ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 56

แต่ทันทีที่นางสัมผัสถูกตัวเว่ยเจี๋ย ถึงเพิ่งรู้สึกว่าตัวของเขาร้อนรุ่มมากเพียงใด ลายภาพพยัคฆ์บนร่างกายของเขายังไม่ทันได้ล้างออกดี กล้ามเนื้อที่เกร็งปูดแน่นแข็งประหนึ่งเหล็ก ยิ่งเขาออกแรงทั้งร่างกำยึดราวลูกกรงแน่นก็ยิ่งดูเหมือนสัตว์ร้ายที่ติดอยู่ในกรงขัง

ชั่วขณะที่มือของชุยเสียวเสี่ยวตบหลังของเขาเบาๆ ช่างดูเหมือนสัตว์บรรพกาลที่หลับใหลอยู่ตนหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยพลัน

เว่ยเจี๋ยหันหน้ามาช้าๆ ภายใต้ปอยผมที่ปรกหน้าคือดวงตาสีม่วงซึ่งวาวประกายปรารถนาอันรุนแรงจนยากจะดับคลายลงได้ ดวงตาคู่นั้นมองมายังเด็กสาวทางด้านหลัง เห็นแววตาของนางกระเพื่อมไหวดุจคลื่นธาราและพวงแก้มแดงซ่านดั่งไฟรุม…

ฉับพลันนั้นบุรุษหนุ่มก็ระเบิดเสียงคำรามก้องขึ้นคราหนึ่งแล้วโถมร่างใส่ชุยเสียวเสี่ยวพาล้มลงกับพื้น นางเม้มริมฝีปากแน่นสนิท แต่ก็ถูกบุรุษผู้นั้นประกบจูบอีกจนได้ มือทั้งสองข้างของนางก็ถูกเขารวบยึดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วย

ขนาดเวลาที่ชุยเสียวเสี่ยวต้องต่อสู้กับฤทธิ์มารของลูกแก้วปีศาจในร่างกายตนยังไม่ทรมานเท่าในเวลานี้เลย

สัมผัสร้อนเร่าบนริมฝีปากแผ่ซ่านไปทั่วอย่างรวดเร็ว ขณะที่เปลวไฟร้อนรุ่มในใจก็แผดเผาสติที่หลงเหลืออยู่ ท่ามกลางหมอกควันสีชมพูชุยเสียวเสี่ยวแทบไร้หนทางที่จะต้านทานแรงจู่โจมของบุรุษเหนือร่างต่อไปได้อีก

แขนนางกระหวัดเกี่ยวโน้มคอของชายหนุ่มเอาไว้ แม้สติรู้ตัวที่ยังกระจ่างชัดในใจจะร้องตะโกนลั่นว่าอย่า!

ทว่ายามเมื่อเสียงร่ำร้องแผดกล้าพลุ่งโพล่งออกมาจากปากกลับกลายเป็นเสียงเครือครางดั่งเสียงแมว “อย่า…”

ชุยเสียวเสี่ยวนึกโกรธตนเองที่ไร้กำลังสามารถ หยดน้ำตาหลั่งรินลงมาจากสองตาที่ปิดแน่นอย่างห้ามไม่อยู่

หยาดน้ำตาไหลชุ่มเปื้อนใบหน้าของเว่ยเจี๋ยทำให้เขาพยายามเหนี่ยวรั้งสติสัมปชัญญะของตนเองกลับคืนมาและยังทำให้เขานึกขึ้นได้ว่านางมิได้ชมชอบเขา…

น้ำตาเย็นเยียบทำให้เว่ยเจี๋ยที่เกือบสูญเสียสติรู้ตัวหยุดการกระทำได้ในที่สุด

เขาใคร่ครวญอย่างหนัก…ถ้าตอนนี้ปล่อยใจทำตามปรารถนา เกรงว่าชุยเสียวเสี่ยวคงจะเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ…

จะว่าไปแล้วถึงแม้ข้าจะอยากร่วมอภิรมย์กับนางจริงๆ แต่จำเป็นต้องพึ่งเจ้ายาชั่วร้ายอะไรนี่ด้วยหรือ

เขากัดลิ้นตนเองแรงๆ ใช้ความเจ็บปวดข่มไฟปรารถนาที่ลุกโหมในใจลง ทันใดนั้นเขาก็แผดเสียงคำรามก้องขึ้นอีกครั้ง ขณะเดียวกันก็ชักกระบี่ทัณฑ์สวรรค์ที่ชุยเสียวเสี่ยวทับอยู่ออกมาและกรีดคมกระบี่ขวับลงบนฝ่ามือตนเอง

เมื่อกระบี่ทัณฑ์สวรรค์กรีดผ่านส่วนใดก็ล้วนเจ็บปวดทรมานปานประหนึ่งโดนไฟแผดเผา แต่ก็ทำให้เว่ยเจี๋ยดึงสติกลับมาได้โดยสมบูรณ์

เวลานี้เองเว่ยเจี๋ยเปลี่ยนมาใช้มือข้างที่มีเลือดหยาดหยดกุมกระชับกระบี่ทัณฑ์สวรรค์ไว้แน่น แล้วดึงพลังของโอสถทองภายใน รวบรวมปราณแท้ทั้งหมดมาไว้บนตัวกระบี่ที่เกรอะกรังสนิมเขรอะเล่มนี้

เว่ยเจี๋ยคือยอดอัจฉริยะแห่งการฝึกบำเพ็ญเซียนโดยกำเนิด ผู้มีธาตุเซียนเช่นนี้ต่อให้เป็นพันปีก็ยากจะพบเจอสักคนหนึ่ง ยิ่งได้น้ำพุวิเศษของเผ่าจิ้งจอกเสริมอิทธิฤทธิ์เข้าไปยิ่งทำให้เขาผนึกโอสถทองภายในได้รวดเร็ว แม้เขาจะมิได้กลายเป็นจอมมารเหมือนอย่างรอยทางเดิมในชาติภพก่อน แต่โอกาสวาสนาของเขาก็ช่างชวนให้ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหลายรู้สึกอิจฉาตาร้อนเหลือเกิน