ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 2

ทั้งหมดนี้ทำให้เยี่ยซวี่อวี่รู้สึกออกจะรับมือไม่ทัน

ตั้งแต่มาถึง สองสามวันมานี้นางคิดจะหาโอกาสพูดถึงความคิดของตนออกมาหลายครั้ง กลับจนแล้วจนรอดก็เอ่ยปากไม่ออก

นางไม่ใช่คนไม่รู้ดีชั่ว

สามปีก่อน เพราะตากฝนที่หนาวเย็นครั้งหนึ่ง นางจึงล้มป่วยหนักมีไข้ กระทั่งสลบไสลไม่ได้สติ ผ่านไปหลายวันถึงค่อยๆ หายเป็นปกติ หลังจากนั้นเหตุการณ์ในอดีตที่เดิมวนเวียนอยู่ในใจนางราวกับหมอกเลือนรางมาหลายปีก็แปรเปลี่ยนเป็นชัดเจนขึ้น เพียงแต่นางยังไม่กล้าแน่ใจทั้งหมด ต่อมานางก็เริ่มฝันเช่นนี้อยู่ตลอด

คืนนี้นางตื่นจากความฝันที่ปรากฏขึ้นอยู่หลายครั้งเช่นเคย รอบด้านเงียบสงัด ความคิดของนางกลับยิ่งทับซ้อนกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นในเวลานี้เองที่ด้านนอกก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังแว่วมาจากทางลานด้านหน้า ดูเหมือนกำลังจะมีคนกลับมาในเวลาค่ำคืน ทำให้ทั้งผู้น้อยผู้ใหญ่ในจวนตื่นขึ้นมา

นางรู้ว่าเป็นใคร

วันนี้ตอนกลางวันจู๋เอ๋อร์ก็เคยเอ่ยถึง นายน้อยของที่นี่ คนที่มีนามว่าเผยเซียวหยวนผู้นั้นไม่นานก็จะกลับมาแล้ว

ยามไฮ่ นายทหารเฝ้าประตูเมืองถูกเสียงกีบเท้าม้านอกเมืองที่ดังจากไกลเข้ามาใกล้ทำให้ตกใจตื่น วิ่งขึ้นไปสังเกตการณ์บนกำแพงเมืองก็เห็นคนและม้ากลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่ประตูเมือง เสียงกีบเท้าม้าประดุจพายุฝนฟ้าคะนองที่โหมกระหน่ำในค่ำคืนฤดูร้อน เสียงม้าร้อง เสียงสะบัดแส้ เสียงดาบเสียงธนูบนร่างของคนที่อยู่บนหลังม้ากระทบกัน ระหว่างนั้นยังมีเสียงร้องตะโกนโหวกเหวกของชาวหูราวกับกระแสน้ำไหลบ่ามาที่ประตูเมือง

สายลมยามราตรีพัดพาเมฆดำกลุ่มหนึ่งบนท้องฟ้าออกไป แสงจันทร์ส่องกระทบคนที่ย่ำราตรีกลับมากลุ่มนี้

ที่นำอยู่ด้านหน้าสุดเป็นม้าตัวสูงแข็งแรงสองตัวที่ห้อมล้อมไปด้วยกลุ่มคน คนบนหลังม้าทั้งสองล้วนเป็นบุรุษหนุ่มที่แต่งกายคล้ายกัน ชุดคลุมยาวคอกลมที่คล่องแคล่วปราดเปรียว เสื้อบุฝ้ายกันลม ที่เอวคาดสายรัดเตี๋ยเซี่ย ห้อยกระบี่และกระบอกหนังที่มีลูกธนูขนนกใส่อยู่เต็ม เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองบุรุษทั้งสองก็หยุดม้า ชายหนุ่มคนหนึ่งชี้ไปข้างหน้าไม่รู้พูดอะไรสองสามคำ อีกคนหนึ่งพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็หันมองขึ้นมาบนกำแพงเมือง

นี่เป็นใบหน้าที่หล่อเหลาและหนุ่มแน่นดวงหนึ่ง แสงจันทร์เหนือศีรษะผสมผสานกับสีสันยามราตรีที่อยู่รอบด้าน ส่องสะท้อนดวงตาสงบนิ่งของเขาจนแลเหมือนมีแสงจันทร์เยียบเย็นอยู่ในดวงตา

นายทหารเฝ้าประตูเมืองจำได้ในทันที ผู้มาคือเผยเซียวหยวน นายกองร้อยอวิ๋นฉี ที่ออกจากเมืองไปนาน เขารีบตะโกนบอกลูกน้องให้เปิดประตูเมือง รับพวกเขาทั้งกลุ่มเข้ามาข้างใน