ทดลองอ่าน ปีศาจเย้ารัก บทที่ 5-บทที่ 6

เขาผงะอึ้งทันใด ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความขัดเขินงุ่มง่ามของนาง ในใจอดอ่อนยวบลงไม่ได้

นางโผเข้ามาตรงหน้าเขาโดยอาศัยความกล้าหาญชั่ววูบเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ทว่ายามนี้แล้วเขาไม่มีวันยอมให้นางล้มเลิกกลางคันเป็นอันขาด สองมือเลื่อนไปจับข้อมือนาง ท่าทางราวเกาะเกี่ยวใกล้ชิดอย่างหักห้ามใจไม่ไหว แท้จริงเพื่อยับยั้งมิให้นางถอยหนีไป

เขาเป็นฝ่ายเริ่มแทรกลิ้นเรียวเข้าไปกระหวัดลิ้นจิ้มลิ้มของนางก่อน หลอกล่อให้นางจูบเข้ามาในปากเขา ริมฝีปากและฟันขบกระหวัดกันไปมาแผ่วเบา จุมพิตดูดดื่มไม่หยุดพัก…

ครั้นเมื่อกลีบปากทั้งสี่แยกจากกันในที่สุด อูลั่วซิงหอบหายใจติดๆ กัน พื้นฐานกำลังภายในยอดเยี่ยมเพียงไรก็ไร้ประโยชน์ ชั่วสติเผลอไผล เลือดลมเจือปนด้วยแรงปรารถนา ไอร้อนเดือดพล่านทุกรูขุมขนทั่วสรรพางค์กาย ไม่ใช่สิ่งที่จิตใจแน่วแน่จะควบคุมได้อีกต่อไป

อูลั่วซิงไม่รู้ว่าใบหน้าตนเองแดงก่ำเสียยิ่งกว่าเขา นางมองดูใบหน้าของเขาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่ออันปนเปกันของคนทั้งสอง ผิวหน้างามใสส่งประกายฉ่ำน้ำ ปากเรียวบางถูกดูดดุนจนบวมเจ่อ รู้สึกเพียงในกายตนเหมือนถูกจุดไฟร้ายขุมหนึ่ง เปลวไฟยิ่งแผดเผายิ่งลุกโหมขึ้นกว่าเดิม

ทว่านางไม่มีวันเป็นอย่างที่เขาพูด ที่ว่า…ต้องการจะ ‘หลับนอน’ กับเขา

ในสายตานาง เขาหาใช่ชายบำเรอที่ส่งแขกออกไปรับแขกใหม่เข้ามา มอบความรัญจวนแก่ผู้คนอย่างแน่นอน เขาไม่ใช่อะไรทั้งนั้น แต่ก็เป็นอะไรทั้งนั้นเช่นเดียวกัน นางที่ยามนี้อารมณ์ปรารถนาเข้มข้นไม่อาจยืนยันแยกแยะตำแหน่งของเขาในใจนางได้ชัดเจน เพียงเข้าใจว่าเขานั้นอ่อนไหวง่ายและงดงาม นางต้องการปฏิบัติกับเขาอย่างดีเยี่ยม

“คืนนี้ออกมาข้างนอก บน บนตัวข้าไม่มีของมีค่าอะไร…” นางควานหาของในอกอย่างติดจะประหม่า สุดท้ายก็ลูบของเล็กๆ ออกมาได้ จึงเอ่ยขึ้นเสียงค่อย “มีแค่ไข่ใบชาสองฟอง…”

อูลั่วซิงทำราวกับกำลังร้องขอความรัก ต้องการมอบของแทนใจต่อคนที่มีจิตปฏิพัทธ์ด้วยปานนั้น นางยื่นไข่สุกที่วางอยู่บนกระดาษเคลือบน้ำมันซึ่งหอมกลิ่นชาเต็มเปี่ยมมาตรงหน้าเขา ท่าทางกลัดกลุ้มเล็กน้อย เรียวคิ้วดวงตาขรึมเคร่งจริงจัง

ไข่ใบชาสองฟองนั้นเป็น ‘ค่าตอบแทน’ ที่พี่น้องสกุลหนีมอบให้นาง เป็นของที่นางสู้ด้วยชีวิตแลกมา

ไหล่สองข้างของนางห่อนิดๆ ของในมือเมื่อยื่นออกมาก็คล้ายอยากดึงกลับไปอีก เพราะนึกว่าเขาจะปฏิเสธ ไม่อยากได้

ทว่านางคิดผิดแล้ว ผิดมหันต์ คนที่ละโมบไร้ขีดสุดอย่างเขา ในเมื่อได้ลิ้มรสหวานล้ำแล้วไฉนเลยจะยอมปล่อยมือ

ดวงตายาวงามล้ำชี้ขึ้นเล็กน้อย เปิดเผยความรู้สึกแท้จริงอันเข้มข้นและเบาบางออกมา ได้ยินเขาหายใจรัวเร็วเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “ข้ามีค่าเท่ากับไข่ใบชาสองฟองพอดี ค่าพักค้างคืนนี้ ประจวบเหมาะพอดีทีเดียว”

อะไรกัน! ‘ค่าพักค้างคืน’ อะไรกัน ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย!

อูลั่วซิงอ้าปากหมายจะแก้ตัว ห่อกระดาษเคลือบน้ำมันในมือก็ถูกชิงไปเสียก่อนแล้ว พร้อมกับตัวนางก็โดนลากตามแรงไปด้วย

เขาหงายหลังลงนอน ราวกับนางเป็นคนผลักล้มลงไปอย่างนั้น

ทั้งสองนอนหันหน้าเข้าหากันบนเตียงกว้าง เขาสอดนิ้วเข้าไปในแขนเสื้อนาง ลากไล้จากข้อมืองามของนางขึ้นไปยังแขนเล็ก ตามด้วยค่อยๆ เคลื่อนไปยังบั้นเอวนางอย่างเชื่องช้า

เพราะมิได้ออกไปทำภารกิจ ราตรีนี้นางจึงสวมเพียงเสื้อคลุมสั้นผ้าหยาบสีเข้มเรียบๆ ท่อนล่างยังคงเป็นกางเกงคล่องตัวกับรองเท้าหุ้มข้อ มือเขาดึงกระตุกสายคาดเอวที่นางรัดอย่างส่งเดชก่อนออกมาข้างนอก ดึงปมเรียบง่ายให้คลายออกอย่างเงียบเชียบ

“ยามนี้แม่นางอูไม่อาจเปลี่ยนใจแล้ว” ฉินชิวลมหายใจหอมกรุ่นดั่งบุปผา “ข้าจะไม่มีทางทำให้เจ้าเสียใจ”