ทดลองอ่าน ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี บทที่ 28-1

ในเมืองหลวงคืนเทศกาลชีซี* แต่ไรมาก็คึกคัก ยามค่ำคืนในตลาดเต็มไปด้วยโคมไฟประดับแสงสี บ้านเรือนร้านค้าผูกผ้าแพรหลากสี การละเล่นการแสดงต่างๆ เรียงรายนับไม่ถ้วน หากคิดจะครอบครองที่นั่งดีๆ ในย่านตะวันออกของเมืองที่มีคนเดินเที่ยวขวักไขว่พลุกพล่านก็ควรไปหอวั่นถิงจองห้องชั้นสองติดถนนเสียแต่เนิ่นๆ เหล่าขุนนางสตรีในราชสำนักต่างจากหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป ไม่ชอบจุดธูปที่บ้านอธิษฐานขอพรในค่ำคืนวันชีซี กลับชอบที่จะนัดกันเป็นกลุ่มสามคนห้าคนออกไปเดินเที่ยว ค่ำคืนวันชีซีถือได้ว่าเป็นโอกาสอันดีของพวกนางที่จะได้พบปะสังสรรค์สร้างความใกล้ชิดสนิทสนมกัน

สองปีก่อนเมิ่งถิงฮุยอยู่ในราชสำนักได้รับการปฏิบัติอย่างค่อนข้างเมินเฉยจากเหล่าขุนนางสตรีในราชสำนัก สถานการณ์เป็นเช่นนี้จนกระทั่งเมื่อต้นปี หลังจากนางได้รับตำแหน่งขุนนางร่างราชโองการจึงค่อยๆ ดีขึ้นมา ก็ไม่น่าแปลกใจที่คนเป็นขุนนางในราชสำนักส่วนใหญ่จะคอยประจบสอพลอคนที่มีฐานะและมีอำนาจ ความนิยมทำให้เป็นเช่นนั้น วันนี้เมิ่งถิงฮุยได้รับนัดหมายให้ไปชมโคมไฟยังห้องที่จองไว้ นางไม่อยู่ในวังก็มีเหตุผลที่เข้าใจได้

เฉาจิงทางหนึ่งครุ่นคิดทางหนึ่งก็รู้สึกว่าลมที่อัดแน่นหน้าอกขุมนั้นยิ่งทำให้คนยิ่งอึดอัดหายใจไม่ออกมากขึ้น

แต่ไรมาเขามักอวดตัวว่าเป็นคนสนิทของเมิ่งถิงฮุยมาโดยตลอด แต่ก่อนหน้านี้เรื่องยื่นหนังสือกราบทูลกล่าวโทษสวีถิง เมิ่งถิงฮุยกลับไม่เคยปรึกษาเขาเลย ท่าทีคล้ายไม่ต้องการให้พัวพันกับผู้อื่น มาบัดนี้สวีถิงถูกถอดถอนจากตำแหน่ง ตามเหตุผลแล้วควรเป็นช่วงเวลาดีที่เมิ่งถิงฮุยจะ ‘ฉวยโอกาสที่ได้ชัยชนะรุกไล่โจมตี’ ทางที่ดีสามารถขอผลประโยชน์อะไรบางอย่างจากฮ่องเต้เพื่อกลุ่มของตน แต่นางกลับไม่ใส่ใจอย่างสิ้นเชิง ยังมีแก่ใจไปจองห้องอะไรกับผู้อื่นอีก!

กลับเป็นเขาที่เอาแต่คิดโน่นคิดนี่อยู่ที่นี่เหมือนคนโง่ผู้หนึ่ง…เฉาจิงยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด จึงโยนกระดาษที่ขยุ้มอยู่ในมือทิ้ง เอามือไพล่หลังเดินออกประตูไป

ในเมื่อตัวนางเองไม่คำนึงถึงอำนาจในวันข้างหน้า เขาก็จะไม่เสียเวลามาห่วงกังวลแทนนาง!

* ซื่อจง เป็นตำแหน่งขุนนางที่รับมอบหมายงานจากฮ่องเต้โดยตรง สามารถเข้าออกวังหลวงได้

* เทศกาลชีซี หรือเทศกาลฉีเฉี่ยว เป็นวันแห่งความรักของจีน ตรงกับวันที่เจ็ดเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติจีน มีต้นกำเนิดจากตำนานนางฟ้าองค์ที่เจ็ดผู้มีความสามารถในการทอผ้าลงมาเที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์และพบรักกับหนุ่มเลี้ยงวัว ทั้งสองจึงอยู่กินกัน เมื่อสวรรค์ล่วงรู้เข้าก็จับตัวสาวทอผ้ากลับไป หนุ่มเลี้ยงวัวพยายามตามไปหาสาวทอผ้าบนสวรรค์ แต่เจ้าแม่หวังหมู่ใช้ปิ่นทองกรีดลงบนท้องฟ้ากลายเป็นทางช้างเผือกกั้น เหล่านกกางเขนเห็นใจในความรักของทั้งสองจึงบินมาต่อตัวกันเป็นสะพานให้หนุ่มเลี้ยงวัวและสาวทอผ้าได้พบกันบนทางช้างเผือกทุกวันที่เจ็ดเดือนเจ็ดของทุกปี ซึ่งในหมู่หญิงสาวมีประเพณีขอพรจากนางฟ้าให้ตนเองเชี่ยวชาญงานฝีมือและมีภูมิปัญญา ถือวันนั้นเป็นเทศกาลของผู้หญิงด้วย

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 23 เม.ย. 67