ทดลองอ่าน ปีศาจเย้ารัก บทที่ 1-บทที่ 2

ชายบำเรออายุน้อยสามคนนั้นถูกหามออกจากห้องรับรอง รอยรัดที่ลำคอปรากฏชัด ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยกัดและรอยช้ำ ระหว่างขายิ่งอเนจอนาถไม่อาจทนดู เดิมแท่งหยกที่ค่อนข้างงามประณีตไม่รู้ถูกมัดด้วยวิธีอะไร ยังผลให้เลือดไม่ไหลเวียนจนเกือบเนื้อเยื่อตาย จุดดอกเบญจมาศด้านหลังถูกปู้ยี่ปู้ยำยับเยิน

เฟิ่งหมิงชุนฟื้นมาเห็นสภาพย่ำแย่ของพวกเด็กหนุ่มที่ประกายในดวงตาทั้งสองข้างดับวูบ จวนเจียนจะไม่กลับมาหายใจอีกอยู่รอมร่อ พลันรู้สึกทั้งโมโหทั้งร้อนรนและทั้งปวดใจอย่างแท้จริง

แต่สภาพนี้หากต้องการฟ้องร้องนั้นไม่ง่ายเลย การค้าที่สำนักชิงเยี่ยนทำคือส่งผู้ไปอย่างยินดีต้อนรับผู้มาอย่างปรีดา อาชีพฝืนใจขายความรัญจวน แขกที่ลงมือไม่รู้ขอบเขตใช่ว่าไม่ค่อยมีให้เห็น เพียงแต่ครั้งนี้รุนแรงเกินเหตุไปอย่างแท้จริง เรื่องเช่นนี้ทางการไม่มีทางสนใจ สำนักชิงเยี่ยนของเขาก็ไม่กล้าขึ้นฟ้องแขกกับหน่วยหยาเหมิน จริงๆ เช่นกัน

สิ่งเดียวที่สามารถปลอบประโลมจิตใจขึ้นมาเล็กน้อยก็คือแขกบุรุษฉกรรจ์ผู้เรียกตนเองว่า ‘เหยียนต้า’ ซึ่งทำชายบำเรอหนุ่มน้อยพิการไปสามคนผู้นั้น หลังจบเรื่องได้จ่ายเงินก้อนโตเป็นค่าปิดปากอำพรางความละอาย เฟิ่งหมิงชุนตรึกตรองแล้วตรึกตรองอีก เมื่อรับเงินผู้อื่นแล้วก็คิดอดกลั้นยอมให้เรื่องสงบลง พร้อมกันนั้นก็ลอบตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็จะจัดฝ่ายตรงข้ามเป็นแขกที่ไม่ต้อนรับ

ล้อเล่นอะไรกัน! ชายบำเรอแต่ละคนของหอพวกเขาล้วนผิวพรรณเนียนละเอียดบอบบาง ไม่อาจทนรับการทำลายย่ำยีได้อีก แต่…เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยสักนิด ยอดชายบำเรอของหอพวกเขา คุณชายอันดับหนึ่งของสำนักชิงเยี่ยน ฉินชิว ไฉนจึงจัดงานเลี้ยงขึ้นปุบปับ แล้วเชิญเหยียนต้ามาที่หอซือเฟยเสียได้?

คุณชายฉินชิวของหอพวกเขารูปลักษณ์ภายนอกแลคล้ายอ่อนโยนสุภาพ อ่อนแอดุจไร้กระดูก แต่เป็นคนที่มีความคิดเป็นของตนเองอย่างมาก เขาเฟิ่งหมิงชุนต่อให้เป็นเจ้าของสำนักชิงเยี่ยน ฐานะเทียบเท่าพ่อเล้า ทว่าเรื่องของฉินชิวกลับไม่กล้าสอดมือลึกเกินไป

ด้วยเหตุนี้พอรู้ว่าฉินชิวเชิญแขกบุรุษฉกรรจ์ที่ติดใจรสชาติมาเยือนสำนักชิงเยี่ยนอีกทั้งยังเชิญเข้าไปในหอซือเฟย เขาก็ตื่นตระหนกจนหัวใจแทบกระดอนออกมาจากลำคอ ไปเฝ้าอยู่ด้านนอกเกาหูขยุ้มหัวอย่างวิตกกังวลทั้งคืน กระทั่งพื้นที่ส่วนหน้าของหอก็ยังไม่มีเวลาดูแล

ในที่สุดหนอในที่สุด…สวรรค์เห็นใจ ทำให้เขาเฝ้ารอจนได้เห็นแสงจันทร์สว่างจ้าหลังฟ้ามืด!

“จะ…เจ้า เอ่อ…ไม่บาดเจ็บ สบายดี…เอ๋? สบายดีจริงๆ นี่นา!” เมื่อแน่ใจว่าคนตรงหน้าสุขกายสบายตัว ร่างกายอยู่ครบสมบูรณ์ เฟิ่งหมิงชุนพลันยกมือทาบหน้าอก ความประหลาดใจและฉงนฉงายฉายชัดบนใบหน้า

“ก็สบายดีนี่” รอยยิ้มของฉินชิวดั่งสายลมเอื่อยจันทร์กระจ่าง

“แต่…แต่ทั้งที่ร้องดังสนั่นยิ่ง เสียงหอบหายใจหนักกับเสียงคำรามต่ำระลอกแล้วระลอกเล่าดังลอยออกมาทั้งหมด คนที่ได้ฟังล้วนต้องหน้าแดง…อ๊าๆๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะ ด้วยกังวลว่าชิวกวนจะถูกข่มเหงอย่างโหดเหี้ยม จึงจับตาดูตั้งแต่ต้นจนจบ หากมีสถานการณ์อะไรเกิดขึ้นจริงพวกเราจะได้บุกเข้าไปช่วยคน…”

ฉินชิวยังคงยิ้ม ไม่คิดจะเปิดโปงเฟิ่งหมิงชุนหรือเตือนสติเขาว่าครั้งก่อนตอนพยายามบุกเข้าไปในเรือนพยายามจะช่วยชายบำเรอหนุ่มน้อยทั้งสาม สุดท้ายมีจุดจบอย่างไรเลยสักนิด

อีกด้าน เฟิ่งหมิงชุนที่กำลังพูดเองเออเองจู่ๆ ก็ชะงัก และเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างคล้ายสัมผัสอะไรบางอย่างได้ “ช้าก่อน! ยามนี้ย้อนคิดดู เอ่อ…พูดถึงเสียงหอบหายใจหนักและคำรามต่ำ เสมือนได้ยินแค่เหยียนต้าร้องอยู่เท่านั้น เป็นเสียงของเขาทั้งหมด ไม่มีเสียงของชิวกวนเลย! เนื้อเสียงของชิวกวนข้าจำได้ ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบเจ้าสงบเงียบยิ่ง เสียงร้องสักแอะก็ไม่ดังแว่วออกมา” หลังเว้นวรรคอึดใจหนึ่ง เฟิ่งหมิงชุนก็สรุปอย่างจริงจังออกมาว่า “ที่แท้ขณะร่วมเสพสุขกับบุรุษ ชิวกวนไม่ชอบส่งเสียงนี่เอง ทราบแล้วๆ ลำบากเจ้าโดยแท้”

บนทางเดินตกอยู่ใต้ความเงียบงันทันที

ดวงหน้างามหมดจดใต้แสงโคมแลคล้ายไม่แปรเปลี่ยน หลายอึดใจให้หลังถึงได้ยินฉินชิวตอบราบเรียบด้วยน้ำเสียงรื่นหู “ถูกต้อง ข้าเคยชินกับการไม่ส่งเสียง”

เฟิ่งหมิงชุนใช้สองมือเท้าคางก่อน ตามด้วยโบกหย็อยๆ ไปตรงด้านหน้า ท่าทางขัดเขินเข้าอกเข้าใจ “ทุกคนล้วนมีนิสัยและความชื่นชอบส่วนตัว โดยเฉพาะทำงานประเภทนั้น เป็นผู้ปรนนิบัติคนอื่นก็ได้รับการปรนนิบัติด้วยเช่นเดียวกัน ขอเพียงสามารถจัดการแขกในม่านมุ้งได้อย่างเหมาะสมเข้าที คลุกคลีดิ้นรนอยู่ใน ‘เส้นทางแห่งการฝึกตน’ สายนี้ จะร้องหรือไม่ร้องก็ไม่ต่างกัน พูดถึงที่สุดไยจะมิใช่เป็นจุดเด่นของตนเอง ชิวกวนรับมือไหวเป็นพอ”

“เอ่อ…อื้ม…ข้าคิดว่ายังพอรับมือไหวกระมัง” ฉินชิวพ่นลมหายใจแผ่วเบายิ่งออกมาคราหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงค่อย “เหนื่อยล้าอยู่บ้าง ได้เวลาพักผ่อนแล้ว”

ได้ยินดังนั้น เฟิ่งหมิงชุนรีบพยักหน้า “ถูกต้องๆ ชิวกวนรับแขกเข้าหอซือเฟยน้อยยิ่งนัก ทุกครั้งที่ต้อนรับล้วนต้องปรนเปรออย่างยิ่งใหญ่เต็มกำลัง ซ้ำหนนี้ยังเป็นคนพฤติกรรมทรามรับมือได้ยากผู้หนึ่ง ย่อมต้องเหน็ดเหนื่อยเป็นแน่แท้ เจ้ารีบพักผ่อนโดยเร็วเถอะ ที่เหลือหากมีเรื่องอะไรข้าจะคอยดูแลเอง ชิวกวนไม่ต้องสนใจแล้ว”

“เช่นนั้นลำบากเถ้าแก่ชุนแล้ว”

“แค่นี้สบายมาก” เฟิ่งหมิงชุนโบกแขนเสื้อทั้งสองข้างอีกครั้ง