ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 7

ที่แท้ข่าวคราวของพวกเขาไม่รวดเร็วเท่ากับคนในจวนผู้ว่าการเขต ความคืบหน้าล่าสุดยังมาไม่ถึง

เผยเซียวหยวนคิดไม่ถึงว่าตนออกมาแต่เช้ากลับต้องมาเจอสถานการณ์เช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ใบหน้ายังคงทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไร

“เกรงว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน แม่นางน้อยเยี่ยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยาวนานกับสกุลเผยเรา ครั้งนี้นางมาที่นี่เพียงเพื่อพึ่งพาญาติ ที่พูดกันเรื่องการแต่งงานนั้นไม่มีมูลความจริง ข้ากับนางเรียกหากันเป็นพี่ชายน้องสาวแล้ว พวกเจ้าโปรดอย่าแพร่ข่าวลืออันเป็นเท็จออกไป ทำลายชื่อเสียงน้องสาวบุญธรรมของข้า”

ทุกคนมองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน

เหอจิ้นคราแรกก็งุนงง มองสีหน้าของเผยเซียวหยวนแวบหนึ่งแล้วเก็บรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว เหลียวมองทุกคนก่อนจะกล่าวเสียงเฉียบขาด

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ สมควรตาย! เมื่อวานใครกันที่เป็นคนเริ่มพูดจาส่งเดช แพร่ข่าวลือเช่นนี้” แล้วเขาก็หันไปหาเผยเซียวหยวน “คุณชายวางใจ ข้าทราบแล้ว หากใครกล้าเล่าลือให้ข้าเหล่าเหอได้ยินอีก ข้าจะเป็นคนแรกที่หักคอเขา”

ทุกคนที่ถูกเขากวาดสายตามองผ่านไม่มีใครไม่รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอจึงรีบหุบปาก ต่างแตกฮือแยกย้ายกันไปดุจนกและสัตว์ป่าที่ได้รับความตื่นตระหนก

สีหน้าเผยเซียวหยวนยิ่งเคร่งขรึมระมัดระวัง เขาผงกศีรษะเล็กน้อย “ในเมื่อทางนี้ไม่มีอะไร ข้าก็จะไปก่อนแล้ว รบกวนท่านอาเหอช่วยเป็นธุระ รอสายหน่อยข้าจะมาพร้อมกับองค์ชาย”

“คุณชายกลับดีๆ” เหอจิ้นเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นยิ้มแย้มส่งเขาจากไป

ความจริงแล้วเผยเซียวหยวนไม่ได้อยากกลับไปทันที เมื่อครู่ตอนเขาออกมาสายตาที่ชิงโถวมองเขาทำให้รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว บ่าวรับใช้คนอื่นๆ ที่อยู่ในจวนผู้ว่าการเขตเหล่านั้นเกรงว่าต่างก็คงจะกำลังวิพากษ์วิจารณ์ลับหลังกันอยู่เป็นแน่

เผยเซียวหยวนรู้สึกกลัดกลุ้มรำคาญใจเล็กน้อย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ขณะกำลังจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งไปที่จุดพักม้าก็มีคนผู้หนึ่งขี่ม้ามาจากฝั่งตรงข้าม เป็นคนใกล้ชิดข้างกายเฉิงผิง อีกฝ่ายบอกว่าเมื่อครู่ผู้เป็นนายเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้ยังไม่ออกเดินทางชั่วคราว ให้คนกับม้าที่นี่แยกย้ายกันไปไม่ต้องรอ

เผยเซียวหยวนไม่รู้ว่าเฉิงผิงในน้ำเต้าขายยาอะไร^* เมื่อหาตัวเฉิงผิงพบก็รู้ว่าอีกฝ่ายไปที่จวนผู้ว่าการเขตแล้ว เพิ่งออกมาจากห้องหนังสือของเผยจี้ได้ไม่นาน กำลังตามหาเขาอยู่เช่นกัน