ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

สายตาของเขาพยายามแสร้งทำเป็นเบือนหนีให้เป็นธรรมชาติที่สุด ใบหน้าแดงเรื่อร้อนผ่าว ให้ตายก็ไม่มีทางยอมรับว่าเขาเห็นนางล่อนจ้อนทั้งตัวเด็ดขาด หากต้องรับผิดชอบขึ้นมา…เขาไม่เอาแน่ๆ!

“คุณชายแปด จะล้างหน้าหรือไม่”

เมื่อได้สติกลับมา เห็นนางประคองผ้าขนหนูบิดน้ำมาตรงหน้า เปลี่ยนเป็นชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินแล้ว ทว่าผ้าพันแผลบนศีรษะที่ยังชื้นอยู่นั้น ไม่ได้เปลี่ยน

“เจ้าไม่เห็นหรือว่าใบหน้าข้าบาดเจ็บ จะล้างหน้าอะไรกัน! ไสหัวออกไปเลย!”

“คุณชายใหญ่บอกว่าที่จริงสามารถถอดผ้าพันแผลได้แล้ว ถ้าไม่ล้างคงรู้สึกไม่สบายหน้า มันจะเหนียวๆ จะรู้สึกขยะแขยง”

“ขยะแขยง! หน้าข้าน่าขยะแขยงมากพอแล้ว แม้คนไม่ล้างหน้าทั้งชีวิตก็ยังดูดีกว่าข้า” เขาเพ่งมองใบหน้างามพิศของนาง ออกแรงหยิกสองแก้มของนางอย่างไม่รู้ตัว แล้วกัดฟันเอ่ยขึ้น “ถึงข้าจะล้างหน้า หน้าข้าก็ไม่ได้น่าดูขึ้นมาได้! เจ้าเก่งกาจอะไร พี่ใหญ่ถึงให้เจ้าอยู่ข้างกายข้า ถึงเจ้าจะหน้าตางดงามเพียงใด ก็เป็นแค่บ่าวรับใช้! บ่าว รับ ใช้!”

เขาดึงแก้มของนางอย่างโมโห นางเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาทันที

“หลอกลวง! คนหลอกลวง! ท่านแม่หลอกลวง!” สองหมัดของนางชกที่ศีรษะของเขา แล้วถีบหน้าอกเขาไปอีกทีหนึ่ง เนี่ยยวนเสวียนที่กระเด็นออกไปแทบจะสิ้นลมหายใจ “ท่านแม่ยังบอกอีกว่าเจ้าจะดีเหมือนท่านพ่อ! มีความรู้ใช้เหตุผลและปฏิบัติดีต่อผู้คน ท่านแม่หลอกลวง เจ้ารังแกข้าตลอด!” นางนั่งบนลำตัวเขา ชกหมัดตรงเข้าลำตัวผอมบางอ่อนแอของเขา

“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้! ข้าเป็นนายนะ! ข้าบาดเจ็บแล้ว! ข้าบาดเจ็บแล้วนะ ข้าเป็นคนป่วยที่บาดเจ็บ เจ้าจะฆ่าข้าให้ตายหรือ!” เขาร้องระงม เอามือบังหน้านางก็ชกท้อง เอามือบังท้องนางก็ชกหน้า “เอาล่ะๆ ข้าล้าง ข้าล้างก็ได้!”

“จะล้างจริงๆ หรือ”

“ล้างก็ล้างสิ ไม่ได้ให้ข้าไปตายสักหน่อย!” เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์

นางได้ยินก็กระโดดลงจากเตียง ยิ้มด้วยความดีใจ

“อ้อ ต้องการให้ข้าช่วยถอดผ้าพันแผลหรือไม่”

นางเดี๋ยวก็ร้องไห้ เดี๋ยวก็ยิ้ม ทำให้รู้สึกราวกับเหยียบเข้ากับดัก บริเวณที่ถูกนางชกตียังเจ็บแปลบอยู่เลย