ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 8

จู๋เอ๋อร์วิ่งเข้ามา พูดด้วยขอบตาแดงก่ำ “วันนั้นหลังกลับมาจากไปพบท่านผู้ว่าการ นางก็ปิดประตูไม่ออกมา สั่งกำชับบ่าวว่าถ้าไม่ได้เรียกอย่ามารบกวน บ่าวจึงไม่กล้าเข้าไป เพียงเห็นนางเหมือนทำงานทั้งวันทั้งคืน แต่ไม่รู้ว่าทำอะไร บางครั้งบ่าวตื่นขึ้นมากลางดึกยังเห็นในห้องนางสว่างไสวด้วยแสงเทียน ตอนแรกบ่าวไม่เข้าใจอย่างมาก วันนี้ถึงรู้ ที่แท้แม่นางน้อยกำลังวาดภาพเหมือนให้ท่านผู้ว่าการทั้งคืน คิดว่าเมื่อวาดภาพเสร็จนางจึงจากไป”

เฮ่อซื่อร้อนใจยิ่ง “เจ้ากับแม่นางน้อยอยู่ด้วยกัน เจ้าไม่รู้เลยหรือว่าเพราะเหตุใดนางอยู่ดีๆ จึงจากไป”

จู๋เอ๋อร์คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ อ้าปากกำลังจะพูด แต่พอเห็นเผยเซียวหยวนกับเฉิงผิงที่ตามมาด้วยยืนอยู่ด้านหลังก็ปิดปากลงดังเดิม

อากัปกิริยาที่เปลี่ยนไปของนางแม้จะเล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเผยเซียวหยวน

“หรือเจ้ารู้อะไรมา?”

จู๋เอ๋อร์หลบสายตา ส่ายศีรษะไม่พูดอะไร

“เจ้ารู้อะไร ยังไม่รีบพูด!” เฮ่อซื่อเร่งรัด

จู๋เอ๋อร์ศีรษะยิ่งก้มต่ำลง ยืนนิ่งไม่ขยับราวกับนกกระทาตัวหนึ่ง

เผยเซียวหยวนเอ่ยว่า “ถ้าเจ้ารู้ก็กล้าๆ พูดออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ไม่ตำหนิเจ้า”

จู๋เอ๋อร์กัดริมฝีปาก

เฮ่อซื่อร้อนใจจนกระทืบเท้าอยู่ที่ด้านข้าง “นางหนูผู้นี้ นี่เวลาอะไรแล้ว! ยังไม่รีบพูด!”

จู๋เอ๋อร์ตกใจ พูดตะกุกตะกัก “บ่าวเองก็เพียงคาดเดา…วันนั้น…วันนั้น…”

นางมองเผยเซียวหยวนแวบหนึ่ง สุดท้ายแล้วก็ยังคงไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้า จึงดึงเฮ่อซื่อไปที่ด้านข้าง

สาวใช้ผู้นี้หันหลังให้เขาหลบๆ เลี่ยงๆ ไม่รู้พูดอะไรกับเฮ่อซื่อ ทางหนึ่งพูด ทางหนึ่งยังหันหน้ามามอง รู้สึกเหมือนจะเกี่ยวข้องกับตน เขาจึงระงับอารมณ์แล้วรอคอย คิดไม่ถึงว่าพอเฮ่อซื่อฟังจบ ตอนเดินกลับมาสีหน้ายังเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา

“นางหนูผู้นี้บอกว่าอย่างไรหรือ” เผยจี้ก็ร้อนใจแล้ว

เฮ่อซื่อมองเผยเซียวหยวนแวบหนึ่ง

เผยจี้ตวาดขึ้นทันที “ถอยออกไปให้หมด!”

เขาเพียงพูดออกมาคำเดียว บ่าวรับใช้หลายคนรวมถึงชิงโถวที่พอได้ยินข่าวก็มาห้อมล้อมจึงรีบแยกย้ายกันไปทันที เหลือเพียงเผยเซียวหยวนกับเฉิงผิง

“พวกเจ้าสองคนก็ถอยไปก่อน!”

เผยจี้ตวาดออกมาคำหนึ่งโดยที่ไม่แม้แต่จะหันหน้ามา

ขุนนางคนสำคัญที่เคยควบคุมฟ้าดิน มาบัดนี้แม้จะชราภาพแล้ว ทั้งยังไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ อยู่ห่างไกลจากราชสำนักมาหลายปี แต่อำนาจบารมีที่สั่งสมมายังคงอยู่

เผยเซียวหยวนปฏิบัติตามทันที เฉิงผิงยิ่งไม่กล้าไม่เชื่อฟังคำพูดของเผยจี้ เดินตามเผยเซียวหยวนออกไปหยุดยืนอยู่ในที่ไกล

เฉิงผิงมองดูเฮ่อซื่อพูดคุยกับเผยจี้ที่ริมกำแพงบังตาแล้วเอ่ยว่า “ข้าก็ช่างเถิด เป็นคนนอกคนหนึ่งเท่านั้น ที่แท้แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดแม้แต่เจ้าก็ยังไม่อาจฟัง”

เผยเซียวหยวนไม่พูดอะไร แต่ท่าทางของเฮ่อซื่อกับสาวใช้คนนั้นทำให้ในใจเขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาหลายส่วน คล้ายว่าตนเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องอยู่ด้วย

ไม่นานลางสังหรณ์ของเขาก็ได้รับการยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง เผยจี้เดินเร็วๆ มาหาเขา พูดมาคำหนึ่งว่า “ตามข้ามา” แล้วก็เดินผ่านข้างกายเขาไป