ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 7-8

นางคิดจะอธิบายความจริงให้ศิษย์ร่วมสำนักฟังว่าแม่นางน้อยเช่นนางมิได้เจตนาจะวาดยันต์คาถาพิเรนทร์เช่นนั้น ทว่าตอนนี้เองนางกลับพบว่าสุนัขแก่จี๋เสียงยังมีทีท่ากระสันครั่นตัวและกำลังกระดิกหางไล่ต้อนสุนัขตัวเมียตัวหนึ่งในที่นั้นอยู่…

เจียงหนานมู่เห็นท่าทางชุยเสียวเสี่ยวจับๆ ผมหางม้ายาวพลางยิ้มเก้อเขิน นางก็นึกสะท้อนใจขึ้นมาเช่นกัน

ท่านอาจารย์ถังโหย่วซู่ผู้ล่วงลับอุทิศกำลังหมดทั้งชีวิตของเขาเพื่อสร้างสำนักยันต์คาถาให้รุ่งเรืองโดยแท้

อนิจจา เขามักกล่าวว่าปัญญาความสามารถของตนไม่สูงส่ง ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามสุดกำลังก็ไม่อาจไปถึงขั้นบำเพ็ญสูงสุดของ ‘ยันต์คาถา’

กระทั่งท้ายที่สุดถังโหย่วซู่ก็ไม่อาจบรรลุขั้นข้ามผ่านด่านเคราะห์เหินสู่แดนเซียน ได้แต่เพียงครองชีวิตยืนยาวสองร้อยยี่สิบกว่าปี

ทว่าเมื่อครั้งได้พบกับชุยเสียวเสี่ยว ท่านอาจารย์ผู้เห็นโลกมามากกลับตื่นเต้นยินดีแทบคลุ้มคลั่ง ราวกับคนขุดทองที่ค้นพบทองในก้อนกรวด ทั้งบอกอย่างไม่อ้อมค้อมว่าเด็กสาวผู้นี้คือคนที่สวรรค์ประทานมาเพื่อให้สำนักยันต์คาถาเจริญรุ่งเรือง

เมื่อก่อนเจียงหนานมู่ไม่เข้าใจคำพูดของท่านอาจารย์เลย แต่พอเห็นฉากปราบปีศาจหนอนไหมยักษ์ในคืนนี้แล้วก็ทำให้นางเชื่อคำของอาจารย์ผู้ล่วงลับมากขึ้นอีกสามเท่า

ไม่ต้องเอ่ยถึงปัญญาความสามารถของชุยเสียวเสี่ยวผู้นี้เลย นางอาศัยเพียงตำราเก่าขาดเมื่อครั้งแรกเข้าสำนักเพียงเล่มเดียวก็วาดยันต์อันเป็นสมบัติก่อตั้งสำนักในปีนั้นออกมาได้แล้ว เช่นนี้จะไม่ใช่ผู้มีพรสวรรค์ทางอักขระยันต์ไปได้อย่างไร

บางทีอาจเป็นดังคำที่อาจารย์ว่าไว้ ความหวังของสำนักยันต์คาถาเขาหลิงซานล้วนต้องฝากไว้ที่แม่นางน้อยอายุเยาว์ผู้นี้ทั้งหมด

อย่างน้อยที่สุดแค่เรื่องข้าวปลาอาหารของผู้คนบนเขาหลิงซานก็อัตคัดพอดูแล้ว

เนื่องจากมีแผ่นหนังขนาดใหญ่ของปีศาจหนอนไหมเป็นหลักฐานอวดผลงาน ชาวบ้านน้อยใหญ่ในอำเภอจึงมองพวกของชุยเสียวเสี่ยวเหมือนเห็นเทพเซียนลงมาจากสรวงสวรรค์

ยิ่งไปกว่านั้นบรรดาเทพเซียนเหล่านี้ยังประเสริฐเลิศล้ำ เห็นเงินทองเป็นดั่งมูลดิน ปฏิเสธเงินรางวัล ขอรับเพียงอาหารสำหรับหนึ่งเดือนกว่าและที่ฝังศพเล็กๆ เพื่อทำสุสานให้แก่แม่นางเคราะห์ร้ายผู้นั้นเท่านั้น

แต่ในขณะที่ฝังร่างของแม่นางผู้นั้น บ่าวรับใช้สกุลจิ้นกลับเข้ามาขัดขวาง เขม้นตาจ้องพลางกล่าวว่าหากฝังนางปีศาจเช่นนี้ไว้ในอำเภอเฟ่ยเซี่ยน ชาวบ้านในท้องที่จะอยู่อย่างไม่เป็นสุข

จีอู่ชีทนดูคนเหล่านี้ไม่ได้จึงกล่าวว่านี่คือที่ดินที่นายอำเภอมอบให้ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ยุ่มย่าม!

ทว่าบ่าวรับใช้สกุลจิ้นกลับนำจดหมายทางการที่นายอำเภอเขียนขึ้นมาประกาศ “ ‘ข้าเพิ่งรู้ว่าศพที่พวกท่านต้องการฝังคือสตรีซึ่งประพฤติผิดจารีตประเพณีผู้นั้น จึงมีคำสั่งให้ยึดที่ดินคืน!’ ใครเล่าไม่รู้ว่าหญิงผู้นี้ไม่รักษาคุณธรรมจรรยาของสตรี หลอกล่อยั่วยวนนายท่านของข้า นางยังฆ่าผู้คนไปมากมาย ต่อให้พวกท่านฝังศพไว้ พวกเราก็จะขุดนางขึ้นมาป่นกระดูกโปรยทิ้งเป็นฝุ่นผงอยู่ดี!”

จีอู่ชีคิดจะเอ่ยต่อ แต่ชุยเสียวเสี่ยวดึงแขนเสื้อของเขาไว้ “ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าถกเถียงกันเลย ที่พวกเขาพูดก็มีเหตุผล แม้จะฝังร่างลงแล้ว แต่ก็ไม่อาจรับรองได้ว่านางจะได้หลับสงบในสุสาน”

จีอู่ชีสงสารนางที่ต้องพบเจอกับชะตากรรมเช่นนี้จริงๆ กล่าวอย่างขัดเคืองว่า “แล้วจะทำเช่นไร ให้ทิ้งศพนางบนเขารกร้างอย่างนั้นหรือ”

ชุยเสียวเสี่ยวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ขอเพียงร่างได้คืนสู่ห้าธาตุก็ถือว่าได้ทำพิธีศพ ส่งนางให้หลับสงบได้แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ ต้องรบกวนท่านใช้คาถาอัคคีทำพิธีเผาศพให้นางที”

จีอู่ชีเข้าใจสิ่งที่นางบอกดีและคิดว่านี่เป็นทางออกที่ไม่เลว เขาจึงหยิบยันต์คาถาอัคคีขึ้นมาเพื่อเสกเพลิงสำหรับทำพิธีศพแม่นางผู้นั้น