ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 6

ไม่เพียงเท่านั้น สิบกว่าปีมานี้ไม่ว่าจะเป็นชีวิตประจำวันหรือประสบการณ์ทางการทหารก็ได้ยืนยันถึงรูปลักษณ์ อุปนิสัย ความประพฤติ คุณธรรม หรือความสามารถของหลานชายของเขาว่าล้วนมีความโดดเด่น ไม่ใช่คนทั่วไปจะสามารถเทียบเคียงได้ สิ่งเหล่านี้ย่อมทำให้เผยจี้รู้สึกภาคภูมิใจเป็นเท่าทวี แต่ในเวลาเดียวกันเมื่อหลานชายอายุมากขึ้น นอกจากความภาคภูมิใจแล้ว ในใจของผู้อาวุโสท่านนี้ก็เริ่มเกิดความร้อนใจขึ้นมาจางๆ

ความมีวินัยในตนเองและความสุขุมคัมภีรภาพของหลานชายย่อมเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามากเกินไปกลับจะไม่เหมาะสม อยู่ต่อหน้าหลานชายที่พูดจามีหลักการทำอะไรจริงจังรอบคอบระมัดระวังผู้นี้ บางครั้งแม้แต่เผยจี้เองก็ไม่กล้าผ่อนคลายมากเกินไป

เผยจี้รู้ดีว่าเหตุจลาจลจากการก่อกบฏเมื่อหลายปีก่อนครั้งนั้นส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อหลานชาย ไม่ได้หมายความว่าที่เผยเซียวหยวนเป็นอยู่ตอนนี้ไม่ดี แต่คนเราถ้าใช้ชีวิตเช่นนี้ตลอดไป ไม่มีความสุข ไม่มีความสนุกสนาน จะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจเพียงใด นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขาเริ่มร้อนใจอยากจะจัดการเรื่องการแต่งงานให้หลานชายโดยเร็ว หากข้างกายมีสตรีผู้หนึ่งอยู่ด้วย มีนางพูดคุยอยู่เป็นเพื่อน รู้ถึงความสุขความใกล้ชิดของสามีภรรยา อาจทำให้หลานชายของเขาสบายใจและมีความสุข เปลี่ยนแปลงนิสัยไปได้ แต่ก่อนหน้านี้หาคนที่เหมาะสมไม่ได้ ไม่ง่ายเลยที่ในที่สุดครั้งนี้สวรรค์ก็ประทานโอกาสมาให้ แต่ปรากฏว่ากลับ…

เผยจี้เหลือบตาขึ้น เห็นหลานชายไม่ได้เปิดปากพูดอะไรอีก สีหน้าเป็นปกติ คิดว่าในใจคงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็อดถอนหายใจยาวอีกครั้งไม่ได้

เผยเซียวหยวนหิ้วกาน้ำชาเดินมา สองมือมั่นคง รินน้ำชาให้ท่านลุงถ้วยหนึ่ง

“ข้าทราบแล้ว เช่นนี้ก็ดี” น้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่ง

เปรียบได้กับถ่านไฟที่ถูกน้ำชารดดับไปเมื่อครู่ เผยจี้ก็ดับความหวังของตนอย่างสิ้นเชิง เรื่องนี้ก็ล้มเลิกเพียงเท่านี้ สายตาของเขาจับนิ่งไปที่น้ำชาร้อนกรุ่นมีไอลอยขึ้นมาในถ้วยชาที่หลานชายเพิ่งรินให้

เผยเซียวหยวนวางกาน้ำชาลง ยืนอยู่ที่ด้านข้างต่อ

“ที่เรียกเจ้ามายังมีอีกเรื่องหนึ่ง จิตใจของเยี่ยซวี่อวี่หญิงสาวผู้นี้คิดว่าคงจะคิดกลับไปกลับมานับร้อยนับพันครั้ง ข้าแม้จะรั้งนางไว้ด้วยน้ำใสใจจริง แต่การแต่งงานไม่สำเร็จ ข้าห่วงว่านางอาจจะมีความกังวล คิดว่าวันหน้าเวลาพบเจ้าจะอึดอัดลำบากใจ ข้าคิดว่าไม่ว่าเรื่องแต่งงานจะสำเร็จหรือไม่ ในเมื่อเยี่ยจงหลีฝากฝังนางไว้กับข้าอย่างเป็นทางการ ต่อไปย่อมเป็นคนในครอบครัว พวกเจ้าสองคนตอนเด็กก็เคยพบหน้ากัน เวลานี้ยิ่งไม่จำเป็นต้องทำในสิ่งที่เรียกว่าหลีกเลี่ยงความสงสัย ไม่สู้เจ้ารีบไปหานางโดยเร็วที่สุด พูดกับนางให้ชัดเจน ต่อไปให้เรียกกันเป็นพี่เป็นน้อง ขจัดความกังวลของนางเสีย เพื่อที่นางจะได้อยู่ที่นี่อย่างสบายใจ”

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านลุงใคร่ครวญได้อย่างรอบคอบยิ่ง ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้”

เผยเซียวหยวนถอยออกมาจากเบื้องหน้าเผยจี้ ฉวยโอกาสที่ฟ้ายังไม่มืดเดินเลี้ยวแล้วตรงไปยังที่พักของสตรีผู้นั้น