใจยิ่งยวด

แต่นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกอื่นผุดขึ้นมา ชั่วขณะไม่อาจบรรยายกระจ่างชัดว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร รู้เพียงคำพูดอธิบายตามหลังของเขาทำให้นางอึดอัดในอก ต่อให้ใบหน้างามสง่านั้นเปี่ยมรอยยินดี แต่สะท้อนเข้ามาในก้นบึ้งนัยน์ตานางแล้วก็ชวนให้รู้สึกบาดตาอยู่บ้าง

ยามนี้ดูเหมือนต้องพูดมากอีกสองสามประโยคจึงจะดี ทว่านางเป็นคนปากหนักพูดน้อยมาแต่ไหนแต่ไร จึงนึกไม่ออกว่าควรเอ่ยอะไรต่อ

สิ่งที่นางรู้และเข้าใจก็คือทักษะการฆ่าคน นอกเหนือจากนั้นมีเพียงคำว่า ‘ข้นแค้น’ สองคำนี้เท่านั้นที่อธิบายได้