ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 2

บทที่ 2

พระจันทร์ในฤดูใบไม้ผลิโผล่ขึ้นมาจากด้านหลังสวนดอกไม้ริมน้ำที่มีหมอกควันสีม่วงสลัวราง เงาจันทร์สะท้อนอยู่บนผิวน้ำคล้ายดังแผ่นหยก สายหมอกยามราตรีไหวพลิ้ว คูน้ำในวังหลวงมีคราบแป้งชาดที่หญิงชาววังล้างออกมาในเวลาพลบค่ำ สายน้ำเป็นสีเขียวครึ่งหนึ่งและขุ่นครึ่งหนึ่ง ไหลเงียบๆ ติดต่อกันไม่ขาดสายท่ามกลางเงามืดของวังหลวงที่สูงตระหง่าน ก่อนจะไหลไปบรรจบกับลำธารอันมืดมิดของสวนดอกไม้ ส่งกลิ่นหอมรวยรินไปทั่วทั้งสวน

พระจันทร์บนท้องฟ้าเหนือสระน้ำแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าหญิงงามในชุดชาววัง ความงามเพริศพริ้งของนางเหนือกว่าแสงจันทร์นวล

พร้อมกับสายลมยามราตรีที่พัดโชยผ่านป่า มีเสียงกระซิบดังมาจากสถานที่ลึกลับมืดมิดซึ่งไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด คราแรกเสียงนี้ดูเลื่อนลอยไม่นิ่ง ฟังไม่ชัดว่าคือเสียงอะไร คล้ายเสียงดนตรีเซียนที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางสิ่งปลูกสร้างงดงามในวังหลวง และคล้ายเสียงทอดถอนใจกับเสียงสั่งกำชับที่ออกมาจากริมฝีปาก เสียงนั้นลอยล่องไปตามสายลมยามราตรีในวังหลวง ลอยอยู่เหนือกำแพงวัง ผ่านคูน้ำในวัง ลอยไปทางสระน้ำ แล้วในที่สุดก็ลอยมาเข้าหูเยี่ยซวี่อวี่

“อย่ากลับไป”

“อย่ากลับไป”

“อย่ากลับไป”

เยี่ยซวี่อวี่ตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงกระซิบร้อนรนชัดเจนนั่น นางนอนเงียบๆ ต่อไปในความมืด กระทั่งหลุดออกจากความฝันเกี่ยวกับสวนดอกไม้ในวังหลวงอย่างสิ้นเชิง ข้างหูไม่มีเสียงของหญิงงามดังวนเวียนอยู่อีกจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น นางหันหน้ามองแสงจันทร์นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

นางมาถึงที่นี่ได้สองสามวันแล้ว ครั้นตื่นขึ้นมาจากความฝันตอนกลางดึก ขณะสะลึมสะลือยังเข้าใจว่าตนเองยังคงอยู่ข้างกายท่านปู่

ผู้ว่าการเขตคนนี้ดีต่อนางมากจริงๆ เหมือนนางยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่เช่นนั้น ถามไถ่ด้วยความห่วงใยเอาใจใส่ กลัวว่านางจะไม่ได้รับความสะดวกสบาย สาวใช้ที่เกล้าผมได้ผู้นั้นมีนามว่าจู๋เอ๋อร์ แม้จะมีความหวาดกลัวเฮ่อซื่ออยู่บ้าง แต่ก็มีอุปนิสัยร่าเริง ยามอยู่ลับหลังเฮ่อซื่อจะพูดเก่งมาก เพียงวันที่สองก็คุ้นเคยกับเยี่ยซวี่อวี่แล้ว บอกว่าตนเองก็เพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่นาน

ฟังจากคำพูดของจู๋เอ๋อร์ ชีวิตประจำวันของเผยจี้นั้นเรียบง่ายมาก จวนผู้ว่าการเขตที่กว้างใหญ่เพียงนี้ ทั้งเบื้องบนเบื้องล่างบ่าวรับใช้ทั้งหมดรวมกันแล้วไม่ถึงสิบคน ล้วนเป็นกำลังคนที่จำเป็น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการมาถึงของนางถึงได้ซื้อจู๋เอ๋อร์มาให้นางเรียกใช้สอย

นอกจากนี้ในจวนแห่งนี้เหมือนแต่ไรมาจะมีเพียงผู้ว่าการเขตกับคุณชายเผยสองคนที่เป็นเจ้านาย ครั้งนี้ก็เพื่อเยี่ยซวี่อวี่จึงได้ซื้อเครื่องประดับแป้งชาดและสิ่งของอื่นๆ ที่หญิงสาวมักใช้จากพ่อค้าชาวหู ที่เดินทางผ่านมาทางนี้ไว้โดยเฉพาะ

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว เยี่ยซวี่อวี่พบว่าในที่พักของนางยังจัดให้มีสถานที่สำหรับวาดภาพด้วย ผ้าไหม กระดาษ และพู่กันขนาดต่างๆ ไม่ต้องพูดถึง ยังมีสีต่างๆ เช่น ผงแป้งชาด ชิงไต้ฉือหวงรวมถึงหวาสือ เถ้าสีดำจากการเผาไม้สนที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็จัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วน เห็นได้ชัดถึงความตั้งอกตั้งใจ