ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 11-12

ตกกลางคืนถึงเวลานั่งสมาธิ ชุยเสียวเสี่ยวผู้ไม่เคยกระตือรือร้นในการฝึกบำเพ็ญเพียร ครั้งนี้กลับหาเนินเล็กๆ ห่างจากกลุ่มศิษย์ร่วมสำนักไว้แต่เนิ่น พอปูเบาะรองแล้วก็หลับตาทำสมาธิทันที

ที่นางขมีขมันเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล เพราะหลังจากลูกแก้วปีศาจเข้ามาอยู่ในตัว นางมักรู้สึกเหมือนมีเสียงเสียงหนึ่งกำลังชักจูงนาง

เมื่อครั้งเลือกเดินตรงทางแยกมายังเมืองชื่อซีก็คราวหนึ่งและครั้งที่ยื่นมือไปหยิบรูปสลักอย่างมิได้เต็มใจก็อีกคราวหนึ่ง

ชุยเสียวเสี่ยวไม่ใช่คนเลอะๆ เลือนๆ ถึงขนาดจะดูแผนที่ผิด ยิ่งไม่ชอบหาเรื่องยุ่งยากที่จะไปหยิบไปจับรูปสลักครึ่งคนครึ่งงูอะไรนั่น

ดูเหมือนว่านางได้รับอำนาจจากลูกแก้วปีศาจ จนบางคราที่ความคิดจิตใจอ่อนแอก็จะกระทำสิ่งที่ขัดกับความตั้งใจของตนเองโดยไม่รู้ตัว ถ้าหากไม่อาจหาต้นสายปลายเหตุแล้วปล่อยให้เป็นไปตามเสียงจากส่วนลึกในใจ เช่นนั้นก็อาจเกิดเรื่องตามมาแน่

ดังนั้นนางจึงรีบทำสมาธิเพื่อดูว่าสามารถเข้าสู่ห้วงฝันและหาคำตอบว่าปีศาจโลหิตในฝันร้ายครานั้นคืออะไรกันได้หรือไม่

และเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด ก่อนนั่งปักหลักทำสมาธิชุยเสียวเสี่ยวก็กรีดปลายนิ้วสองนิ้วของตนไว้ให้เลือดไหลออกมาป้องกันปีศาจโลหิตมาลอบโจมตี

เจ้าปีศาจโลหิตนั่นอาจกลัวกลิ่นเลือดของชุยเสียวเสี่ยวจึงไม่ปรากฏตัวออกมาจริงๆ แต่หลังจากเข้าสู่ห้วงสมาธิ เสียงแปลกๆ ในใจของชุยเสียวเสี่ยวกลับค่อยๆ ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ

‘แม่หนูน้อยตัวเปี๊ยก เจ้าตามหาข้าอยู่รึ ไม่ต้องหาหรอก ข้าถูกเลือดในตัวเจ้าสะกดเอาไว้มิให้เพ่นพ่านไปที่ใดได้ชั่วคราว…แต่เจ้าอย่าคิดว่าจะกำจัดข้าได้ง่ายๆ ล่ะ’

ชุยเสียวเสี่ยวหลับตาถามโดยไร้เสียง เจ้าเป็นใคร คิดจะทำอะไรกันแน่

เสียงนั้นหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า ‘ข้ารึ พวกเจ้ามิได้ตั้งชื่อให้ข้าว่า ‘โลภะ’ หรอกหรือ ปราณปฐมของข้าถูกยันต์ของเจ้าทำลายเสียหาย ได้แต่อาศัยสิงร่างที่มีชีวิตอยู่เท่านั้น ใครจะรู้เล่าว่าเจ้าผู้มีความสามารถแค่นี้จะทำร้ายข้าจนไม่อาจขยับเขยื้อนไปที่ใดได้…เจ้าวางใจเถิด หากสบโอกาสเหมาะเมื่อใดข้าก็ไม่อยากค้างอยู่ในร่างเจ้าแม้แต่เค่อ* เดียว’

เจ้าชักพาให้ข้ามาที่เมืองชื่อซีนี่ใช่หรือไม่ เพียงเพื่อจะให้พวกข้ามาพบรูปสลักนั้นหรอกหรือ มันมีที่มาอย่างไรกันแน่

ชุยเสียวเสี่ยวยังคงหลับตาซักถามอีกหลายคำ แต่คล้ายว่าลูกแก้วปีศาจคร้านจะตอบ เพียงหาวหวอดใส่แล้วย้อนว่า ‘ถามอะไรเยอะแยะปานนั้น อีกหน่อยเจ้าก็จะรู้เอง จริงสิ พิษอินของข้าแพร่กระจายไปทั่วร่างเจ้าแล้ว แม่หนูน้อย เจ้าต้องเข้มแข็งเอาไว้ อย่าเพิ่งรีบตายเสียก่อนล่ะ…’

ครั้นพูดจบลูกแก้วปีศาจก็ดูเหมือนจะเหนื่อยยิ่ง ไม่ว่าชุยเสียวเสี่ยวจะเรียกหาอย่างไร มันก็ไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลย

ชุยเสียวเสี่ยวลืมตาขึ้นหลังจากนั่งสมาธิเสร็จ พานตกใจสะดุ้งแทบจะกระโดดหนี เพราะศิษย์ร่วมสำนักทั้งสามมานั่งยองมองจ้องนางราวกับกำลังดูลิง

เจียงหนานมู่มองศิษย์น้องเจ้าสำนักด้วยสายตาเคารพเลื่อมใส กระซิบกับนางว่า “ศิษย์น้อง ตกลงเจ้าบรรลุวิถีธรรมอะไรแล้วใช่หรือไม่ เหตุใดฝึกบำเพ็ญได้รุดหน้าราวว่าหนึ่งวันพันหลี่** เช่นนี้ นี่แค่ไม่กี่วันเจ้าก็นั่งสมาธิจนเกิดลำแสงเรืองๆ อยู่บนหัว ดูท่าจะเข้าสู่ห้วงจักรวาลน้อยแล้วกระมัง!”

เมื่อครู่ตอนชุยเสียวเสี่ยวนั่งสมาธิมีไอร้อนผะผ่าวบนศีรษะของนางจริงๆ และทั่วร่างกายก็เปล่งแสงคล้ายกับเกราะแสงรัศมีขุนพลสวรรค์ของสำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้าออกมา

แม้แสงรัศมีของนางจะยังอ่อนจางมาก ไม่อาจเทียบได้กับศิษย์สำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้า แต่ก็เหนือกว่าศิษย์ร่วมสำนักทั้งสามคนอย่างชัดเจน ดูท่านางจะมีอนาคตไกลแน่

ชุยเสียวเสี่ยวได้ยินแล้วก็อึ้งไป นางมีเคล็ดวิชาอะไรที่ใดเล่า แค่ว่าตอนผู้อื่นนั่งสมาธิต่างต้องจดจ่อและผ่อนคลาย ส่วนนางกลับต้องถกเถียงกับปีศาจและอาจต้องปะทะต่อสู้กันถึงตายได้ทุกเมื่อ

บางทีอาจเพราะเหตุนี้การนั่งสมาธิของนางถึงเป็นการลงแรงครึ่งเดียวแต่ให้ผลเท่าทวี ทำให้พลังตบะปราณแท้ทุ่งโอสถพุ่งทะยานเพิ่มพูนขึ้นด้วยเวลาอันรวดเร็ว…

นางพลันนึกถึงที่มาของลูกแก้วปีศาจนี้ได้ มันคือปราณพิษที่จอมมารเว่ยเจี๋ยขับออกจากร่างกาย นั่นหมายความว่าลูกแก้วปีศาจย่อมอยู่กับเว่ยเจี๋ยมาช้านาน

ในตอนนั้นพลังตบะของเว่ยเจี๋ยก็ระเบิดพุ่งทะยานสูงอย่างฉับพลันเช่นกัน บางทีเขาอาจจะเป็นเช่นเดียวกับนางในตอนนี้ ต้องคอยถ่วงรั้งฤทธิ์มารในกายอยู่เนืองๆ แต่ก็บรรลุผลชนิดหนึ่งวันพันหลี่ได้…

ชุยเสียวเสี่ยวคิดถึงตรงนี้ก็ทอดถอนใจ เอ่ยกับศิษย์พี่รองและคนอื่นๆ ว่า “ข้าอยากจะแบ่งเคล็ดวิชานี้ให้ผู้อื่นเหลือเกินจริงๆ…พวกท่านอยากรับลูกแก้วปีศาจไปหรือไม่เล่า”

ทั้งสามคนรีบส่ายหน้าดิกราวกับเป็นกลองป๋องแป๋ง