ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 13-15

บทที่ 13

อาอี้ถูกศิษย์พี่ใหญ่ตวาดใส่เช่นนี้ก็รีบหยิบยันต์ปราบมารมือพัลวัน แล้วตามศิษย์พี่ใหญ่พุ่งไปหาชุยเสียวเสี่ยว

ชุยเสียวเสี่ยวเพ่งสมาธิจดจ่อเพื่อรวบรวมพลังมาตลอดและสามารถควบคุมวารีได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่นางกำลังควบคุมสายน้ำได้อย่างเยี่ยมยอดกลับต้องตกใจเสียงตะคอกขู่ของศิษย์พี่ใหญ่

ผลคือน้ำที่นางควบคุมล้วนไม่สูญเปล่าแม้แต่หยดเดียว พวกมันร่วงหล่นจากอากาศตกลงกระแทกพื้นแล้วสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าและเนื้อตัวของศิษย์พี่ทั้งสองจนเปียกปอนเป็นไก่ตกน้ำแกง*

ชุยเสียวเสี่ยวสะบัดแขนที่ปวดเมื่อยครู่หนึ่ง ยิ้มให้พวกศิษย์พี่ทั้งสองอย่างรู้สึกผิด “โธ่ ข้าขออภัย แต่พวกท่านยังมิได้อาบน้ำล้างหน้าไม่ใช่หรือ ถือเสียว่าได้ล้างหน้าล้างตัวพอดีเลย…”

กระทั่งจีอู่ชีพิจารณาจนแน่ใจแล้วว่าชุยเสียวเสี่ยวมิได้ถูกปีศาจมารครอบงำจริงๆ แต่เป็นเพราะนั่งทำสมาธิเมื่อคืนจนบรรลุเคล็ดวิชาควบคุมวารีสำเร็จ ดวงตาของเขาก็เบิกจ้องจนปูดโปนเป็นลูกกระพรวน

“เป็นไปไม่ได้! เห็นๆ อยู่ว่าเมื่อคืนเจ้าเข้านอนไปแล้ว จะฝึกพลังจนก้าวล้ำเช่นนี้ได้อย่างไร”

ดวงตาของศิษย์พี่รองเจียงหนานมู่ก็เบิกกว้างเช่นกัน ยิ่งเมื่อรู้ว่าเมื่อครู่ชุยเสียวเสี่ยวมิได้ใช้ยันต์ใดๆ เลย เพียงท่องคาถาควบคุมวารีเงียบๆ ลูกตาของนางก็แทบถลนออกมา

พึงรู้ว่าการใช้พลังวิชาของสำนักยันต์คาถานั้นล้วนอาศัยยันต์เป็นสื่อนำ เช่นเดียวกับคนขึ้นเขา ถ้าใช้ไม้เท้าช่วยค้ำเดินย่อมเหมือนลงแรงครึ่งเดียวบรรลุผลเท่าทวี

แท้จริงแล้วนี่เป็นเพราะพลังจิตไม่เข้มแข็งพอ จำเป็นต้องใช้สิ่งยึดเหนี่ยวภายนอกแสดงออกมา และเพราะการใช้ยันต์นี้เองทำให้ตำหนักสำนักอื่นดูถูกดูแคลนว่า…ผู้ฝึกฝนวิชายันต์คาถาล้วนอ่อนด้อยไร้สามารถมาแต่เกิด ไม่เหมาะจะฝึกบำเพ็ญเพียรแต่แรกแล้ว

ช่างเปรียบเหมือนคนร่างกายอ่อนแอ ขาแข้งไม่อำนวยแต่กลับอยากใช้ไม้เท้าปีนเขาสูง ฝืนปีนไปได้ระยะหนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่วกวนอยู่ตรงไหล่เขาเท่านั้น

เพราะข้อจำกัดเรื่องพรสวรรค์นี้ สำนักวิชาเช่นสำนักยันต์คาถาจึงยากจะเกิดยอดอัจฉริยะที่สะท้านสะเทือนไปทั่วทิศ

ส่วนผู้ที่ฝึกฝนบำเพ็ญเพียรไปจนถึงขั้นควบคุมธาตุทั้งห้าได้โดยไม่ต้องใช้ยันต์เลยนั้น ในบรรดาสำนักยันต์คาถาแห่งต่างๆ ตลอดสองร้อยปีที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าจะไม่เคยได้ยินว่ามี

เหตุว่าเมื่อไม่มียันต์ก็จำเป็นต้องใช้พรสวรรค์และการสั่งสมพลังตบะที่สูงส่งยิ่ง หากใช้ไม้เท้าค้ำยันเช่น ‘ยันต์’ นี้จนเคยชินเสียแล้วก็มีน้อยคนนักที่จะสละมันทิ้งแล้วกลับมาเดินธรรมดาอีกครั้ง

ทว่าตอนนี้ชุยเสียวเสี่ยวแห่งสำนักยันต์คาถาเขาหลิงซานของพวกเขา…สามารถทำได้แล้ว! ปัญญาความสามารถของนางสูงส่งกว่าพวกเขาเพียงใดกัน

เมื่อได้ยินเจียงหนานมู่บอกว่าชุยเสียวเสี่ยวมิได้ใช้ยันต์เสกวารีแต่อย่างใด จีอู่ชีก็ยังไม่เชื่อ

ชุยเสียวเสี่ยวมิได้พูดอะไรมาก เพียงชูนิ้วเรียวยาวขึ้นมาสองนิ้วแล้วดึงน้ำเป็นสายเล็กๆ จากในลำธารขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งใส่ใบหน้าคร้ามเข้มของศิษย์พี่ใหญ่อย่างไม่เกรงใจ “เป็นอย่างไรบ้าง เช่นนี้ท่านเชื่อแล้วใช่หรือไม่”

จีอู่ชีเช็ดหน้าที่เปียกแฉะ ไร้คำจะเอ่ยต่อโดยแท้