ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 5-6

บางทีอาจเป็นเพราะความตื่นเต้นบีบคั้นช่วยทะลวงชีพจรปราณในการบำเพ็ญเพียรของนางพอดี หลังจากเจ้าสุนัขแก่จี๋เสียงติดแผ่นยันต์โลหิต ร่างของมันจึงคล้ายกับระเบิดพลังในทันใด มันแยกเขี้ยวยิงฟันแหลมคมท่าทางดุดันพุ่งไปยังเจ้าปีศาจซึ่งกำลังจะออกมาจากรังไหมยักษ์อยู่รอมร่อแล้ว

พลังจิตของเจ้าปีศาจนั้นมัวแต่มุ่งไปบนร่างของเหยื่อทั้งสอง อีกทั้งเจ้าสุนัขแก่ยังเคลื่อนไหวว่องไวยิ่ง เจ้าปีศาจจึงไม่ทันระวังตัว ถูกปากงับเข้าตรงส่วนคอ ในเวลาเดียวกันนั้นยันต์ในปากเจ้าสุนัขแก่ก็ฝังติดลงบนผิวหนังของมันตามแรงกดของเขี้ยวฟัน

เจ้าสุนัขแก่จี๋เสียงท่าทางตื่นเต้นดีใจเหลือกำลัง มันกัดงับปากคาไว้ไม่ปล่อย ถึงขั้นนั่งขี่อยู่บนร่างของเจ้าปีศาจและกระดิกหางอย่างเอาเป็นเอาตาย

ฝ่ายเจ้าปีศาจท่าทางงงงันเหม่อคว้าง ก่อนจะหันช้าๆ กลับมามองสุนัขที่กำลังกัดคอมัน แต่แล้วก็เรียกสติตนเองกลับมาได้บ้างอย่างรวดเร็วและพยายามจะฉุดกระชากเจ้าสุนัขแก่ออกอย่างโกรธเกรี้ยว

จังหวะที่เจ้าปีศาจงุนงงอยู่นั้นเอง ฝ่ายฉินหลิงเซียวซึ่งถูกห่อพันแน่นกลับแน่นิ่งไม่ไหวติง ปานประหนึ่งน้ำมันหมดตะเกียงมอด ครั้นแล้วร่างกายสูงใหญ่ของเขาก็กลายเป็นเกล็ดละอองหมอกน้ำค้าง สลายหายไปในอากาศราวกับว่าถูกสูบปราณแท้ไปจนแห้งเหือดอย่างไรอย่างนั้น…

บรรดาศิษย์สำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้าที่กำลังเหินร่างเข้าไปช่วยอาจารย์ต่างตระหนกตกใจร้องเสียงหลง “ท่านปรมาจารย์!”

เวลานี้เองในอากาศพลันเกิดลมพัดกระโชก เงาร่างคนชุดขาวผู้หนึ่งเหยียบกระบี่ปราณเหาะลงมาจากเบื้องบนราวกับเทพเซียนลอยลงมาจากสวรรค์ แท้จริงแล้วเขาก็คือฉินหลิงเซียวผู้หายไปกลางอากาศเมื่อครู่นั่นเอง

ท่วงทีสูงส่งสง่างามของเขาทำให้ศิษย์พี่รองเจียงหนานมู่รู้สึกตราตรึงใจอีกครั้งแล้ว นางกล่าวด้วยสีหน้าลุ่มหลง “ฉินหลิงเซียวคนเมื่อครู่นี้…แท้จริงเป็นเพียงร่างจำแลงที่สร้างขึ้นจากปราณแท้ของเขาสินะ ช่างร้ายกาจเหลือเกินจริงๆ”

ชุยเสียวเสี่ยวเพิ่งตระหนักได้เช่นกัน มิน่าเล่าเมื่อครู่ตอนมองฉินหลิงเซียวถึงได้รู้สึกเหมือนมีหมอกห่อหุ้มคลุมพรางอยู่ตลอด ที่แท้ไม่ใช่เกราะหมอกปราณปกป้องกาย แต่เป็นร่างจำแลงที่เสกขึ้นมาทั้งร่างต่างหาก…

นี่คือวิชามายาร่างจำแลงที่มีแต่ผู้เก่งกาจถึงขั้นผนึกโอสถทองสำเร็จเท่านั้นจึงจะทำได้ เพราะจะต้องใช้ปราณแท้ที่แข็งแกร่งประคองให้มั่นคง ขณะเดียวกันก็ต้องใช้พลังสมาธิอันแก่กล้าบังคับควบคุมให้เป็นดังใจไปด้วยเช่นกัน

แม้เจ้าปีศาจจะเฉลียวฉลาดมากเล่ห์ แต่คู่ต่อสู้ที่พบเจอและพันรัดมากลับเป็นเพียงร่างจำแลงเท่านั้น

ตอนนี้ฉินหลิงเซียวปรากฏกายขึ้นกะทันหัน ทั้งยังไม่ใช้กระบี่ปราณ เพียงชักกระบี่เก่าสนิมเขรอะที่ฝังหินแก้วดำ ไว้เต็มออกมา แล้วเงื้อกระบี่ขึ้นฟันฉับลงไปที่เจ้าปีศาจซึ่งกำลังจะออกมาจากเปลือกรังของมัน

เดิมทีชุยเสียวเสี่ยววางแผนว่าจะราดน้ำยาสูบลงไปบนตัวเจ้าปีศาจเพื่อหยุดยั้งไม่ให้มันออกมาจากรัง จากนั้นค่อยปราบให้มันสยบยอมแล้วจับมันทั้งเป็น

เมื่อนางเห็นฉินหลิงเซียวจะลงมือฆ่าอย่างโหดเหี้ยมจึงรีบตะโกนอย่างร้อนรน “เจ้าสำนักฉิน โปรดออมมือเหลือเมตตาด้วย…”

ฉินหลิงเซียวจะฟังนางได้อย่างไร กระบี่เก่าสนิมเขรอะเล่มนั้นฟันใส่เจ้าปีศาจไปแล้ว รังไหมสีดำแตกระเบิดเพราะการโจมตีนี้แล้วเช่นกัน

สายตาของชุยเสียวเสี่ยวดีเลิศถึงขนาดสังเกตเห็นว่าบนด้ามกระบี่ที่เขาถือนั้นมีรอยสลักรูปดอกบัวเก้ารากที่บานสะพรั่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรอยสนิมหรือไม่ ดอกบัวดอกนั้นดูเหมือน…ไม่ใช่สีแดง แต่เป็นสีดำสนิทมืดมิดน่าสะพรึงกลัว…

นางไม่มีเวลาครุ่นคิด รีบหันไปมองเจ้าปีศาจซึ่งล้มลงกับพื้นตนนั้น