ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 98

เมื่อสลัดเว่ยเจี๋ยออกไปได้แล้ว ต้งยวนก็สามารถตรวจสอบโจรสาวผู้นี้ได้อีกครั้ง

“พูด! ยันต์คุ้มวิญญาณของเวยเฟิ่งมาอยู่ที่ร่างของเจ้าได้อย่างไร”

คางของชุยเสียวเสี่ยวถูกต้งยวนบีบไว้จนเจ็บ นางสะบัดศีรษะหนีด้วยความโมโห ซ้ำยังเคลื่อนยันต์พลังน้ำโจมตีใส่ต้งยวน

แต่ยังไม่ทันที่นางจะร่ายเวท ร่างกายก็ถูกบางสิ่งบางอย่างมัดเอาไว้จนเคลื่อนไหวไม่ได้

หลังสับเปลี่ยนร่างกายแล้ว พลังของมหาเทพที่สามารถสำแดงเดชได้อย่างเต็มที่ก็น่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้ ร่างกายของมนุษย์ปุถุชนเป็นดั่งมดปลวกที่สามารถเหยียบย่ำได้ตามแต่ใจ

ต้งยวนหลุบสายตาลงมอง แววตาไร้ซึ่งความเมตตากรุณา เพียงกล่าวเสียงเย็นชาว่า “รีบพูดมา มิเช่นนั้นข้าจะหักคอเจ้าเสีย!”

ชุยเสียวเสี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก กล่าวตามความจริงว่า “ข้าเพียงไปพบดินแดนนิรันดร์แห่งหนึ่งเข้าโดยไม่ตั้งใจ จึงได้พบห้าพญาหงส์เข้า ข้าไม่ได้ขโมยของของผู้อื่นเลยนะ ห้าพญาหงส์พวกนี้ให้ตายอย่างไรก็จะอยู่ในร่างของข้าให้ได้”

ระหว่างที่กล่าวนั้นต้งยวนก็ลงมือ ใช้นิ้วยาวเกี่ยวสาบเสื้อของชุยเสียวเสี่ยว เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเรียวบางของนาง รวมทั้งภาพสัญลักษณ์พญาหงส์ที่อยู่ใต้กระดูกไหปลาร้านั้นด้วย

ใช่แล้ว แม้แต่หน้าตาของรูปสัญลักษณ์ก็ยังเหมือนกับที่เวยเฟิ่งมีไม่ผิดเพี้ยน

มือของต้งยวนสั่นระริก พญาหงส์เป็นสัตว์ที่มีความศักดิ์สิทธิ์สูงสุด พวกมันไม่ยอมศิโรราบให้ผู้ใดง่ายๆ และจะภักดีต่อนายของตน

ทั่วทั้งสวรรค์และโลกหล้ามีเพียงเวยเฟิ่งเท่านั้นที่สามารถทำให้ห้าพญาหงส์ยอมศิโรราบ รับพวกมันมาเป็นสัตว์คุ้มกายได้

หากเป็นอย่างที่ชุยเสียวเสี่ยวกล่าวจริง ห้าพญาหงส์นี้เป็นฝ่ายสิงร่างของนางก่อน เช่นนั้นนาง…จะมิใช่เวยเฟิ่งกลับชาติมาเกิดจริงๆ หรือ

เฟิ่งเอ๋อร์น้อยของเขา…กลับชาติมาเกิดยังโลกมนุษย์แล้วจริงๆ หรือ

ในขณะที่บังเกิดความตื่นเต้นยินดีอย่างไม่อยากจะเชื่อนั่นเอง ต้งยวนก็คิดอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือดินแดนลับพญาหงส์และศิลาเทพปีศาจที่ปิดผนึกพลังบารมีเทพขององค์มหาเทพกู่เหยียนเอาไว้อยู่ที่ผากุ่ยสือเช่นเดียวกัน เช่นนี้ราวกับว่าได้ลอบทำสัญญาว่าจะกลับชาติมาเกิดร่วมกันอีกครั้ง!

เวยเฟิ่ง หรือว่าเจ้าจะหักหลังข้า ลอบคบชู้กับมหาเทพกู่เหยียนเช่นนั้นหรือ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ต้งยวนก็ออกแรงที่มืออีกครั้งโดยไม่รู้ตัว เอาแต่จับจ้องแม่นางน้อยที่เขาโอบอยู่ในอ้อมกอดอย่างเอาเป็นเอาตาย

นางเอาแต่อิงแอบแนบชิดกับชายอื่นต่อหน้าเขาโดยไม่ได้รู้สึกหวั่นเกรงมาตลอดเวลาเช่นนี้

ส่วนเขาก็ถูกสวมเขามาหลายร้อยปีโดยไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด!

ส่วนเหตุผลที่เวยเฟิ่งไม่ยอมกลับชาติมาเกิดเสียทีนั้น ดูเหมือนจะค่อยๆ ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะนางไม่อยากกลับชาติมาเกิด หรือว่าถูกผู้อื่นขัดขวางจนกลับชาติมาเกิดไม่ได้กันแน่

มหาเทพกู่เหยียน เจ้าช่างดีเสียจริง บังอาจซุกซ่อนครอบครองสตรีของข้า!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้คลื่นลมถาโถมรอบด้านก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้ ต้งยวนถลึงตาจับจ้องเว่ยเจี๋ยชายชู้ที่อยู่นอกกำแพงปราณอย่างอาฆาตแค้นอีกครั้ง

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนมีนาคม 2569)