ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 7

เยี่ยซวี่อวี่ลังเลอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายก็ยังคงแสดงความเคารพอีกครั้ง เปลี่ยนมาเรียกพี่ชาย

“พี่ชายอยู่เบื้องบน โปรดรับการคารวะจากข้า”

“น้องสาวรีบลุกขึ้น ต่อไปกับข้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”

เผยเซียวหยวนก้าวเท้าเข้ามาหานางก้าวหนึ่ง แต่ถึงที่สุดแล้วก็ยังคงไม่ได้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ครั้งนี้ยื่นสองมือออกมาทำท่าประคองนางให้ลุกขึ้น โดยอยู่ห่างจากนางราวครึ่งช่วงแขน

เยี่ยซวี่อวี่ทำความเคารพเขาอย่างพิถีพิถันเป็นทางการเสร็จจึงได้เหยียดร่างขึ้น

เวลานี้ทั้งสองก็นับว่ายอมรับกันและกันเป็นพี่ชายน้องสาวแล้ว พิธีรีตองเสร็จสิ้น สายตาสองคู่มองสบกัน ชั่วขณะนั้นต่างนิ่งเงียบลง

จุดประสงค์ในการมาของเผยเซียวหยวนก็คือเรื่องนี้ เวลานี้จุดประสงค์ลุล่วงโดยราบรื่นแล้ว เขาเห็นว่าตนเองควรจากไปได้เสียที แต่ถ้าจากไปเช่นนี้เหมือนจะฉับพลันกะทันหันไปสักหน่อย หรือหากไม่จากไปเขาก็ไม่รู้ว่าตนยังจะพูดอะไรได้อีก ในใจจึงหวังว่านางจะเปิดปากขึ้นก่อน ทว่านางก็คล้ายไม่อยากพูดยิ่งกว่าเขาเสียอีก

แล้วก็เป็นเช่นนี้ เผยเซียวหยวนกับน้องสาวที่เขาเพิ่งยอมรับใหม่ยืนประจันหน้ากันโดยมีธรณีประตูกั้นขวาง เขาเองก็ไม่อาจเอาแต่มองนัยน์ตาคู่นั้นของนางอยู่ตลอด สายตาจำต้องหลุบต่ำลง จับนิ่งอยู่ที่แสงอาทิตย์ยามสายัณห์ที่สาดส่องอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองและโอบล้อมเงาร่างของนางไว้อย่างอ่อนโยนละมุนละไม

ในลำแสงคล้ายมีดินแดนลึกลับปรากฏขึ้น ละอองฝุ่นนับพันนับหมื่นลอยว่อน มองเห็นได้อย่างชัดเจน ในบรรยากาศที่เงียบสงบไร้สุ้มเสียงนี้หูของเขาราวกับได้ยินเสียงแผ่วเบาคล้ายมีคล้ายไม่มีที่มาจากลมหายใจของนางสองสามครั้ง ทำอย่างไรก็ไม่จางหายไป ชั่วขณะนั้นเหมือนเวลาเดินช้าลงจนรู้สึกทรมาน

คล้ายเวลาผ่านไปนานมากแล้ว หรืออาจจะเป็นเพียงความรู้สึกลวงของเขาเท่านั้น ฉับพลันนั้นในที่สุดเผยเซียวหยวนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ยกมือขึ้นตบหน้าผากตนเองเบาๆ

“ดูข้า เมื่อครู่เอาแต่คิดว่าจะรับเจ้าเป็นน้องสาวอย่างไร กลับลืมเตรียมของขวัญแรกพบให้กับเจ้า น้องสาวอยากได้อะไร บอกพี่ชายมาได้เลย”

เยี่ยซวี่อวี่มองเขาแล้วหัวเราะ ส่ายศีรษะบอก “เผยกงกับพี่ชายดีต่อข้าเช่นนี้ ก็เป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ข้าเคยได้มาแล้ว” นางนิ่งเงียบไปเล็กน้อย มองธรณีประตูที่อยู่เบื้องหน้าเขา ขยับตัวเดินออกจากลำแสงสายนั้น นางถอยไปที่ด้านข้าง ยิ้มพลางเชิญเขาเข้ามานั่งสนทนากันข้างใน

เผยเซียวหยวนโบกไม้โบกมือ “ข้าไม่เข้าไปแล้ว ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เช่นนั้นก็ติดค้างไว้ชั่วคราว รอหลังจากนี้น้องสาวคิดได้แล้วค่อยบอกข้า อย่าได้เกรงอกเกรงใจข้าเป็นอันขาด”

“เจ้าค่ะ ข้าจดจำไว้แล้ว ขอบคุณพี่ชาย”

เผยเซียวหยวนพยักหน้า หันหน้าไปมองปุยเมฆดุจขนนกบนท้องฟ้ายามค่ำเหนือกำแพงด้านตะวันตกที่สีสันเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น

“ค่ำแล้ว พี่ชายไม่รบกวนเจ้าแล้ว ต่อไปถ้าเจ้ามีเรื่องอะไรก็บอกพี่ชายได้เลย ข้าขอตัวไปก่อน”

“พี่ชายเดินดีๆ เจ้าค่ะ”

เยี่ยซวี่อวี่ก้าวออกจากธรณีประตูตามไปส่งหลายก้าว เผยเซียวหยวนก็แสดงท่าทีให้นางกลับเข้าไป

เยี่ยซวี่อวี่ไม่ได้เดินต่อไปอีก นางหยุดฝีเท้ายืนอยู่นอกธรณีประตู มองส่งชายหนุ่มที่สาวเท้ายาวๆ ออกจากประตูลานจนเงาด้านหลังหายลับไป