ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 97

เยี่ยอี้จับจ้องชุยเสียวเสี่ยว แม้จะกำลังแย้มยิ้ม แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง

สมควรตาย ก่อนหน้านี้ข้าหลงกลเจ้าเด็กผู้นี้ไปแล้วคราหนึ่งก็ยังไม่รู้จักเข็ดหลาบ!

เขาลืมไปได้อย่างไร เมื่อใดที่หญิงจอมโกหกผู้นี้ร้องไห้จะต้องมีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นเป็นแน่!

อวี๋หลิงเอ๋อร์หัวเราะร่าปรบมืออยู่ด้านข้าง “ตายแล้ว เว่ยเจี๋ยชนะแล้ว! ชนะแล้ว!”

เยี่ยอี้กล่าวเสียงเย็นชาว่า “จะชนะได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้าขี้โกง!”

ชุยเสียวเสี่ยวหัวเราะเสียงเย็นชา “แม่นางฝูผู้นั้นไม่เคยกล่าวว่าจะไม่นับแต้มหากผ่าลูกเต๋ามิใช่หรือ ทีเจ้ายังเขย่าลูกเต๋าแทนผู้อื่นเลย เหตุใดพวกเราจะผ่าลูกเต๋าไม่ได้เล่า”

แม่นางฝูหลุบสายตาลงมองลูกเต๋าที่ถูกผ่าออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยสีหน้าเยียบเย็น เอ่ยเสียงดังว่า “ก่อนหน้านี้ไม่ได้กล่าวจริงๆ ว่าไม่อาจทำเช่นนี้ได้ ในเมื่อดูว่าแต้มใครสูงใครต่ำ เช่นนั้นจอมยุทธ์เว่ยเป็นฝ่ายชนะ…”

ผลลัพธ์เช่นในตอนนี้มิใช่สิ่งที่แม่นางฝูยินดีจะได้เห็น

ทันทีที่นางกล่าวจบ เยี่ยอี้ก็พ่นโลหิตออกมาจากปาก ล้มลงกับพื้น สภาพของเขาในยามนี้เหมือนกับที่เจ้าของเรือแซ่จย่าบรรยายไว้ไม่มีผิด ทันทีที่พนันแล้วต้องชดใช้ด้วยชีวิต ต้องตัวแข็งล้มตายลงโดยไม่ทันได้คาดคิด

ทว่าในขณะที่เยี่ยอี้กำลังล้มลงนั้นก็มีลำแสงพุ่งออกมาทางศีรษะของเยี่ยอี้ พุ่งเข้าใส่ฉินหลิงเซียวที่กำลังจะเข้ามาประคองเยี่ยอี้

ร่างของฉินหลิงเซียวแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้ ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้าง

ฉินเฮ่อที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปพยุงบุตรชายเอ่ยเสียงเร่งร้อนว่า “หลิงเซียว เจ้าเป็นอะไรไป”

ถึงแม้ต่อหน้าเว่ยเจี๋ย ฉินหลิงเซียวจะไม่ได้ดูเก่งกาจอะไรนัก ทว่าแตกต่างจากร่างกายของคนไม่เอาไหนอย่างเยี่ยอี้ เดิมทีฉินหลิงเซียวคือผู้มีความสามารถแกร่งกล้าที่ฝึกตนมาถึงสองชาติภพ แล้วจะยอมให้ผู้อื่นมาครอบครองร่างกายง่ายๆ ได้อย่างไร

ในเวลานี้จิตปฐมของต้งยวนกำลังประลองอย่างดุเดือดกับวิญญาณเดิมของฉินหลิงเซียว การต่อสู้เช่นนี้เกิดขึ้นในร่างกายของฉินหลิงเซียว ต่อให้ฉินเฮ่อที่อยู่ข้างๆ จะร้อนใจปานใดก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้

เวลานี้ชุยเสียวเสี่ยวเข้าใจดีทุกอย่าง มิน่าเล่าเมื่อครู่นี้เยี่ยอี้จึงปกป้องดูแลฉินหลิงเซียวประหนึ่งดูแลบุตรชายของตน ซ้ำยังไม่ยอมให้ฉินหลิงเซียวแพ้พนันจนต้องสูญเสียตบะไปสิบปีอีก

ที่แท้มหาเทพองค์นี้ก็หมายตาคนผู้นี้เอาไว้แต่แรก คิดจะครอบครองร่างกายของฉินหลิงเซียว!

ประมุขน้อยฉินผู้น่าสงสาร ไม่รู้เลยว่าตนเองกลายเป็นเหยื่อของมหาเทพที่ตนเองเคารพบูชามาตั้งแต่แรกแล้ว

ในที่สุดฉินหลิงเซียวที่ตัวแข็งไม่ขยับเขยื้อนก็เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ

ชุยเสียวเสี่ยวเห็นใบหน้าหล่อเหลาของฉินหลิงเซียวพลันมีแสงสว่างเรื่อเรืองราวเนื้อหยกแผ่ออกมา ซ้ำยังมีรอยยิ้มบางเบาประหนึ่งปุยเมฆก็พลันเข้าใจในทันที ดูท่าจิตปฐมของมหาเทพจะสามารถครอบงำเจ้าของเดิมได้อย่างง่ายดาย ฉินหลิงเซียวในตอนนี้กลายเป็นมหาเทพต้งยวนแล้ว!

อึดใจต่อมาต้งยวนก็พลันแย่งชิงรูปสลักเพลิงเก้าอินที่วางอยู่บนโต๊ะพนันด้วยความเร็วราวสายฟ้าฟาด

ไม่รู้ว่ารูปสลักที่แม่นางฝูวางเอาไว้บนโต๊ะพนันนั้นหายไปตั้งแต่เมื่อใด ส่วนต้งยวนที่เมื่อครู่นี้เอาชนะไม่ได้ก็ขโมยไปอย่างหน้าไม่อาย

เว่ยเจี๋ยย่อมไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาเหาะเหินเข้าไปขัดขวางในทันที

ต้งยวนในเวลานี้สิงอยู่ในร่างของฉินหลิงเซียว หลอมรวมร่างกายของผู้มากความสามารถจนกลายเป็นแก่นพลัง สำหรับต้งยวนไม่ต่างจากพยัคฆ์ติดปีก ดังนั้นเมื่อเขาโจมตีพลังอสนีบาตลงมาจึงมีอานุภาพยิ่งใหญ่จนไม่อาจต้านทานได้ พริบตาเดียวก็ซัดพลังฉีกทึ้งร่างของเว่ยเจี๋ย

ในขณะที่ต้งยวนโจมตีด้วยอสนีบาตนั้น ชุยเสียวเสี่ยวก็กระโดดเข้าขวางหน้าปกป้องเว่ยเจี๋ยเอาไว้

ชั่วขณะที่พลังชุยเสียวเสี่ยวและต้งยวนกำลังปะทะกันนั่นเอง จึงสัมผัสได้ว่าพลังเทพนั้นน่ากลัวเพียงใด ชั่วพริบตานั้นสัตว์คุ้มกายในร่างก็เริ่มตื่นตัวอยู่ในสภาวะป้องกัน

แสงห้าสีปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงร้องยาวของพญาหงส์ กลายเป็นห้าพญาหงส์สยายปีกคุ้มกันเว่ยเจี๋ยและชุยเสียวเสี่ยวที่อยู่ตรงกลางอย่างแน่นหนา พลังจิตของพวกมันและพลังเทพของต้งยวนกระทบกระทั่งกันจนทำให้ห้องโถงปริแตกออกทั้งหมด

ท่ามกลางฝุ่นผงฟุ้งตลบอบอวล นี่เป็นครั้งแรกที่ต้งยวนได้เห็นยันต์ห้าพญาหงส์คุ้มกันวิญญาณของชุยเสียวเสี่ยว ลำแสงพญาหงส์พร่างพรรณรายสะท้อนให้รอบด้านเต็มไปด้วยสีสันทั้งห้าจนละลานตา

ม่านตาของต้งยวนหดเล็กลง ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มเบาสบาย สีหน้าของเขาแข็งทื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมเยียบเย็นอย่างมิอาจมีสิ่งใดเทียบเทียม “เหตุใดสัตว์คุ้มกายขององค์เทพเวยเฟิ่งจึงมาอยู่ในร่างคนธรรมดาเช่นเจ้าได้”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 17 มี.ค. 69