ทดลองอ่าน ปีศาจเย้ารัก บทที่ 5-บทที่ 6

นางเอื้อมมือไปสำรวจเบาะนุ่มด้านข้างด้วยจิตใต้สำนึก กลับได้รับสัมผัสที่เย็นยะเยียบกลับคืนมา เห็นชัดว่าเขาลุกจากไปได้สักพักหนึ่งแล้ว ข้อนี้ทำให้นางอดอึ้งตะลึงไม่ได้ นี่หมายความว่านางอยู่ข้างกายเขา อยู่ภายในหอที่เป็นของเขานี้ จิตใจของนางผ่อนคลายลงโดยสมบูรณ์

ต่อให้กลับไปยังเรือนไผ่ที่นางใช้ชีวิตร่วมกับอาจารย์และศิษย์น้อง นางยังมีโอกาสผ่อนคลายเช่นนี้น้อยยิ่งนัก การฝึกฝนร่างกายนานปีทำให้นางอาศัยเพียงการปรับลมปราณก็สามารถฟื้นฟูกำลังร่างกายคืนมาได้ ขณะเดียวกันก็ทำให้นางยากที่จะนอนหลับลึก อย่างไรเสียด้วยอาชีพที่นางใช้หาเลี้ยงตนเอง การรักษาความตื่นตัวไว้ตลอดเวลาจึงจะรักษาชีวิตน้อยๆ ได้

ทว่านางกลับนอนหลับจนไม่รู้เรื่องรู้ราว กระทั่งเขาลุกขึ้นไปเมื่อใดยังไม่รู้ตัว…

อูลั่วซิงลุกขึ้นนั่ง พบว่าบนร่างเปลือยเปล่ามีรอยจ้ำแดงนับไม่ถ้วน ระหว่างขาที่เดิมชื้นแฉะไปทั้งแถบก็ได้รับการทำความสะอาดอย่างง่ายๆ เรียบร้อย ไม่เหนอะหนะเหลือทนถึงเพียงนั้นอีก แต่ความรู้สึกประหลาดยังคงดำรงอยู่อย่างรุนแรง

นางก้มหน้ามองสำรวจด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ต้นขาด้านในมีรอยประทับแดงประปรายเช่นกัน รอยขบ รอยกัด รอยดูดเม้ม…

หากจำไม่ผิด นางก็ไม่ได้ให้ฝ่ายตรงข้ามสุขสบายมากเช่นกัน เขากัดนาง นางกัดตอบ เขาขบนาง นางก็ขบตอบกลับไป นี่เรียกว่า ‘ส่งของกำนัลแสดงไมตรีไปมา’ ของกำนัลที่ควรมอบคืนนางไม่ขาดพร่องไปแม้สักชิ้น…

ถึงแม้คิดเช่นนี้ นางก็ยังคงกัดริมฝีปากกุมหัว ท่าทางเหมือนอยากหาโพรงมุดหนีอย่างไรอย่างนั้นอยู่ดี

ทว่ายามนี้ไม่มีที่ให้นางหลบแล้ว ประตูลับตรงผนังหินนั้นโดนผลักเปิดโดยพลัน บุรุษที่พลิกเมฆาคว่ำพิรุณกับนางซึ่งออกไปได้ย้อนกลับมาแล้ว

ฉินชิวเห็นนางกำลังกอดผ้าคลุมผืนบางนั่งเงียบๆ อยู่บนเตียง เขาก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย มองนางอย่างลึกซึ้งวูบหนึ่งค่อยเยื้องกรายเข้ามาใกล้อย่างสุขุม

เขานั่งลงข้างเตียง คลี่ยิ้มให้นางและเอ่ยว่า “ฟ้าเพิ่งสว่างเท่านั้น คนทั้งหลายในสำนักชิงเยี่ยนเพิ่งจะพักผ่อนกันไปไม่นาน ข้ากังวลว่าเจ้าจะหิวจึงสั่งข้ารับใช้ชราไปเตรียมของกินมาสองสามอย่างก่อน ทั้งยังเตรียมน้ำร้อนสำหรับชำระล้างไว้ในห้องเล็ก ถ้าเจ้าอยากอาบน้ำก็ใช้ได้ทุกเมื่อ”

คนในคลองจักษุสวมเสื้อแขนยาวสีขาวหิมะอันสง่างาม ผมดำรัดหลวมๆ ไว้ด้านหลัง กลิ่นจันทน์หอมผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนจางของฝักเจ้าเจี่ยว ทั้งร่างสะอาดสะอ้าน สดชื่นโปร่งสบาย ดูเหมือนสภาพผู้ที่ร่วมอภิรมย์กับสตรีทั้งคืนและสูญเสียแรงพลังไปมากที่ใดกัน

อูลั่วซิงรู้สึกเสียความมั่นใจอยู่บ้างทันที

ทั้งที่นางเป็นคนรู้วรยุทธ์ฝึกลมปราณ ร่างกายกับลมปราณไม่รู้ว่าแข็งแกร่งกว่าเขากี่เท่าต่อกี่เท่า เหตุใดหลังจาก ‘ประมือ’ กันคำรบหนึ่ง ตรงกันข้ามกลับเป็นนางที่เหนื่อยอ่อนจนนอนหลับอุตุ เขาซึ่งสุภาพแบบบางกลับใบหน้าเปี่ยมลมวสันต์ แย้มยิ้มสองตาเจิดจ้า…อืม ความเป็นจริงคือสว่างจ้าเกินไปโดยแท้ ส่วนลึกนัยน์ตาเขาราวกับมีประกายไฟเปล่งประกายระยับ รอบตัวคล้ายห้อมล้อมด้วยอากาศไร้รูปก้อนหนึ่งที่นามว่า ‘อิ่มเอม’ อย่างสมบูรณ์

นางสัมผัสได้อย่างชัดเจน เขามีความสุขอย่างมาก ราตรีนี้นางรั้งอยู่ไม่จากไป สร้างความเบิกบานใจอันมหาศาลแก่เขา และนั่นมิใช่เพียงแต่ความรู้สึกเกี่ยวพันประสานเป็นหนึ่งทางร่างกายอย่างเดียว แต่เป็นกระแสความรู้สึกที่อยู่ลึกลงไปอีกชั้น

นางก็…ก็ชมชอบเขามากเช่นกัน ทว่ารอยยิ้มเช่นนั้นที่เขายิ้มให้นาง ราวกับเติมเต็มยิ่ง อิ่มใจยิ่ง และพึงพอใจยิ่ง แลคล้ายตั้งแต่ต้นจนจบผู้ที่ได้รับการย่ำยีมีแค่นาง ขอถามเถิดว่าจะไม่ให้อึดอัดใจได้อย่างไร

“ข้าอยากลุกไปชำระกายแล้ว” นางนึกว่าตนเองยังคงมีสีหน้าไร้ความรู้สึก ที่แท้พวงแก้มของนางแดงปลั่งดุจโลหิต

“ได้ ข้าจะอุ้มเจ้าไป” คุณชายอันดับหนึ่งผู้ช่ำชองเรื่องการปรนนิบัติรอบด้านพูดพลางคิดจะดึงแขนข้างหนึ่งของนางขึ้น

อูลั่วซิงรีบเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านอุ้มข้าไม่ไหวหรอก ขะ…ข้าหนักมาก”

“อย่างนั้นหรือ” ฉินชิวนิ่งค้างกะทันหัน สีหน้าครุ่นคิด ขบคิดครู่หนึ่งก่อนคลี่ยิ้มทันใด “ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้ากดทับ…กระทำบนตัวข้า รู้สึกเพียงจิตวิญญาณหลุดลอยหาใดเปรียบ กลับไม่รู้สึกว่าเจ้าหนักเลย”

เปรี้ยง!