ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 13-15

บทที่ 14

ในเมื่อชุยเสียวเสี่ยวเคยเอาชนะอำนาจของลูกแก้วปีศาจมาได้หลายครั้งและพลังตบะของนางก็สูงขึ้นบ้างแล้ว เช่นนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่นางต้องยอมจำนนต่อพิษอินง่ายๆ

ยามที่พิษอินจากลูกแก้วปีศาจออกฤทธิ์ย่อมทำให้เจ็บปวดทรมานแสนสาหัส แต่เมื่อพิษไหลเวียนไปตามเส้นเลือดมุ่งสู่จุดตันเถียนก็พาให้สัมผัสเส้นชีพจรต่างๆ ได้ชัดเจนทั่วทุกที่

นอกจากความเจ็บปวดแล้ว ชุยเสียวเสี่ยวยังได้ค้นพบทางโคจรของเส้นชีพจรในร่างกายตนที่แต่ก่อนไม่เคยเข้าใจ ด้วยการนำของพิษร้ายนางถึงกับตื่นรู้ได้ในฉับพลัน

พึงรู้ว่าผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรนั้นไม่ว่าจะมุ่งเน้นฝึกปราณ ผนึกโอสถ หรือวาดยันต์ ก้าวแรกก็ล้วนต้องเปิดเชื่อมเส้นชีพจรในร่างกายตนและเรียนรู้จักโคจรลมปราณให้เป็นเสียก่อน ขอเพียงใช้ลมปราณได้อย่างแคล่วคล่องจึงนับได้ว่าขึ้นโถงใหญ่เข้าห้องในสำเร็จ

แต่ก่อนชุยเสียวเสี่ยวนั่งสมาธิล้วนรู้สึกแต่ปวดหลังเมื่อยเอวทุกครั้ง ไม่อาจสงบนิ่งกำหนดสมาธิได้เหมือนศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นๆ เลย สาเหตุหนึ่งก็เป็นเพราะเช่นนี้

ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ว่าบนเส้นทางของการบำเพ็ญเพียรอาจต้องอาศัยพรสวรรค์และปณิธานของมนุษย์ถึงครึ่งหนึ่ง แต่ ‘โอกาสวาสนา’ นั้นกลับเป็นสิ่งที่จะประสบพบเจอเองแม้มิได้ร้องขอ

ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าบางครั้งโอกาสวาสนาก็มิได้สดสวยดั่งบุปผาพราวพรั่งเสมอไป แต่มักมาพร้อมกับหนามแหลมคมด้วยเช่นกัน

ครั้งนี้นางถูกพิษอินทรมาน แต่ก็ไม่ถึงขั้นสูญสิ้นสติสัมปชัญญะจนกลายร่างเป็นปีศาจเหมือนสะใภ้สกุลไป๋ เหตุก็เพราะมีโลหิตยอดอินช่วยยับยั้งไว้

หากอดทนฝืนกลั้นความทรมานต่อไปได้ก็อาจก้าวข้ามเขตกั้นอันสูงล้ำระหว่างคนธรรมดากับผู้บำเพ็ญเพียรได้เร็วขึ้น

นางอยากจะรู้นักว่าระหว่างตัวนางกับฉินหลิงเซียว สุดท้ายใครต้องเป็นฝ่ายขอร้องใครกันแน่!

เหล่าศิษย์สำนักกระบี่คล้ายกับไม่คาดคิดว่าจนถึงขั้นนี้แล้วชุยเสียวเสี่ยวจะยังไม่รู้ดีรู้ชั่ว พาให้พวกเขาอึ้งตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ ตำหนักใหญ่บนเขาจิ่วเสวียนเจี้ยน ฉินหลิงเซียวซึ่งนั่งสมาธิเข้าสู่ห้วงอนัตตากำลังใช้วิชารวมจิตเพ่งผ่านดวงตาของศิษย์ผู้หนึ่ง มองดูภาพฉากที่ชุยเสียวเสี่ยวปฏิเสธเสียงแข็ง

ฉินหลิงเซียวฝึกปราณกระบี่ถึงขั้นแปดจึงมิได้โมโหโกรธามาเนิ่นนาน แต่ครานี้เขาถูกชุยเสียวเสี่ยวยั่วโทสะจนเกือบกระโดดผลุงขึ้นมาจริงๆ แล้ว

ไม่สำนึกดีชั่วเกินไปแล้ว!

เสียแรงที่เขาคิดถึงชื่อเสียงแทนนางตั้งมากมาย กระทั่งจะมอบเกียรติยศแก่นางด้วย ใครเลยจะรู้ว่าเป็นการเล่นพิณให้ควายฟัง นางไม่เห็นค่าความปรารถนาดีของเขาแม้แต่น้อย

พิษอินปราณปีศาจระดับนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนแดนสวรรค์ต้าหลัวเทียน ก็ทนดื่มได้แค่กาเดียว แม่นางน้อยมีเอ็นกระดูกเป็นปุถุชนเช่นนางจะมีปัญญาความสามารถอะไรไปต้านทานไหว

หรือนางคิดไปว่าการที่คนเช่นเขาเอ่ยปากขอแต่งงานก่อนเป็นเพราะหลงใหลในความงามของนางจนอยากเอาเปรียบนางอย่างนั้นรึ

เดิมทีคิดว่านางอวดกล้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินหนา ฉินหลิงเซียวจึงจงใจรอสักหน่อย ให้ถึงเวลาที่พิษอินออกฤทธิ์ก่อนค่อยหาบันไดลงให้นาง

ตอนนี้ดูท่าศิษย์ที่เจ้าถังโหย่วซู่สั่งสอนมาจะทึ่มทื่อเร่อร่า ทั้งดื้อด้านดักดานจริงๆ