ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

ซูเพียนจื่อเองก็กินอิ่มได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว จึงเงยหน้าจากอาหารขึ้นมาสอบถามฝูอวิ๋น

“เพราะอะไรพวกเขาจึงเรียกข้าว่า ‘องค์ท่าน’ ล่ะ ในใจของชาวบ้านทั่วไปเห็นผู้ฝึกวิชายุทธ์มีฐานะสูงส่งมากเลยหรือ”

ฝูอวิ๋นเรอออกมาหนึ่งทีก่อนจะตอบอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “ข้อนั้นแน่นอนอยู่แล้ว บนดินแดนพันเมฆานอกจากมนุษย์ก็ยังมีสัตว์อสูรที่ดุร้ายกระหายเลือดอยู่เป็นจำนวนมาก มีแต่ผู้เยี่ยมยุทธ์เท่านั้นที่สามารถจัดการพวกมัน แต่ว่าผู้ที่ฝึกวิชาได้กลับมีน้อยยิ่ง ดังนั้นชาวบ้านทั่วไปจึงเทิดทูนผู้ฝึกวิชายุทธ์ดุจดังเทพเจ้า”

“สัตว์อสูร? น่ากลัวมากใช่หรือไม่” ซูเพียนจื่อนึกถึงหนังสยองขวัญที่เคยดูตอนอยู่บนโลกใบเดิม ในนั้นมีสัตว์ประหลาดรูปร่างพิสดารชนิดต่างๆ ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวอยู่บ้าง

“แน่นอนสิ สัตว์อสูรบางชนิดหิวขึ้นมาก็กินคนด้วยนะ ตามพื้นที่เปลี่ยวจึงมักเกิดเหตุที่คนทั้งหมู่บ้านถูกสัตว์อสูรตัวเดียวฆ่าล้างไม่มีเหลือ” ฝูอวิ๋นเอ่ยด้วยเสียงอันน่าสะพรึง

ซูเพียนจื่อสะท้านไปทั้งร่าง เห็นทีว่าดินแดนนี้จะไม่ได้สงบสุขดีงามอย่างที่เห็นเสียแล้ว

หลังเสร็จมื้อค่ำ โจวซิงวั่งก็ตระเตรียมห้องพักชั้นเลิศพร้อมด้วยน้ำร้อนกับเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้แล้ว

ซูเพียนจื่อได้อาบน้ำจนสมใจอยาก จากนั้นก็ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม ก่อนจะออกมาล้มตัวลงบนเตียงแล้วพรูลมหายใจอย่างรู้สึกสบาย

ทว่าขณะจะเข้านอน เสียงร้องโหยหวนอันแหลมสูงก็ดังจากระยะไกลมาให้ได้ยิน สาวน้อยตกใจจนสะดุ้งเฮือก รีบลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วเปล่งเสียงถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”

ฝูอวิ๋นที่พักผ่อนอยู่นอกห้องเบิกตากลมมองไปยังทิศทางที่เกิดเสียงร้องโหยหวนนั้นอย่างตื่นตัว

สิ้นเสียงอึกทึกที่ดังขึ้นนอกประตูลาน นายอำเภอโจวซิงวั่งก็กลิ้งตัวเข้ามาดุจลูกชิ้นเนื้อ ใบหน้าเกลื่อนไปด้วยความตระหนกลนลาน ปากก็ร้องเสียงดังลั่น “องค์ท่านช่วยด้วยขอรับ! องค์ท่านช่วยด้วย!”

ฝูอวิ๋นลอบส่งสายตาให้ซูเพียนจื่อที่พึ่งก้าวออกมา เป็นความหมายให้เยือกเย็นเข้าไว้ จากนั้นมันก็กระทืบเท้าตวาดใส่โจวซิงวั่งเสียงดัง “เรื่องอะไรตื่นตูมถึงเพียงนี้ รบกวนความสงบของนายข้า เจ้าแบกรับไหวหรือ!”

โจวซิงวั่งหลั่งเหงื่อโซมหน้า เนื้อพลุ้ยทั้งตัวไหวระริกขณะตอบเสียงสั่น “มิกล้าขอรับมิกล้า! องค์ท่านได้โปรดช่วยชีวิตด้วย นอกตัวอำเภอมีสัตว์อสูรที่ร้ายกาจอย่างยิ่งกำลังจะบุกฝ่าคูป้องกันที่พวกเราขุดไว้นอกตัวอำเภอแล้ว! ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนที่ลาดตระเวนอยู่ด้านนอกล้วนถูกฆ่าตายไม่มีเหลือ วิงวอนองค์ท่านได้โปรดช่วยชีวิตพวกเราด้วยขอรับ!”